Και πάλι πικρά

Όταν κάνουμε πως δε βλέπουμε, όταν ερμηνεύουμε τον κόσμο όπως μας βολεύει και όταν αδιαφορούμε όταν πριονίζουμε το κλαρί που καθόμαστε, θα έρθει η ώρα που θα βρεθούμε απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα. Και δεν θα μας φταίνε οι κουτόφραγκοι που μας έχουν πάρει είδηση. Ο λόγος; Κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο για όσους θυμώνται τον αλήστου μνήμης Ασλανίδη. Η σύγχρονη εκδοχή σε ΑΕΙ, ΤΕΙ και ΑΤΕΙ...

"Ποιος μπορεί όμως να θεωρεί ότι η ανώτατη εκπαίδευση σε μια χώρα είναι ένα μέσο για να νοικιάζουν δωμάτια οι τοπικές κοινωνίες και να πουλάνε καφέδες οι τοπικές καφετέριες; Μόνο βουλευτές που ψαρεύουν σταυρούς σε τοπικές κοινωνίες και τοπικές καφετέριες! Ξέρετε κάτι; Αυτό ακριβώς είναι το κράτος που χρεοκόπησε. Ενα κράτος άχρηστο, σπάταλο αλλά κυρίως φαύλο. Ενα κράτος που έφτιαχνε πανεπιστήμια για να μαζέψει ψήφους. Ενα κράτος που χρειάζεται πλέον να συμμαζευτεί και να οργανωθεί σχεδόν από την αρχή.
Μόνο που, αντί οι πρωτεργάτες της χρεοκοπίας να συναισθανθούν τις ευθύνες τους, αντί να δείξουν μια στοιχειώδη ντροπή και μεταμέλεια, έρχονται τώρα να βαφτίσουν τη φαυλότητα «οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη»- όταν δεν τη βαφτίζουν «κοινωνική ευαισθησία»! "

Γιατί ο Πρετεντέρης δεν έχει δίκιο που τα γράφει αυτά στο σημερινό ΒΗΜΑ; Γιατί είναι μεγαλοδημοσιογράφος; Γιατί εργάζεται στον ΔΟΛ; Δηλαδή ποιοι είναι αυτοί που δικαιούνται δια να ομιλούν σ' αυτή τη χώρα; Όσοι χαϊδεύουν αυτιά; Ή όσοι κατεβάζουν γραμμές; 

Φταίνε τα κόμματα που τους ανέχονται

Γράφει ο Νικολόπουλος στο σημερινό ΒΗΜΑ:

Τελικά, το πολιτικό σύστημα ευθύνεται πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε για την κατάσταση της χώρας. Οχι μόνο διότι δεν έχει καταφέρει να εξυγιάνει τη δομή της δημόσιας διοίκησης και να λειτουργήσει με διαφάνεια, ήθος και αποτελεσματικότητα, αλλά και επειδή παρουσιάζει μια απίστευτη αδράνεια ή, μάλλον, άρνηση για αυτοκάθαρση. Οταν τα ίδια τα κόμματα στηρίζουν αποδεδειγμένα αποτυχημένους πολιτικούς και τους επιτρέπουν να τα εκπροσωπήσουν στις εκλογές, οι επιλογές των ψηφοφόρων περιορίζονται δραματικά και το αποτέλεσμα θα είναι να συνεχίσουν να ηγούνται της χώρας οι αποτυχημένοι.

Αναφέρεται στις περιπτώσεις του Κακλαμάνη και του Ψωμιάδη αλλά αυτά που επισημαίνει ισχύουν και για εκατοντάδες άλλους όχι μόνο από τη ΝΔ αλλά και τα άλλα κόμματα. Αυτό σημαίνει κατά τον αρθρογράφο ότι οι ηγεσίες δεν μπορούν μάλλον παρά δεν θέλουν να ανανεώσουν τα κόμματα.

Αυτό όμως είναι δευτερεύον. Το χειρότερο είναι ότι οι ψηφοφόροι της ΝΔ θα αναγκαστούν να ψηφίσουν τους χειρότερους, διότι αυτοί είναι οι υποψήφιοι του κόμματός τους. Η ΝΔ λοιπόν- αλλά και άλλα κόμματα εμποδίζουν μέσω των επιλογών υποψηφίων στα ψηφοδέλτια τους την πρόοδο της χώρας, δίνοντας το χρίσμα σε αποτυχημένους και γελοίους. Και όταν αυτοί εκλέγονται, αποθρασύνονται λέγοντας «με ψήφισε ο λαός». Ναι, ο λαός σάς ψήφισε επειδή το κόμμα σας σας ανέχεται. Δυστυχώς, φταίει το κόμμα σας πρωτίστως και δευτερευόντως οι ψηφοφόροι οι οποίοι, σε ένα πελατοκεντρικό πολιτικό σύστημα, λειτουργούν ως πρόβατα.

Καρασωλήνες

«Συνήθως το κομματικό χρίσμα δίνεται σε φανταχτερούς, με εντυπωσιακή «αναγνωρισιμότητα» γόητες του πλήθους (μπασκετμπολίστες, προπονητές, ηθοποιούς τηλεοπτικών «σειρών», πρώην καλλονές, πρόσωπα με θητεία στη δημοσιότητα έστω και παταγωδώς αποτυχημένη). Ο πολίτης που έχει συνειδητοποιήσει ότι η κομματοκρατία είναι συμφορά για τον ίδιο και για την πατρίδα θα ξέρει να αναγνωρίσει στη «γοητεία» των κεχρισμένων το στίγμα απειλητικής λοιμικής» γράφει ο Γιανναράς στη σημερινή Καθημερινή.

Στις επερχόμενες εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, υποστηρίζει, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε αν θέλουμε κομματοκρατία ή δημοκρατία.

Αν θέλουμε δημοκρατία θα πρέπει να περισώσουμε με την ψήφο μας «τη θεμελιώδη προϋπόθεση της δημοκρατίας: τη διάκριση των εξουσιών. Ξέρουν από άμεση πείρα οι πολίτες ότι τοπική αυτοδιοίκηση υποταγμένη σε κεντρικές κομματικές ντιρεχτίβες σημαίνει την έτοιμη ραχοκοκαλιά κομματικού κράτους. Ξέρουν ότι τα κόμματα στην Ελλάδα δεν έχουν την παραμικρή σχέση με ό,τι προβλέπει για τον ρόλο τους η πολιτική θεωρία της «αντιπροσωπευτικής» δημοκρατίας. Τα κόμματα σήμερα είναι συντεχνίες επαγγελματιών της εξουσίας, οργανωμένες συσπειρώσεις συμφερόντων. Στόχος τους είναι η μονοπώληση της εξουσίας, ο ολοκληρωτικός έλεγχος κάθε πτυχής του συλλογικού βίου. Γι’ αυτό και κάθε αντίσταση στην κομματοκρατία είναι κέρδος για τη δημοκρατία, προάσπιση των κοινωνικών προτεραιοτήτων, των αναγκών του πολίτη.

Κάθε υποψήφιος για την τοπική αυτοδιοίκηση που έχει κομματικό χρίσμα επιβεβαιώνει.... εθελούσια την απαίτηση των κομματικών συντεχνιών να ελέγχουν ολοκληρωτικά τη χώρα, να προηγείται η κομματική σκοπιμότητα των αναγκών κάθε τοπικής κοινωνίας. Οι υποψήφιοι με κομματικό χρίσμα είναι χλεύη της δημοκρατίας, απειλή της δημοκρατίας. Απαιτούν από τους πολίτες την εθελόδουλη υποταγή στη νοοτροπία του λακέ, του ραγιά: να βάζουν πρώτο το συμφέρον του αφεντικού, τα παιχνίδια εξουσίας αδίστακτων επαγγελματιών, και σε δεύτερη μοίρα τη δική τους αξιοπρέπεια, την ποιότητα της ζωής τους.

Δεν μοιάζει να υπάρχει Έλληνας σήμερα που να μην έχει πεισθεί για την ανικανότητα, την προκλητική ιδιοτέλεια, τη φαυλότητα των υπαρχόντων κομμάτων – η οργή, η αηδία, η πίκρα των πολιτών κατακλύζει τη χώρα. Και στις εκλογές τις αυτοδιοικητικές η έκφραση της αποδοκιμασίας δεν χρειάζεται την (αμφίβολης αποτελεσματικότητας) λευκή ψήφο ή αποχή. Τώρα η απέχθεια έχει γόνιμη διέξοδο: Αποκλείει τους μολυσματικούς κεχρισμένους, εμπιστεύεται τους τίμια ασυμβίβαστους και από σεμνή αξιοσύνη ακομμάτιστους.

Επιτέλους, τι περισσότερο θέλουμε να δούμε για να βγάλουμε τις συνέπειες της κοινής αγανάκτησης για τα κόμματα; Υπερχρέωσαν εφιαλτικά το κράτος εξαγοράζοντας ψήφους με διορισμούς, επιδοτήσεις, χαριστικές «προμήθειες», ασύδοτες παροχές. Καταλήστευσαν το δημόσιο ταμείο και τους πακτωλούς των «πακέτων» της Ε.Ε. για να στήσουν το δικό του κάθε κόμμα πελατειακό κράτος, αστρονομικού κόστους μηχανισμούς επανεκλογής τους. Διαγούμισαν τα ασφαλιστικά ταμεία, την υποχρεωτική αποταμίευση κάθε βιοπαλαιστή. Εμπορεύτηκαν, με ληστρικές υπερτιμολογήσεις και «λίστες» εξαίρεσης από μειοδοτικούς διαγωνισμούς, ακόμα και ιατρικά είδη, οι αθεόφοβοι. Και πόσα ακόμα εγκλήματα ειδεχθή, με εξασφαλισμένη θεσμικά την ατιμωρησία.

Τελικά οδήγησαν την Ελλάδα στην οικονομική καταστροφή. Και πώς την αντιμετώπισαν; Κατακρεούργησαν μισθούς και συντάξεις, οι μικροεπιχειρήσεις και τα καταστήματα κλείνουν με ρυθμούς πρωτόγνωρους, η ανεργία έγινε κύμα κατακλυσμικό, οι έμμεσοι φόροι απάνθρωπης αδικίας χαράτσι, η νεολαία δίχως παραμικρή προοπτική, σε απόγνωση. Το ελληνικό (κοινό όλων μας) όνομα το κατάντησαν περίγελο σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Κάθε κυβέρνηση πλαστογραφούσε, όπως οι κοινοί απατεώνες, τα στοιχεία που της ζητούσαν οι Βρυξέλλες και στη συνέχεια, από διεθνή μπαλκόνια, κατάγγελνε το προκάτοχο της εξουσίας κόμμα για ψεύτικα στοιχεία και τεχνάσματα.

Φυσικό ήταν οι δανειστές μας να εκμεταλλευτούν την οικονομική μας χρεοκοπία, τον διεθνή διασυρμό της αξιοπιστίας μας: Έστησαν «Τρόικα» πατρωνίας να τιθασεύσει την κομματική φαυλότητα, να δεσμεύσει τους κομματανθρώπους με τις υπογραφές τους σε «Μνημόνιο».

Ο «Καποδίστριας» και ο «Καλλικράτης» ήταν και είναι σχέδια για τον έλεγχο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης ισχυρίζεται. «Ο τεμαχισμός της χώρας, και τις δύο φορές, σε αυθαίρετα μερίσματα έγινε, αποκλειστικά και ομολογημένα, για να εξυπηρετηθούν ελπιζόμενα προγράμματα οικονομικής ανάπτυξης και ασφυκτικότερος συγκεντρωτικός έλεγχος της χώρας από το εκάστοτε κομματικό κράτος. Πειθαρχούμε δήθεν στα μοντέλα αυτοδιοίκησης που λανσάρει η Ε.Ε. αποκεντρώνοντας όχι την εξουσία, αλλά την κατακλυσμική διαφθορά και φαυλότητα, πολλαπλασιάζοντας τα ερείσματα της κομματοκρατίας».

«Στις δημοσκοπήσεις η συντριπτική, σαρωτική πλειοψηφία των πολιτών δηλώνει ότι δεν εμπιστεύεται πια κανένα κόμμα, η γενικευμένη αγανάκτηση και αηδία φτάνει σε ποσοστά απίστευτα. Ομως, μπροστά στην κάλπη ο φόβος της ανασφάλειας γεννάει τον στερεότυπο συμβιβασμό: «δεν έχουμε κάτι καλύτερο να ψηφίσουμε, αυτά τα κόμματα παράγει η κοινωνία μας, αυτά συνιστούν τη δημοκρατία μας». (…)

Αλλά ο συλλογισμός «αυτούς έχουμε, αυτούς ψηφίζουμε» είναι τουλάχιστον αφελής και στις αυτοδιοικητικές εκλογές ούτε για τους αφελείς ισχύει. Διότι υπάρχουν υποψήφιοι με κομματικό χρίσμα, υπάρχουν και οι τίμια ακομμάτιστοι» υποστηρίζει και φυσικά προτείνει την υπερψήφισή τους.

Αυτονόητα

Για έδρες που δίνονται “με... γονική παροχή” έκανε λόγο η δημοσιογράφος Φαίη Καραβίτη, σε άρθρο της στην εφημερίδα "Ημερησία" (4-9-2010), με το οποίο κατακεραυνώνει την οικογενειοκρατία.

Γράφει: “Τί είναι στα αλήθεια πιο εύκολο; Να περπατήσει κανείς στο δρόμο που βρήκε ανοικτό ή να βρεί άλλον, λιγότερο ταξιδεμένο; Είναι πιο εύκολο για έναν απόγονο να αναμετρηθεί με τον γονιό του ή να απομακρυνθεί και να σωθεί απο τις συγκρίσεις; Απο την άλλη πλευρά, ποιος μπορεί να εμποδίσει κάποιον να επιλέξει τον δρόμο που θα ακολουθήσει, μόνο και μόνο επειδή θεωρητικά διαθέτει κληρονομικό ή εξ αγχιστείας προβάδισμα; Κάπως έτσι θα πρέπει να σκέφτηκε ο Θεόδωρος Πάγκαλος για την υποψηφιότητα της συζύγου του Χριστίνας Χριστοφάκη, στο Δήμο Σαρωνικού”. (...)

“θα σκέφτηκε, δικαίως, οτι ζούμε σε μία χώρα που την κυβερνά ένας γιός και εγγονός πρωθυπουργών, ο οποίος μόλις πήρε την σκυτάλη απο ένα ανιψιό πρωθυπουργού και Προέδρου της Δημοκρατίας".

Και πάρα πολύ σωστά καταλήγει: "Η αυτονόητη και ίσως μόνη απάντηση θα μπορούσε να δοθεί μόνο απο εμάς τους ίδιους. Απο όλους εμάς που επιτρέπουμε στα μέλη αυτών των οικογενειών να θεωρούν οτι κληρονομούν και μέρος του λαού μαζί με το όνομά τους. Απο εμάς που με κάθε ευκαιρία ψηφίζουμε αυτό που βλέπουμε πιο συχνά, αυτό που συνηθίσαμε, αυτό που είναι πιο λαμπερό, πιο εντυπωσιακό. Εμείς είμαστε τελικά οι πρώτοι που δεν δικαιούμαστε να διαμαρτυρόμαστε για οικογενειοκρατία και νεποτισμό”.

Βέβαια, θα μου πείτε, μας τάπαν κι άλλοι. Πόσοι και πόσοι δεν έχουν πει και γράψει τα ίδια πάνω κάτω πράγματα τα τελευταία χρόνια σ' αυτή τη χώρα... Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το άρθρο αυτό είναι ότι η κα  Καραβίτη είναι σύζυγος του υπουργού εξωτερικών κ. Δρούτσα.

Η Λώρη και η Φώφη

Η Λώρη Κέζα για την Φώφη στο σημερινό Βήμα:

Κάτι έπρεπε να την κάνουν την κυρία Φώφη Γεννηματά. Από τις αυτοδιοικητικές εκλογές περίσσεψε, από τον ανασχηματισμό περίσσεψε (προοριζόταν για το υπερυπουργείο Εργασίας - Υγείας), οπότε μπήκε εμβόλιμη μεταξύ υπουργού και υφυπουργών Παιδείας. Η ιδιότητα της αναπληρώτριας υπουργού τής επιτρέπει να έχει απευθείας επαφή με τον Πρωθυπουργό. Δεν λέμε κάτι κακό, ότι δηλαδή θα περιφρονήσει την προϊσταμένη της, ότι θα εκμεταλλευτεί την προσωπική σχέση με τον κ. Γ. Παπανδρέου για να μπαινοβγαίνει στο Μαξίμου. Απλά επισημαίνουμε ότι αν είχε διοριστεί ως υφυπουργός, δεν θα είχε το τυπικό δικαίωμα να κάνει του κεφαλιού της. Ως αναπληρώτρια μπορεί να νομοθετεί αυτόνομα.

Στο υπουργείο Παιδείας υπάρχει ένας βασικός επικοινωνιακός προβληματισμός. Να μη φανεί ότι τρεις δυναμικές γυναίκες μαλλιοτραβιούνται πάνω από τα νομοσχέδια. Εξ ου και τα χαμόγελα, οι εμφατικές δηλώσεις, η αγωνία να προβληθεί η εγκαρδιότητα. Βέβαια, υπάρχει περίπτωση να παγώσουν τα χαμόγελα, τη στιγμή που θα μοιραστούν οι αρμοδιότητες. Η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου με την κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου έχουν προχωρήσει σε ορισμένα θέματα που θα απασχολήσουν το Κοινοβούλιο προσεχώς. Αναμένεται το νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση, επίκεινται οι συγχωνεύσεις των οργανισμών του υπουργείου, θα προχωρήσουν οι αλλαγές στην τεχνική εκπαίδευση και στα προγράμματα για ελληνόπαιδες του εξωτερικού. Σε περίπτωση που η κυρία Γεννηματά χρεωθεί αυτόνομα κάποιο από αυτά τα θέματα, σε περίπτωση που αναλάβει ανεξάρτητα έναν νευραλγικό τομέα, τι θα γίνει; Οι άλλες δύο θα χοροπηδούν από τη χαρά τους;

Ας μην κατεδαφίσουμε τη νέα αναπληρώτρια υπουργό. Θα μεταφέρουμε λοιπόν τα θετικά που της προσδίδει το σινάφι της. Μας είπαν λοιπόν ότι είναι πολύ καλή με τον κόσμο, έχει χάρισμα στην επικοινωνία, έχει άριστο πολιτικό ένστικτο και είναι άριστη μάνα τριών παιδιών. Αυτά βέβαια αφορούν την προσωπικότητα. Για το έργο της λένε ότι κέρδισε άνετα την έδρα στην Α΄ Αθήνας (2000) και πήρε επάνω της δύο φορές τις εκλογές της υπερνομαρχίας. Εκεί έχουμε φτάσει, να μπερδεύουμε τις νίκες με το έργο. Επειδή βέβαια πολύ την αγαπούν μέσα στο ΠαΣοΚ, την αδράνεια ως αρχόντισσας Αττικής την αποδίδουν στις περιορισμένες αρμοδιότητες. Δεν έφταιγε το πρόσωπο, έφταιγε η θέση. Είναι και ξεχασιάρα: αμέλησε να ενημερώσει στη δουλειά της ότι είναι αλλού, οπότε συνέχισε να πληρώνεται κανονικά από την Εθνική Τράπεζα.

Τη χλωμή θητεία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ήρθαν να ταράξουν οι εθνικές εκλογές. Χωρίς να υπάρχει ένδεια στελεχών, στο ΠαΣοΚ προτιμήθηκε ως επικεφαλής του Επικρατείας η πιο επικοινωνιακή. Πλην όμως ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι υπάρχει κώλυμα με τη συμμετοχή της καθώς τα αιρετά πρόσωπα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν μπορούν να εκλεγούν βουλευτές. Τότε ξεκίνησε ένα ρεσιτάλ αμετροεπών δηλώσεων, από την ίδια και τους συντρόφους της. Το συνταγματικό πρόβλημα ερμηνεύτηκε ως «δικαστικό πραξικόπημα» και η κυρία Γεννηματά μίλησε για «παλιά, αδίστακτη Δεξιά». Δεν έγινε καμία νύξη για την κομματική προχειρότητα ούτε για το περιεχόμενο του άρθρου 56 του Συντάγματος. Από ατυχία η κυρία Γεννηματά έμεινε έξω από τη Βουλή. Δεν έχει παράπονα, διορίστηκε υφυπουργός Υγείας, όπου και εκεί έλαμψε επικοινωνιακά και από έργο τίποτε. Τι σημασία έχουν τα μηδαμινά αποτελέσματα στον τομέα της Υγείας όταν οι μετρήσεις τη βγάζουν ξανά και ξανά λαοφιλή; Ηταν λοιπόν αναμενόμενο ότι θα την παρουσιάσουν ως σωτήρα για τις δημοτικές εκλογές. Λέγεται ότι αρνήθηκε την υποψηφιότητα επειδή δεν ήθελε για περιφερειάρχη τον κ. Σγουρό - προτιμούσε τον κ. Μίχα με τον οποίο έχει συνεργαστεί.

Είπαμε, έχει πολιτικό ένστικτο. Κάτι κακό θα διαισθάνθηκε απέναντι στον κ. Κακλαμάνη. Με τούτα τα δεδομένα το πιο πιθανό είναι οι τρεις κυρίες της Εκπαίδευσης να τα πάνε περίφημα μεταξύ τους. Η κυρία Γεννηματά θα αφήσει τις άλλες να δουλέψουν χωρίς να παρενοχλεί με πολλές πρωτοβουλίες.

Όχι άλλοι "καταξιωμένοι"

Απορία: Ποιός βάζει αριθμούς μπροστά από μηδενικά;

 Quiz: Ποιός είναι ο λαός των κοψοχέρηδων;

Κι άλλο quiz: Σε ποιο μέρος του κόσμου υπάρχουν οι περισσότεροι ιχθυέμποροι;

Η επιλογή

Γράφει ο Ν. Ξυδάκης στη σημερινή Καθημερινή:

"Πόση αδημονία, πόσες προσδοκίες, πόση ρητορεία για τον «Καλλικράτη», πόσες συζητήσεις για την αξία της αυτοδιοίκησης ως θεμελίου της δημοκρατίας και για τον υπερκομματικό χαρακτήρα των εκλογών και την αξία προσώπων που συνθέτουν τάσεις και ενώνουν, για την εμπιστοσύνη στην κρίση των πολιτών... Πόσα μεγάλα λόγια... Παρακολουθούμε την επιλογή υποψηφίων δημάρχων και περιφερειαρχών. Προσοχή: λέμε «επιλογή», δηλαδή κάποιοι επιλέγουν τον δήμαρχο, δεν κατεβαίνει μόνος του, δεν υποβάλλει αυτόνομα την υποψηφιότητά του στην κρίση του λαού. Πράγματι: οι υποψήφιοι δήμαρχοι ζητούν από τα κόμματα το χρίσμα ή, έστω, τη στήριξη. Οι περισσότεροι υποψήφιοι, ιδίως στους μεγάλους δήμους, είναι τέτοιοι: εξαρτώμενοι από την κομματική ευλογία.

Η πείρα αυτοδιοίκησης, η γνώση του τόπου, η εξοικείωση με τους ανθρώπους, η υποστήριξη ενός ρεαλιστικού και πειστικού προγράμματος έρχονται σε δεύτερη μοίρα· σε πρώτη μοίρα έρχονται η αναγνωρισιμότητα και η κομματική ένταξη. Ετσι είδαμε τα τελευταία πολλά χρόνια την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τον Πειραιά, άλλες μεγάλες πόλεις να διοικούνται από δήμαρχους-τουρίστες ή δήμαρχους-κομήτες, πολιτικούς που χρησιμοποιούν τις πόλεις για να κολλήσουν ένσημα καριέρας. Και ως κομματάρχες πολιτεύονται συνήθως στον δήμο, εφόσον εκλεγούν: με ρουσφέτια, με ημέτερους, με ταξίματα, με εξαργυρώσεις γραμματίων. (Να πώς έγιναν οι δήμοι άντρα αργόμισθων και διαφθοράς.)

Είδαμε ακόμη και τους παταγωδώς καταψηφισθέντες να αμείβονται εκ των υστέρων από τα κόμματα, επειδή «εξετέθησαν». Είδαμε την Αθήνα να εξαθλιώνεται, τον Πειραιά να καταρρέει, τη Θεσσαλονίκη να ασφυκτιά, ενόσω οι δήμαρχοί τους έχτιζαν όλο και λαμπρότερες καριέρες. Και είδαμε επίσης τον λαό να ψηφίζει τους εκλεκτούς του κόμματος, για το αμφίβολο μέλλον της πόλης! Θρίαμβος της δημοκρατίας...

Την ίδια ταινία βλέπουμε και πάλι. Τα κόμματα επιλέγουν τους υποψηφίους τους από τους δικούς τους. Κι αν ο δικός τους δεν έχει ελπίδες νίκης ή δεν υπάρχει καν ένας δικός τους αναγνωρίσιμος και στοιχειωδώς ικανός, τότε καταφεύγουν στη λύση ανάγκης και τακτικής: στη μεγαλόψυχη στήριξη υποψηφίου κοινής αποδοχής, ο οποίος βαφτίζεται και υπερκομματικός, ώστε αν ηττηθεί, να είναι σαφές ότι η ήττα είναι όλη δική του και όχι του κόμματος. Συνέβη στην Αθήνα προ ετών με την υποψηφιότητα της τότε προέδρου του Συνασπισμού Μαρίας Δαμανάκη, η οποία στηριζόμενη από το ΠΑΣΟΚ κατατροπώθηκε στις δημοτικές εκλογές και ακολούθως άλλαξε τροχιά και καριέρα.

Το ίδιο ενδέχεται να συμβεί τώρα με την υποψηφιότητα Γ. Καμίνη: αν χάσει την εκλογή, ο δήμος θα εξακολουθήσει να βουλιάζει, αλλά ο ίδιος μπορεί να βγει κερδισμένος ατομικά. Ολοι κερδίζουν; Ποιος χάνει; Οι δήμοι χάνουν, οι πόλεις χάνουν, οι δημότες χάνουν, η αστική ζωή, η δημοκρατία. Στο τέλος, όλοι χαμένοι είμαστε. Με τέτοια δημοκρατία, με τέτοια αξιοκρατία και αυτονομία στους δήμους, στις πόλεις, με τέτοια καθημερινότητα, φτάσαμε στην πολύπλευρη χρεοκοπία".

Μας θύμισε τον άπαικτο Αντρέα: "Αλλού κερδίσαμε εμείς και αλλού η Τοπική Αυτοδιοίκηση". Πως την καταντήσανε την πολιτική: Σοφιστική!