Όλος ο Γιάννης

Γράφει ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ:

"Κυρίες και κύριοι, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Γι' αυτό μία παρατήρηση αρκεί: είμαστε η χώρα όπου ο αναπληρωτής υπουργός Τζαβάρας ζήτησε την παραίτηση του Θανάση Βαλτινού από την προεδρία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου!..

Υποψιάζομαι ότι το περιστατικό τα λέει όλα. Οσα συνέβησαν. Και όσα πρόκειται να συμβούν.

Διότι όταν μία χώρα μπερδεύει τον Τζαβάρα με τον Βαλτινό (ή αντιστρόφως...) κάπου έχει χάσει την αίσθηση του μέτρου και των μεγεθών. Μακάρι να τη βρει ο ψυχίατρος που αναλαμβάνει υπεύθυνος συντονισμού της κυβέρνησης.

Βγαίνει, ας πούμε, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και ζητεί να διαγραφεί το δημόσιο χρέος, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και... όλων των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου.

Ξέρετε πόσο είναι αυτό το χρέος; Τρία τρισ. ευρώ!

Εδώ δηλαδή δεν μπορούμε να βρούμε είκοσι δισ. να καλυφθεί το χρηματοδοτικό κενό του ελληνικού προγράμματος και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ζητάει από τους δανειστές να χαρίσουν τρεις χιλιάδες δισ. - υποθέτω επειδή είμαστε «ωραίοι ως Ελληνες»...

Αλλά τι τον νοιάζει τον πρόεδρο; Τζάμπα είναι. Τα λόγια, όχι το χρέος.

Βγαίνουν μετά οι βουλευτές των Ανεξάρτητων Ελλήνων και διαμαρτύρονται επειδή ο πρόεδρος του κόμματος ζήτησε να φύγει η Ελλάδα από το ευρώ και να μπει στο δολάριο.

Το βρήκαν, λέει, παράλογο.

Ενώ όταν οι ίδιοι βουλευτές άκουγαν τον ίδιο πρόεδρο να υποστηρίζει προεκλογικά ότι η Μέρκελ στέλνει αεροπλάνα να ψεκάζουν τους Ελληνες για να τους κάνει μαλθακούς και υπάκουους φαίνεται ότι το έβρισκαν λογικό.

Και χρειαζόταν τελικά το δολάριο για να τους ανοίξει τα μάτια!..

Την ίδια στιγμή, το «οικονομικό επιτελείο» της κυβέρνησης συνεχίζει να κόβει και να ράβει το φορολογικό νομοσχέδιο με διαδικασίες μπακάλη της γειτονιάς.

Χθες κι από το πουθενά εμφανίστηκε νέα κλίμακα 42% - ενδεχομένως τόσα τους έλειπαν.

Τον όρο «οικονομικό επιτελείο» μην τον πάρετε και πολύ σοβαρά, τον χρησιμοποιώ για την οικονομία της συζήτησης...

Διότι αν ήταν έτσι τα επιτελεία, τότε η φασαρία που ακούω είναι από τα κόκαλα του Μόλτκε και του Λούντεντορφ.

Κακά τα ψέματα, μια χώρα είτε είναι σοβαρή είτε δεν είναι.

Και για να είναι σοβαρή χρειάζεται να έχει σοβαρή κυβέρνηση, σοβαρή αντιπολίτευση, σοβαρά κόμματα, σοβαρά μέσα ενημέρωσης, σοβαρούς επιχειρηματίες, σοβαρούς πολίτες.

Δυστυχώς, η δική μας δεν είναι.

Και όχι μόνο επειδή ο Τζαβάρας θέλει να «παραιτήσει» τον Βαλτινό. Ούτε επειδή η πολιτική έχει γεμίσει από ψώνια.

Αλλά κυρίως επειδή σε περίοδο οξύτατης κρίσης το μόνο στο οποίο κατάφεραν να ομονοήσουν όλα τα κόμματα είναι οι... υπερωρίες των υπαλλήλων της Βουλής!"

No comments.

Πομερανή νοικοκυρά

Η Γερμανία όμως παίζοντας κατενάτσιο παίζει με τη φωτιά. Λυπάμαι που το λέω αλλά η Ευρώπη αντιμετωπίζει σήμερα ένα και μοναδικό σοβαρό πρόβλημα. Πρόβλημα με ονοματεπώνυμο. Και ονομάζεται Ανγκελα Μέρκελ. Η οποία εδώ και τρία χρόνια χειρίζεται τη μεγαλύτερη κρίση που γνώρισε η Ευρωπαϊκή Ενωση με ορίζοντα πομερανής ή βαυαρής νοικοκυράς.

Και η οποία θα μας ταλαιπωρήσει ακόμη διότι μπαίνει σε εκλογική χρονιά, άρα θα πρέπει να φέρει βόλτα τις πομερανές και τις βαυαρές νοικοκυρές.

Λέω ειλικρινά ότι έχουμε μπλέξει άσχημα. Κι ότι φοβάμαι τα χειρότερα. Οχι για την Ελλάδα πια ή όχι μόνο για την Ελλάδα.

Αλλά για την Ευρώπη - η οποία εξ όσων γνωρίζω δεν αποτελείται μόνο από πομερανές και βαυαρές νοικοκυρές!

Είναι η κατάληξη του άρθρου του Πρετεντέρη στα σημερινά ΝΕΑ.

Του κόσμου το ποτάμι είναι θολό

... Σε όλους τους κομματικούς χώρους κινούνται άτομα που αρνούνται ή δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η κοινωνία άλλαξε, η πολιτική άλλαξε, οι απαιτήσεις άλλαξαν, οι τρόποι σκέψης πρέπει να αλλάξουν... Κι αυτό επειδή, καλώς ή κακώς, έχει αλλάξει δραματικά η ίδια η χώρα.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι το μεγαλύτερο σημερινό πρόβλημα του τόπου. Μεγαλύτερο και από την τρόικα.

Διότι δεν είναι μόνο ότι διαιωνίζουν διά της παρουσίας τους τα αίτια της καταστροφής. Αλλά και ότι παρεμποδίζουν όσο μπορούν τις υγιείς δυνάμεις της χώρας να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο στην πορεία της. ...

Σημειώνει μεταξύ άλλων ο Πρετεντέρης στα χθεσινά ΝΕΑ.

Idiots, idioten, idiotas, idiotae, ηλίθιοι

"Προφανώς, λοιπόν, δεν φταίει ο γιατρός επειδή αρρώστησε κάποιος", γράφει ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ.  "Φταίει, όμως, απολύτως ο γιατρός που κάνει λάθος διάγνωση και δίνει λάθος φάρμακο. Κανονικά, του παίρνουν το δίπλωμα.

Μόνο που η «Bild», το «Focus» κι ο Σόιμπλε συμπεριφέρονται ακόμη σαν κανονικοί γιατροί. Κι εξακολουθούν να παραδίδουν μαθήματα και να διατυπώνουν υποδείξεις.

Επιμένουν, λοιπόν, να αποκαλούν «αχάριστους» όσους απλώς τους θεωρούν «σκιτζήδες».

Διότι δεν έχουν την ευθύτητα, την εντιμότητα ή απλώς την ευστροφία να αναγνωρίσουν την αποτυχία μιας πολιτικής που ήταν κυρίως η αποτυχία μιας μεθόδου. Της δικής τους μεθόδου". Είναι η κατάληξη του άρθρου του με τίτλο "Idioten!" που στα ελληνικά σημαίνει "ηλίθιοι".

Γυμνή από ηθικές αντιστάσεις

"... Διότι το βασικό πρόβλημα δεν είναι ποιος έφαγε ή ποιος δεν έφαγε. Επιτήδειοι και απατεώνες υπάρχουν σε όλες τις χώρες του κόσμου.

Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική κοινωνία βρέθηκε γυμνή από ηθικές αντιστάσεις, από μηχανισμούς ελέγχου, από διαχειριστική αποτελεσματικότητα και από επαγγελματική ευσυνειδησία ώστε να διασφαλίσει τη λειτουργία της και να αντιμετωπίσει χωρίς ανοχές και συνενοχές εκείνους που τα τρώνε.

Ξέρω ότι καθένας μπορεί να βρει κάποιο ελαφρυντικό ή μια δικαιολογία για τον εαυτό του. Η χώρα, όμως, θα φτιάξει μόνο όταν κοπούν οι δικαιολογίες και τα ελαφρυντικά - ξεκινώντας από τον εαυτό μας.

Διότι είμαι απολύτως βέβαιος ότι μια κοινωνία στην οποία οι δικαστές δικάζουν γρήγορα κι αποτελεσματικά, οι εφοριακοί είναι ορκισμένοι διώκτες της φοροδιαφυγής και το κράτος λειτουργεί συνολικά ως κέρβερος του δημοσίου συμφέροντος αποκλείεται ποτέ να χρεοκοπήσει".

Καταλήγει ο Πρετεντέρης στο σημερινό σχόλιό του στα ΝΕΑ

Η μαγκιά

Εκεί όμως είναι η διαφορά μας με την Τσέλσι. Αυτοί δεν μπήκαν για να χάσουν όρθιοι. Αλλά για να κερδίσουν ακόμη και ξαπλωμένοι.

Και αφού καθάρισαν με δέκα παίκτες τους φλωρούμπες στη Βαρκελώνη, τελείωσαν με μισή ομάδα και τους Γερμανούς στο Μόναχο.

Αυτό είναι μαγκιά, αδέλφια. Οχι να βγάζεις λόγους στο καφενείο και να κάνεις συνελεύσεις στην πλατεία.

Αλλά να κυνηγάς τον άλλο σε όλο το γήπεδο, να μην τον αφήνεις να ανασάνει, να παλεύεις με ό,τι σου έχει απομείνει, να πέφτουν σύννεφο οι κλωτσιές και εσύ να μένεις όρθιος.

Είναι η κατάληξη του άρθρου στα ΝΕΑ του Πρετεντέρη με τίτλο "Όλοι Τσέλσι".

Μπατίρηδες, όχι κορόιδα

Σχολιάζοντας την βιομηχανία φωτογραφικών διατάξεων και (ντ)τροπολογιών που κατατέθηκαν τις τελευταίες μέρες στη βουλή εν όψει του κλεισίματός της και της προκήρυξης εκλογών ο Πρετεντέρης στα χθεσινά ΝΕΑ σημειώνει μεταξύ άλλων:

"Είναι δυνατόν να υπάρχουν βουλευτές οι οποίοι δεν έχουν αντιληφθεί τι μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση;

Αν το έχουν αντιληφθεί, πώς μπορούν και εμμένουν στην ίδια καταστροφική πρακτική; Αν δεν το έχουν αντιληφθεί, γιατί τους αξίζει να είναι βουλευτές;

Προφανώς τα ερωτήματα είναι ρητορικά. Αλλωστε ο πραγματικός αποδέκτης τους δεν είναι κανένας βουλευτής, ούτε κανένας πολιτικός.

Είναι εκείνοι που στις 6 Μαΐου θα κληθούν να ψηφίσουν και να τους εκλέξουν. Η δική τους ωριμότητα είναι ο υπέρτατος κριτής στη δημοκρατία.

Δεν ξέρω πώς θα χρησιμοποιήσουν την ψήφο τους. Τουλάχιστον, όμως, ας χρησιμοποιήσουν τον σταυρό τους για να αποκαταστήσουν μια στοιχειώδη κοινοβουλευτική τάξη.

Και για να διαμηνύσουμε πρώτα στους ίδιους τους αντιπροσώπους μας ότι μπορεί να είμαστε μπατίρηδες. Αλλά δεν είμαστε κορόιδα!"

Θεατρικές πράξεις

"Εχω μείνει έκπληκτος με τη συζήτηση στα δυο μεγάλα κόμματα για τους περίφημους «διαγραφέντες». Και αναρωτιέμαι.

Υπάρχει σήμερα άνθρωπος που να μην αντιλαμβάνεται ότι το πολιτικό σύστημα διέρχεται πρωτίστως μια δραματική κρίση αξιοπιστίας; Και υπάρχει κανείς που να μη συνειδητοποιεί ότι η συζήτηση περί επιστροφής των (όποιων) διαγραφέντων αυτήν ακριβώς την κρίση βαθαίνει και τροφοδοτεί; Διότι ποια είναι η εικόνα που δίνει το πολιτικό σύστημα σε ένα υποθετικό «φύγε εσύ, έλα εσύ»; Οτι δεν υπάρχουν πεποιθήσεις, μόνο περιστάσεις. Οτι δεν υπάρχουν αρχές, μόνο σκοπιμότητες. Και ότι δεν υπάρχουν συνειδήσεις, μόνο νταραβέρι.

Αλλά και κάτι ακόμη χειρότερο. Οτι οι βουλευτές είναι ανθρωπάκια διατεθειμένα να ανταλλάξουν μια (κατ' αυτούς) «ψήφο συνείδησης» με μια θέση στα ψηφοδέλτια ή με την επιστροφή στην κομματική θαλπωρή. Κι ότι οι πολιτικοί αρχηγοί είναι άτομα χωρίς αρχές και χωρίς κανόνες, διατεθειμένοι να υποκύψουν στον πρώτο εκβιασμό και να εξυπηρετήσουν την όποια δοσοληψία. Αρα, ότι η αντίθεση στην πολιτική είναι μια απολύτως θεατρική διαδικασία και ότι όλοι τελικώς μπορούν να συνυπάρχουν με όλους - και μαζί και χώρια!

Λυπάμαι αλλά η πολιτική δεν αξίζει τέτοιας μεταχείρισης από ανθρώπους που λένε ότι την υπηρετούν".

Σημειώνει μεταξύ άλλων στο άρθρο του στα ΝΕΑ ο Πρετεντέρης.

Λαϊκισμός εναντίον λαϊκισμού

"Δεκαετίες τώρα η Ελλάδα ταλαιπωρήθηκε, καθηλώθηκε και τελικώς διαλύθηκε από έναν λαϊκισµό.

Για κακή της τύχη και στη χειρότερη στιγμή της ιστορίας της, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με τα πυρά όχι ενός αλλά δύο λαϊκισμών, ο καθένας από τους οποίους διεκδικεί το αμφίβολο προνόμιο να την οδηγήσει στον όλεθρο.

Από τη μια πλευρά είναι εκείνοι που θεωρούν ότι «για όλα φταίνε οι ξένοι». Οτι η σημερινή κρίση, δηλαδή, δημιουργήθηκε και συντηρείται ως σκοτεινό σχέδιο διαφόρων «ξένων κύκλων» που επιδιώκουν (για αδιευκρίνιστους λόγους) να «υποδουλώσουν την Ελλάδα».

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται όσοι βροντοφωνάζουν ότι «για όλα φταίνε οι Ελληνες». Οτι η σημερινή κρίση, δηλαδή, είναι η αναπόφευκτη περιπέτεια μιας χώρας που «δεν είναι κανονική» (το διάβασα κι αυτό!..), η οποία περίπου αυτοδιαλύεται επειδή διάφορες παθογένειες δεν της επιτρέπουν να γίνει όσο κανονική πρέπει.

Αν καταλάβατε καλά, πρόκειται για μια αναβίωση της κατά Βάρναλη κολοσσιαίας απορίας:

Φταίει «το ζαβό το ριζικό μας» ή φταίει «ο Θεός που μας μισεί»;

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σταθώ στη γραφικότητα και στην επιπολαιότητα αυτών των δύο απόψεων. Συγκεντρώνουν όλα τα τυπικά στοιχεία του λαϊκισμού: τη γενίκευση, την απλούστευση, τη μονοσήμαντη ερμηνεία, τον φταίχτη, τη φωνασκία.

Θα σταθώ όμως στο κακό που κάνουν. Διότι και η μία και η άλλη εμποδίζουν να αναπτυχθεί κάτι που απαραιτήτως χρειάζεται για να αντιμετωπισθεί η κρίση: η αυτογνωσία του Ελληνα. Και το μέτρο της ευθύνης.

Ετσι, χωρίς τη στοιχειώδη αυτογνωσία, ταλαντευόμαστε συνεχώς ανάμεσα στο «φταίμε όλοι» και στο «φταίνε οι άλλοι». Χωρίς συμπέρασμα ή, έστω, χωρίς κανένα κοινό συμπέρασμα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η χώρα βυθίζεται σταθερά σε έναν ιδιότυπο εμφύλιο.

Από τη μια, οι «εθναμύντορες» που ουρλιάζουν επειδή οι ξένοι δεν μας δίνουν όσα χρήματα μας χρειάζονται για να συνεχίσουμε να ζούμε όπως ζούσαμε.

Από την άλλη, οι «Γερμανοτσολιάδες» που δεν καταλαβαίνουν την αδυναμία ή την άρνηση των Ελλήνων να γίνουν «κανονικοί άνθρωποι» - κατά προτίμηση Γερμανοί...

«Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας, θέλουν το καλό μας!» συμβούλευε ο Δήμος Σταρένιος ως δωσίλογος στις παλιές πολεμικές ταινίες.

Και γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Επειδή αυτό που ονομάζεται «πολιτική ηγεσία» σε καμία στιγμή δεν παρουσίασε μια συνολική ερμηνεία για την κρίση, ούτε έναν αντικειμενικό καταλογισμό ευθυνών, ούτε ένα συγκροτημένο σχέδιο για την αντιμετώπισή της..."

Είναι μερικές παρατηρήσεις από το άρθρο του Πρετεντέρη στο σημερινό ΒΗΜΑ. 

Ανησυχίες για το panadol

"Αυτό που και με ανησυχεί και με προβληματίζει είναι τα άρθρα του νομοσχεδίου για τα οποία εκδηλώθηκαν διαφοροποιήσεις. Με άλλα λόγια, η αιτία των αντιδράσεων.

Διότι μια Βουλή και μια Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠαΣοΚ, που εδώ και δυόμισι χρόνια έχουν καταπιεί ένα σύνταγμα καμήλες, ανακάλυψαν πρόβλημα συνείδησης για τις δικηγορικές εταιρείες ή το ωράριο των φαρμακείων.

Ως εκ τούτου, δεν ξέρω με ποιο ακριβώς φαινόμενο είμαστε αντιμέτωποι: με μια καλοδεχούμενη επιβεβαίωση της ουσίας του κοινοβουλευτισμού ή με την ωμή εκδήλωση μιας συντεχνιακής φαυλότητας;

Δεν θα μπω στην ουσία των εκατέρωθεν επιχειρημάτων. Ουδέποτε πίστεψα ότι η σωτηρία της πατρίδας ή το μέλλον του τόπου εξαρτάται από το τι ώρα θα ανοίγουν τα φαρμακεία, ούτε από το πώς θα λειτουργούν οι δικηγορικές εταιρείες στην επαρχία.

Αλλά το επιχείρημα ισχύει και στις δύο κατευθύνσεις: όποια ώρα και αν ανοίγουν, όπως και αν λειτουργούν.

Αν όμως δεν εμπλέκεται κανένα μείζον συμφέρον στην ψηφοφορία, τότε προς τι η μαζική αντίδραση των βουλευτών; Ανησύχησαν για τα Panadol; Ή τους την έπεσαν οι σύλλογοι, τα σωματεία και οι φορείς;

Υποθέτω ότι η απάντηση είναι προφανής. Και υπογραμμίζει όχι τις αρετές, αλλά το μεγάλο αμάρτημα του κοινοβουλευτικού μας συστήματος: οι βουλευτές δεν πολιτεύονται συνήθως ως εκπρόσωποι του έθνους (όπως επιβάλλει το Σύνταγμα), αλλά ως επιμέρους εκπρόσωποι κομμάτων, ψηφοφόρων, συντεχνιών, περιφερειών, επαγγελματικών κλάδων και ό,τι άλλου μπορεί να τσοντάρει σταυρουδάκια την Κυριακή των εκλογών.

Αυτό ακριβώς το σύστημα και αυτή η νοοτροπία μάς οδήγησαν στην καταστροφή. Η αντίληψη ότι τα επιμέρους συμφέροντα δικαιούνται να προηγούνται του γενικού - αρκεί να εξασφαλίζουν προνομιακή πρόσβαση στον χώρο των αποφάσεων.

Το δυστύχημα είναι ότι αρκετοί εξακολουθούν να παίζουν αυτό το καταστροφικό παιχνίδι, «των οικιών ημών εμπιπραμένων...».

Το ευτύχημα είναι ότι πρόκειται πλέον για μια αδιέξοδη μάχη οπισθοφυλακής. Με απολύτως ορατή κατάληξη..."

Είναι η κατάληξη του άρθρου του Πρετεντέρη στα σημερινά ΝΕΑ.

Δύσκολα θα μας λείψουν

Με τα όσα βλέπουμε να γίνονται γύρω μας, γράφει ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ "έχει καταστεί απολύτως προφανές ότι η ανόρθωση της χώρας απαιτεί ένα πολιτικό προσωπικό εντελώς διαφορετικού τύπου.

Διότι τι ήταν ο βουλευτής που ξέραμε; Το πιο ευχάριστο επάγγελμα του κόσμου.

Ξόδευε υποσχέσεις, μοίραζε λεφτά, έκανε κανέναν διορισμό, τακτοποιούσε υποθέσεις και έλεγε στους ψηφοφόρους ό,τι ήθελαν να ακούσουν. Μοναδικές του έγνοιες ήταν (κατά σειρά) η επανεκλογή του και κανένα χαρτοφυλάκιο.

Αιφνιδίως, όμως, άλλαξε το έργο, άλλαξαν και οι ρόλοι.

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, ας πούμε, βρίσκεται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης για προφανείς λόγους: από εκεί που εκλέχτηκαν το 2009 για να μοιράσουν τα λεφτά που υπήρχαν, τώρα τους βάζουν να μας πάρουν και το πορτοφόλι.

Κι επειδή οι κάτοχοι των πορτοφολιών άλλα είχαν μάθει να περιμένουν από τους βουλευτές τους, το πιθανότερο είναι ότι θα τους περιποιηθούν αναλόγως στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση - έτσι τους έχει εκπαιδεύσει το πολιτικό σύστημα...

Προφανώς αυτό το σκοινί δεν μπορεί να τραβήξει. Ο βουλευτής και το πολιτικό προσωπικό που ξέραμε τελείωσε. Ευτυχώς...

Και επιτέλους καλούμαστε να περάσουμε από «τον φίλο του ψηφοφόρου» στον «εκπρόσωπο του έθνους». Από τον διαμεσολαβητή των επιμέρους αιτημάτων στον κέρβερο του γενικού συμφέροντος. Από τον συλλέκτη σταυρών στον αποδοτικό διαχειριστή.

Πόσοι θα επιβιώσουν στις νέες αυτές συνθήκες, δεν το γνωρίζω. Αλλά όσοι εξαφανιστούν, δύσκολα θα μας λείψουν". 

Και ημείς τι να προσθέσουμε;

Και που να ήξεραν για τον ... "Μάκαρο"

Kατά πάγια ιστορική συνήθεια, κάθε φορά που η Ελλάδα βρέθηκε ένα βήμα πριν από τον γκρεμό, κατάφερε να πέσει μέσα.

Το 1922, όλοι έβλεπαν την καταστροφή να έρχεται. Μπλεγμένοι σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες και αντιπαλότητες, κανείς δεν έκανε τίποτα για τη σταματήσει. Και η καταστροφή ήλθε...

Το 1944, όλοι ήξεραν ότι βαδίζουμε στην αιματοχυσία. Κανείς, όμως, δεν στάθηκε πάνω από τον εαυτό του για να την αποτρέψει. Και αλληλοσφαζόμασταν έως το 1949...

Το 1967, όλοι άκουγαν τον ήχο των τανκς. Αλλά παρασυρμένοι σε προσωπικές μωροφιλοδοξίες και μικροψυχίες, κανείς δεν έκανε τίποτα για να τα σταματήσει. Και τα τανκς τούς έπιασαν με τα εσώρουχα...

Σε ένα ανάλογο σημείο βρισκόμαστε σήμερα. Η χρεοκοπία είναι ζήτημα χρόνου επειδή εδώ και δύο χρόνια κανείς δεν κάνει ό,τι χρειάζεται για να την αποτρέψει. Κι επειδή η δημόσια συζήτηση για τη σωτηρία της χώρας έχει εξελιχθεί σε έναν διαγωνισμό απραξίας, αφασίας και ανοησίας. Α, και κουτοπονηριάς!

Μόλις προ εβδομάδος, ο αρχισυντάκτης της γερμανικής «Die Welt» αναρωτιόταν με ένα άρθρο στους «Times»: «Γιατί οι Γερμανοί φορολογούμενοι θα πρέπει να σώζουν έλληνες φοροφυγάδες;».

Και πού να ήξερε και για τον Ψωμιάδη!

Καταλήγει στο σημερινό του άρθρο στα ΝΕΑ ο Πρετεντέρης.

Ιστορίες καθημερινής τρέλας

Προ ημερών, μια νεαρή κοπέλα (φοιτήτρια πρέπει να είναι...) προσέρχεται σε ένα Αστυνομικό Τμήμα. Τίποτα σοβαρό, θέλει να αντικαταστήσει την αστυνομική ταυτότητά της διότι έχει φθαρεί. Ως γνωστόν, η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική δυτικοευρωπαϊκή δημοκρατία όπου οι ταυτότητες εκδίδονται από τα... Αστυνομικά Τμήματα.

Η κοπέλα διατυπώνει το αίτημά της και τείνει στον αρμόδιο αξιωματικό τη φθαρμένη ταυτότητα που θέλει να αντικαταστήσει:

- Πιστοποιητικό γεννήσεως, ζητάει αυτός.

- Τι χρειάζεται; ρωτάει απορημένη η κοπέλα. Αφού έχετε την ταυτότητά μου για την οποία μου είχαν ήδη ζητήσει πιστοποιητικό γεννήσεως. Τι μπορεί να άλλαξε στη γέννησή μου από τότε που την εξέδωσα;

- Δεν ξέρω, πιστοποιητικό γεννήσεως, επαναλαμβάνει ακλόνητος ο αρμόδιος, προφανώς επειδή κάποια εγκύκλιος το ζητάει.

Τι να κάνει η κοπέλα; Τηλεφωνεί στο σπίτι της και η μητέρα της προσέρχεται στο Αστυνομικό Τμήμα με ένα τέτοιο πιστοποιητικό.

Ο αρμόδιος εξετάζει το πολύτιμο έγγραφο με την προσήλωση που θα εξέταζε ένα πρωτότυπο του Καντ σε Εκδόσεις Λειψίας και αποφαίνεται.

- Δεν κάνει!

- Γιατί δεν κάνει; απορούν μαζί κόρη και μητέρα.

- Επειδή δεν γράφει ότι εκδόθηκε «για έκδοση αστυνομικής ταυτότητας».

- Ναι, αλλά γράφει «για πάσα χρήση». Αφού είναι για όλες τις χρήσεις γιατί δεν είναι και για αστυνομική ταυτότητα;

Ο αρμόδιος προσπαθεί δύσπιστος να καταλάβει τον συλλογισμό. Και τη στιγμή που ήταν μάλλον έτοιμος να ενδώσει, το μάτι του ξαναπέφτει στο έγγραφο.

- Α, σίγουρα δεν κάνει. Διότι έχει εκδοθεί πριν από τρεις μήνες και δεν επιτρέπεται η χρήση πιστοποιητικών γεννήσεως παλαιότερα των τριών μηνών.

Κόρη και μητέρα αρχίζουν πλέον και τον κοιτούν στα όρια της απόγνωσης. Ούτε μπορούσαν να διανοηθούν ότι τα πιστοποιητικά γεννήσεως χωρίζονται σε μπαγιάτικα που δεν κάνουν και σε φρέσκα που κάνουν.

- Μα τι μπορεί να αλλάξει σε όσα πιστοποιεί ένα πιστοποιητικό γεννήσεως αν έχει εκδοθεί πριν ή μετά τρεις μήνες; αναρωτιούνται.

Ο αρμόδιος περιορίζεται να κουνήσει το κεφάλι του. Και στέλνει τις δύστυχες γυναίκες να βρουν ένα ΚΕΠ να εκδώσουν ένα φρέσκο πιστοποιητικό γεννήσεως για να προχωρήσει η διαδικασία αντικατάστασης μιας ταυτότητας, για την έκδοση της οποίας είχε ήδη χρησιμοποιηθεί ένα πιστοποιητικό γεννήσεως!

- Και να μου το φέρετε εντός της ημέρας, προειδοποιεί αυστηρά, διότι έχω ανοίξει αριθμό πρωτοκόλλου.

Η παραπάνω απολύτως αυθεντική ιστορία είναι προσφορά της στήλης σε όσους θεωρούν ότι η Δημόσια Διοίκηση στη χώρα μας λειτουργεί μια χαρά και δεν έχουν κανένα λόγο να ανακατεύονται οι Γερμαναράδες της Μέρκελ. 

Αντιγραφή ολόκληρου του σημερινού χρονογραφήματος του Πρετεντέρη από τα ΝΕΑ. Και μη βρεθεί κανείς να μας πει ότι δεν έχει βιώσει τουλάχιστον ένα ανάλογο περιστατικό στη ζωή του...

Η δεοντολογία και το ρεύμα

Το σημερινό άρθρο του στα ΝΕΑ ο Πρετεντέρης το αφιερώνει στην δημοσιογραφική του δεοντολογία καταλήγοντας για τα πιστεύω του σχετικά:

"… θα έλεγα στους καλούς φίλους μου τρία πράγματα.

Πρώτον, ότι ο δημοσιογράφος δεν είναι μέρος του παιχνιδιού, όσο και αν ορισμένοι αρέσκονται να πιστεύουν ή να επιχειρούν το αντίθετο…

Ο δημοσιογράφος οφείλει να στέκεται σε ίση απόσταση από το «κυβερνητικό» και το «αντικυβερνητικό», από το «δεξιό» και το «αριστερό», από την «εξουσία» και την «κριτική στην εξουσία».

Δουλειά του, ας πούμε, δεν είναι να χειροκροτεί το Μνημόνιο ούτε να το καταγγέλλει. Αλλά να ενημερώνει με ακρίβεια για τα δεδομένα του προβλήματος, να διατυπώνει τεκμηριωμένες ενστάσεις ή επιφυλάξεις, να υποδεικνύει αδυναμίες ή αστοχίες, να κρίνει με στοιχεία τα αποτελέσματα.

Δουλειά του, δηλαδή, δεν είναι να καθοδηγεί, αλλά να οδηγεί τον αναγνώστη μέσα από σκοπιμότητες, ευκολίες και αντικρουόμενες προπαγάνδες. Αν τις ενοχλεί όλες, τότε κάνει σωστά τη δουλειά του.

Δεύτερον, ο δημοσιογράφος δεν είναι κοινωνικός ακτιβιστής ούτε η δημοσιογραφία αποτελεί αγωνιστική δραστηριότητα.

Η θέση του βρίσκεται, πάλι, σε ίση απόσταση ανάμεσα στην πολιτική και τους αποδέκτες της.

Δεν υιοθετεί προφανώς τα άδικα της κοινωνίας, αλλά ούτε αποτελεί τον αυτόκλητο εκφραστή όποιων θεωρούν ότι αδικούνται ή τον αυτονόητο συμπαραστάτη κάθε αγώνα και κάθε διεκδίκησης.

Τρίτον, ο δημοσιογράφος δεν κάνει επιλογή συμφερόντων, αλλά αντιμετωπίζει από ίση απόσταση όλα τα συμφέροντα.

Τις τράπεζες και τα συνδικάτα. Τους φοροφυγάδες και τους ταξιτζήδες. Τους οίκους αξιολόγησης και τα κόμματα. Τις αγορές και τους πρυτάνεις. Τη διαπλοκή και τις συντεχνίες.

Το μόνο συμφέρον που τον δεσμεύει είναι το Δημόσιο - και αυτό, αν μπορεί να το διακρίνει…

Για να συμβούν όλα αυτά, όμως, ο δημοσιογράφος οφείλει (νομίζω) να έχει μια σταθερή έγνοια: να μην αφήνει ποτέ να τον παρασύρει το ρεύμα, το όποιο ρεύμα. Να είναι χρήσιμος, όχι αρεστός.

Ασφαλώς, για λόγους πνευματικής εντιμότητας. Αλλά και επειδή (το έχω ξαναγράψει) με το ρεύμα πάνε μόνο τα ψόφια ψάρια".

Οι Νόμοι και ο Τύπος

Κάθε κοινωνία έχει τον Τύπο που της αξίζει. Ασφαλώς και το όποιο ετερογενές, αντιφατικό και ανόμοιο σύνολό του αξιολογείται και ιεραρχείται από τους αναγνώστες, τους τηλεθεατές και τους ακροατές στους οποίους απευθύνεται.

Αλλά θα πρέπει να υπάρχει κι ένα κράτος δικαίου, το οποίο οφείλει να επιβάλλει σεβασμό στους κανόνες του νόμου και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Το παράδειγμα του κλεισίματος στην Αγγλία της εφημερίδας με 2,8 εκατομμύρια φύλλα («News of the World») και την εμπλοκή του συμβούλου του Κάμερον δείχνει ότι υπάρχουν χώρες στις οποίες εφαρμόζονται οι νόμοι.

Είναι το τίμημα της αλητείας, σημειώνει ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ. Πόσες παρόμοιες δημοσιογραφικές αλητείες έχουμε ζήσει στη χώρα μας; Ποιος μπορεί να αναφέρει κάποιο τίμημα που τους επεβλήθη από το επίσημο κράτος;

Πόσες φορές δεν διαβάσαμε τίτλους στα αμαρτωλά φύλλα «για καταδιώξεις συμφερόντων», «για φταίξιμο άλλων» ή ότι οι αλητείες διεπράχθησαν στο όνομα κάποιας «ελευθερίας της ενημέρωσης» ή «δημοσιογραφικής ανυπακοής»;

Η Διακομματική και το ρεύμα

Σιγά το πρόβλημα να τις φάνε ο Χατζηδάκης ή ο Σισέ! Σιγά το πρόβλημα να περικυκλώσουν οι «αγανακτισμένοι» το σπίτι του Σημίτη. Να σηκώσουν όμως χέρι στον Τσώνη;…  Να περικυκλώσουν οι «αγανακτισμένοι» το σπίτι του Παπουτσή;… Εεε όχι!...  Αυτό πάει πολύ!...

Η κυβέρνηση, γράφει ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ, αισθάνθηκε την ανάγκη να αντιδράσει μόλις βρέθηκε η ίδια στο στόχαστρο μιας διάχυτης και ανεξέλεγκτης βίας που εδώ και μήνες μαστίζει την κοινωνία μας. Κι όταν ξύπνησε προσπάθησε να φτιάξει Διακομματική Επιτροπή. Και σατιρίζει το συμβάν χρησιμοποιώντας τους στίχους του Σουρή:

«Οι Ελληνες αποφασίσαντες να διαβούν τον Αίμον

συνέστησαν επιτροπήν Τσάτσον, Κουρήν και Κρέμον!»

«Δικαιολογημένη αγανάκτηση» και «φυσιολογική αγανάκτηση» αναφέρουν οι Τσίπρας και Λαζαρίδης ο Χρύσανθος, του Σαμαρά.  Αν όμως η αγανάκτηση είναι και δικαιολογημένη και φυσιολογική, αν οι πράξεις αυτές νομιμοποιούνται από την αγανάκτηση εκείνων που τις διαπράττουν, τότε με τι θα ασχοληθεί η Επιτροπή; Κι όταν γράφονται ή λέγονται ανοησίες του τύπου «την ευθύνη για τους προπηλακισμούς έχει η πολιτική της κυβέρνησης», τότε δικαίως την πέφτουν στους κυβερνητικούς βουλευτές όσοι δεν τη γουστάρουν.

Με άλλα λόγια, τι Διακομματική Επιτροπή να φτιάξουμε όταν κανείς δεν έχει τα κότσια να πει ότι η αγανάκτηση μπορεί να είναι κατανοητή αλλά δεν είναι ούτε δικαιολογημένη, ούτε φυσιολογική. Πάνε με το ρεύμα, αλλά «με το ρεύμα πάνε μόνο τα ψόφια ψάρια».

Η ρητορική και η οικονομία

Γράφει ο Πρετεντέρης στα ΝΕΑ για τον Ευαγγ. Βενιζέλο, τον νέο υπουργό Οικονομικών: «όµως, [με τον κ. Βενιζέλο] προδιαγράφεται κι ένας σοβαρός κίνδυνος: να µπερδέψει ο υπουργός την οικονοµία µε τη ρητορική. Πρόκειται για µια καθαρά ελληνική µέθοδο άσκησης πολιτικής, η οποία µπορεί ενδεχοµένως να αποδώσει στους περισσότερους τοµείς της διακυβέρνησης – εκτός από έναν: την οικονοµία...»

Και καταλήγει πως για να πετύχει η χώρα την ανάκαμψη χρειάζονται «τέσσερα πράγµατα: χρόνος, χρήµα, σχέδιο και ηγεσία. Θεωρητικά, τα πρώτα δύο θα τα βάλουν οι ξένοι, τα άλλα δύο εµείς.

Αυτό είναι ίσως το δυσκολότερο σκέλος της αποστολής του Βενιζέλου. Να πείσει τους συνοµιλητές του ότι έχουµε σχέδιο και ότι διαθέτουµε ηγεσία, άρα ότι µπορούν να µας εµπιστευτούν παρέχοντας χρόνο και χρήµα».

Κοντός ψαλμός αλληλούια.

Επιβίωση και αναβίωση

Το κόλπο είναι παλιό, γνωστό και δοκιμασμένο με επιτυχία στα πανεπιστήμια. Μικρές εκδηλωτικές και αποφασισμένες μειοψηφίες με κάθε μορφής πραγματική ή συμβολική βία και προπηλακισμούς επιβάλλουν τις απόψεις τους σε όποιον δεν σκέφτεται όπως αυτοί ή δεν υποτάσσεται στην κυριαρχία τους. Αποτέλεσμα; Αποκλείουν τους «αντιφρονούντες» από τον δημόσιο χώρο και καταλήγουν να τον μονοπωλούν.

Η γνωστή και δοκιμασμένη μέθοδος παρατηρεί ο Πρετεντέρης στο σημερινό ΒΗΜΑ επιχειρείται και τώρα σε πανελλαδική κλίμακα, με αφορμή τα γεγονότα της βουλής, της Κέρκυρας και του Πεταλωτή. Το καινούργιο στοιχείο, θα πρέπει να παρατηρήσουμε,  είναι η απευθείας μετάδοση σε κάποιες περιπτώσεις.

Τα όσα συμβαίνουν μας φέρνουν στο μυαλό το παράδειγμα του Λόρεντζ: Το πέταγμα της πεταλούδας που μπορεί να δημιουργήσει την καταιγίδα και τα χαοτικά φαινόμενα. Και ενδεχομένως για κάποιους κάτι τέτοιο να είναι προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Για την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της και για τους θεσμούς, έστω και μ’ αυτή τη μορφή που λειτουργούν, όμως; Η αγανάκτηση των πολλών, του συνόλου των ελλήνων αν θέλετε, δεν μπορεί και δεν πρέπει με κανένα τρόπο να χρησιμοποιηθεί ούτε για την επιβίωση ομάδων αλλά ούτε για την αναβίωση τρικύκλων. 

Με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών «το βέβαιο είναι ότι η δημοκρατία δοκιμάζεται. Δοκιμάζεται στις πιο θεμελιώδεις αξίες της: την αποδοχή των θεσμών, την ελευθερία του λόγου και του διαλόγου, τον σεβασμό στη διαφορά, την ανοχή στη συνύπαρξη, την ανεμπόδιστη πρόσβαση στον δημόσιο χώρο. Η δημοκρατία δοκιμάζεται επειδή αμφισβητούνται τα βασικά χαρακτηριστικά της: η ηπιότητα, η μετριοπάθεια, η ανοχή» καταλήγει στο άρθρο του ο Πρετεντέρης.

Αυτά ξέρουμε

"Ωραία άποψη περί πολιτικής. Και δοκιµασµένη... Είναι αυτή που µας οδήγησε εδώ που βρισκόµαστε σήµερα", καταλήγει ο Πρετεντέρης στο σημερινό του άρθρο στα ΝΕΑ.

"Είναι η θεωρία της σκοπιµότητας και της κουτοπονηριάς. Οταν η Ελλάδα βούλιαζε και κάποιοι µετρούσαν το πολιτικό κόστος. Οταν η Ελλάδα κατέρρεε και κάποιοι φώναζαν «λεφτά υπάρχουν». Οταν πίστευαν, δηλαδή, ότι της αλήθειας προέχει το κοµµατικό συµφέρον και το εκλογικό αποτέλεσµα. Ε, λοιπόν, όποιοι δεν έχουν αντιληφθεί ότι αυτές οι αντιλήψεις τελείωσαν µαζί µε τα δανεικά, είναι µακριά νυχτωµένοι. Και δεν χρειάζεται  να βάλουν το µυαλό τους να δουλέψει, αρκεί µια µατιά στις δηµοσκοπήσεις. Ολο και περισσότεροι Ελληνες γυρνούν την πλάτη τους στις σκοπιµότητες και τις ιδιοτέλειες του κοµµατισµού. Και ζητούν να ξέρουν την αλήθεια, όλη την αλήθεια – ευτυχώς"!

Τι να κάνουμε κύριε Γιάννη μας... αυτά ξέρουμε αυτούς εμπιστευόμαστε και τους εμπιστευόμαστε γιατί είναι σαν εμάς.

Προσδοκίες

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης έλεγε ότι «ένας αρχηγός είναι ένας έμπορος προσδοκιών», μας θυμίζει ο Πρετεντέρης στο σημερινό ΒΗΜΑ. "Μην υποτιμάτε λοιπόν τη σημασία της στιγμής που η προσδοκία μετατρέπεται σε ψευδαίσθηση. Διότι αν ο πολίτης πειστεί ότι οι θυσίες που κάνει σήμερα δεν πρόκειται να έχουν κανένα αποτέλεσμα αύριο, τότε δεν θα απορρίψει μόνο το αύριο. Θα απορρίψει κυρίως το σήμερα" καταλήγει.