Τερπνά και Ωφέλιμα

Ιωάννης Ευαγγ. Σταμέλος

ΤΕΡΠΝΑ ΚΑΙ ΩΦΕΛΙΜΑ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ - Χιούμορ για προχωρημένους

Είναι σημαντικό για την υγεία μας  και τη ζωή μας να γελάμε; Με τι γελάμε; Γιατί γελάμε; Το βιβλίο περιλαμβάνει χιουμοριστικά στιγμιότυπα από μια ευρεία γκάμα εκδοχών του χιούμορ και από πολλές δραστηριότητες καταξιωμένων ανθρώπων και ιστορικών προσωπικοτήτων. Κριτήριο η ενεργοποίηση της σκέψης του αναγνώστη με έξυπνο και πνευματώδη τρόπο. Χιούμορ για σκεπτόμενους, προχωρημένο, και όχι εύκολο, γαργαλιστικό ή αναφερόμενο σε ταπεινά ένστικτα. Μέσα από μικρές ιστορίες και σύντομες προτάσεις, άλλοτε με λόγο σαφή και άλλοτε με υπαινικτικό, επιχειρείται να δοθεί κάποια απάντηση στα προαναφερόμενα ερωτήματα, χωρίς να προσβάλλεται η νοημοσύνη του αναγνώστη.
Το βιβλίο είναι το 16ο του συγγραφέα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οσελότος.

Κανονικοί ...

Ο Δανίκας στην ηλεκτρονική έκδοση του ΒΗΜΑτος:

Το διάβασα και ανατρίχιασα. Από μεγάλη έρευνα των «Νέων» της περασμένης Παρασκευής. Οπού αποκαλύπτονται τα εξής. Ένας στους δέκα δεν έχει τελειώσει το Δημοτικό. Τουτέστιν έκαστος εξ αυτών το μόνο που δύναται να αρθρώσει είναι το Α και Βου. Ίσως ούτε κι αυτό!

Ότι κάθε χρόνο εφτά χιλιάδες ελληνόπουλα βρίσκονται μακριά από τα θρανία. Τουτέστιν στουρνάρια και καφενεία!

Ότι τέσσερα περίπου εκατομμύρια πολιτών αυτής της Βαλκανικής Μπανανίας δεν έχουν ολοκληρώσει τη στοιχειώδη εκπαίδευση. Τουτέστιν «για πες μου άνθρωπέ μου ποιος ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος» «Μα φυσικά ο αρχηγός του ΠαΣοΚ»!

Ότι ένα εκατομμύριο - απ' αυτά τα τέσσερα - δεν έχουν τελειώσει καν το Δημοτικό. Τουτέστιν ένα κι ένα κάνουν τρία!

Και ότι περίπου έξι με εφτά από δέκα κατοίκους των Νομών Ροδόπης, Ευρυτανίας, Ξάνθης, Καρδίτσας και Γρεβενών δεν ολοκλήρωσαν την υποχρεωτική εκπαίδευσή τους. Τουτέστιν σαρώνει ο αναλφαβητισμός. Γκα γκα ουά!

Μαζί μ αυτή την κατραπακιά ακολουθεί και δεύτερη που μας σπρώχνει ακόμα πιο βαθιά. Γιατί οι λιγότεροι αναλφάβητοι λαοί της Ευρώπης, με ποσοστό κοντά μόλις στο τέσσερα τοις εκατό, είναι αυτοί που εκατομμύρια εξ ημών και υμών τους θεωρούμε υπανάπτυκτους και τριτοκοσμικούς. Πλάνη επικών διαστάσεων. Δηλαδή οι Πολωνοί, ο Σλοβάκοι, οι Τσέχοι και οι Σλοβένοι. Μα πως είναι δυνατόν; 

Εμείς οι ελληνάρες γλεντούσαμε με τα κορίτσια αυτών των υποτιθέμενων κατεστραμμένων χωρών. Κι όμως, ρε πανίβλακα. Οι υπηρέτες που ξεσκατώνουν τους παππούδες μας και οι πουτάνες τους είναι εγγράμματοι. Κι εμείς οι τάχα μου πολιτισμένοι είμαστε οι καρπαζοεισπράκτορες των ευρωπαϊκών χωρών. Κουφιοκεφαλάκη μου, έτσι ακριβώς!

Αν σ' αυτούς τους αριθμούς υπολογίσουμε κάμποσους ακόμα παράγοντες, τότε ο εφιάλτης γίνεται πιο ανεξέλεγκτος και ασύγκριτα πιο δυνατός. Γιατί ο Έλληνας και το Βιβλίο σε πόλεμο καθημερινό. Το καταφέραμε κι αυτό. Να σπάσουμε, όλα τα ευρωπαϊκά ρεκόρ.

Γιατί ο Έλληνας εκλαμβάνει την εφημερίδα σαν κάτι το άγνωστο και μισητό. Γιατί η κουλτούρα γι' αυτόν είναι ιδιότητα άχρηστη, περιττή, εξωγήινη, παλιομοδίτικη, και γραφική. «Α αυτός είναι κουλτουριάρης» σα να λένε «αυτός είναι μαλάκας κανονικός»!

Γιατί, ακόμα, δύο στα τρία ελληνόπουλα πάσχει από παχυσαρκία. Παίζει κι αυτό. Που σημαίνει ότι στην πάλαι ποτέ γη της αυθεντικής και υγιεινής Μεσογειακής διατροφής, θερίζουν το πλαστικό χάμπουργκερ, τα γαριδάκια και κάθε μεταλλαγμένο φαγητό. Και τέλος, γιατί το ζωντανό «σκατό», προερχόμενο είτε από ριάλιτι σόου, είτε από τα μεσημεριανά είτε από κάθε άλλο σκουπιδαριό, επιπλέει στον αφρό ενός απέραντου πολτού. Εντός του οποίου κολυμπάνε εκατομμύρια συμπολιτών μας χωρίς καν να πιάνουν την μύτη τους για να καλυφθούν από την μπόχα που μολύνει κάθε κύτταρο του οργανισμού τους.

Με απλά λόγια κάθε βαμμένο ξανθό μαλλί που ως προτέρημα διαθέτει απλώς σάρκα τορνευτή και κάθε μειράκιο που ζήτημα είναι αν γνωρίζει απλή Αριθμητική, έχουν αναδειχθεί σε πρωταγωνιστές μιας διεστραμμένης κλίμακας αξιών. 

Οπού μόνο το Χρήμα. Οπού μόνο η αναγνωρισιμότητα. Οπού μόνο η ευκολία. Οπού μόνο το χα χα χου χα. Οπού μόνο το Life style. Οπού μόνο το απόλυτο κενό. Να το κατακτήσουμε με κάθε κόστος. Ακόμα και με την πορνεία και με τον προσωπικό μας εκμαυλισμό. Έτσι φτιάξαμε βόθρο πολυτελείας. Έτσι ανοχύρωτοι από αντιστάσεις παραδοθήκαμε σε κάθε αληθινό εχθρό. Κι έτσι από χώρα καταντήσαμε Horror.

Και μετά απ' όλα αυτά καθόμαστε σε ταβέρνες και σε καφενεία και ρίχνουμε ροχάλες στο πολιτικό προσωπικό. Και μετά απ' όλα αυτά μας φταίει ο Βενιζέλος, ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς. Μα είναι ηλίου φαεινότερο. Πρώτα απ' όλα μας φταίει το κεφάλι μας. Γεμάτο από μεταλλαγμένο κουτόχορτο, από άφθονο καφενείο και τηλεοπτικό σκουπιδαριό!

Τη θάλασσα ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;

Μέγα το ύψος, τεράστιο το βάρος. Τέως, νυν, διανοητές, λόγιοι, μυθιστοριογράφοι, παγώνια, χειροκροτητές κατ’ επάγγελμα … Γέμισε ο τόπος ευωδιές. Κι αν ποτέ μπορούσαν τον κόσμο ν’ άλλαζαν πάλι γαλάζια θα ’βαφαν την θάλασσαν. Χάρησε το ρολόι κι άλλαξε τ' όνομα κι έλα στο μαρμαρένιο αλώνι. Ο τόπος αυτός εκτός από πρίγκηπες κάποτε έβγαζε και Μποτσαραίους.

Δηκτικά

Εμείς γι' αλλού κινήσαμε γι' αλλού, κι αλλού η ζωή μας πάει...
Ξεκινήσαμε να γίνουμε Δανία του νότου και πάμε για Ινδία της Μεσογείου...

Πες μου μια λέξη, πούχει στα χείλη μπλέξει...

Αμοραλιστής = αυτός που δεν υπολογίζει ηθικούς φραγμούς μπροστά στην προσωπική κοινωνική άνοδο και οικονομική επιτυχία.

Του Μαυροθοδωρή

-Θοδωρή, Θοδωρή, ποιος νομίζεις πως μπορεί

με αγανάκτηση πολύ, να στήνεται έξω απ’ τη Βουλή;

-Είναι λέω τα παιδιά, που ‘χουν πίκρα στην καρδιά

που ’χουν κάμποσα πτυχία και δεν βρίσκουν εργασία

-Και γιατί βρε Θοδωράκι δεν σας καίγεται καρφάκι;

Ποιοι τα φάγαν, ποιοι τα ’φήσαν και στο Σύνταγμα τα στήσαν;

-Τα καν’ η τεχνολογία και η μαύρη η ατυχία.

Είναι μόδα δεν θα μείνει, την οργή καιρός τη σβήνει

-Άκουσέ το Θοδωρή, οι καιροί ’ναι πονηροί

είσαι σήμερα μονάρχης κι ωσα μ’ αύριο δεν υπάρχεις.

Γλυκόπικρα

-Η Αλέκα δεν εκβιάζεται!

-Πώς να εκβιαστεί κάποιος που δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν οσφραίνεται;

-Κορίτσι πράμα, να συναντήσει το Γιώργο μόνη;

-Σωστά, γι’ αυτό πήγε στο συμβούλια που ήταν κι άλλοι.

-Μη, το άλλο με τον Ζισκάρ το άκουσες;

-Εε, καλά, 85 χρονών άνθρωπος τώρα κατάλαβε το σφάλμα του και προσπαθεί να εξιλεωθεί…

-«Το νερό είναι φυσικό αγαθό. Δεν πωλείται», λένε…

-Εμένα μου ήρθε ένας λογαριασμός 64€…

-Οι Σέρβοι «έδωσαν» τον Μλάντιτς για να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

-Δεν γίνεται να δώσουμε κι εμείς κάποιον να μας κρατήσουν;

-Το άλλο παλικάρι θυμήθηκε τον Θεµιστοκλή και τον Ευρυβιάδη: «πάταξον μεν άκουσον δε!», χα, χα, κι η μυλωνού τον άντρα της…

-Ιστορία πηγάδι αστείρευτο έχουμε. Καλά πάμε πίσω...

-Θυμάσαι την απογραφή του 2001; «Ωραίοι είμαστε, αλλά πόσοι;»

-Τότε γιατί δεν πουλάμε τη ΓΕΝΟΠ που είναι γεμάτη από ωραίους αλλά τη ΔΕΗ;
-Πάντως εγώ φως στο τούνελ δεν βλέπω!
-Πάλι καλά να λες γιατί εγώ δεν βλέπω ούτε το τούνελ...
-Καλά ο Αντώνης γιατί δεν δέχεται να συγκυβερνήσει;
-Βίλα με θέα τη Φουκουσίμα...
-Γενναιόδωρος ο Γιώργος, όμως...
-Ποιος Γιώργος; Σαν τον Τρος Καν τον έχουνε. Το βραχιόλι του λείπει.

Επί τον τύπο των ήλων

Αντιγράφουμε το άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου από τα σημερινά ΝΕΑ.

Πικρές ιστορίες, μας αρέσουν ή δεν μας αρέσουν. Συμφωνούμε στο σύνολο ή όχι. Δυστυχώς αυτό που αποκαλούμε "σύστημα" είναι μακράν νυχτωμένο. Έχει κόψει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Και σύστημα δεν είναι μόνο η κυβέρνηση. Είναι κάθε μηχανισμός εξουσίας μαζί και τα κόμματα που φαίνεται ότι λίγα πράγματα έχουν συνειδητοποιήσει από το τι γίνεται γύρω μας ή το πθανότερο πιστεύουν ότι κάποιος από μηχανής Θεός θα δώσει λύση. Όσο πιο γρήγορα όμως καταλάβουν τι γίνεται γύρω μας τόσο το καλύτερο για όλους μας. Η μέχρι τώρα πάντως εξέλιξη δείχνει ότι από αυτό που αποκαλούμε "σύστημα" δεν έχει καταλάβει κανείς τίποτα. Πώς μπορεί όλοι να μένουν στις περιγραφές των προβλημάτων σαν να αφορούν κάποιους, κάπου κάποτε; Θυμίζει λίγο τον Τιτανικό του Εμπειρίκου "κύριοι βουλιάζουμε" (η ευγένια και ο τύπος μας μάραναν) και τη διάσημη ρήση του Όσκαρ Γουάιλντ "η ζωή αντιγράφει την Τέχνη".

Γράφει λοιπόν ο Θεοδωρόπουλος:

"Ποιοι είναι αυτοί που δεν κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις;

Ποιοι είναι αυτοί που δεν τα σπάνε, πού βρίσκονται, και τι σκέφτονται; Είναι µήπως «βολεµένοι», «ικανοποιηµένοι»; Αισθάνονται περισσότερο ασφαλείς από τους συµπολίτες µας που επιδεικνύουν την οργή τους, που δεν πληρώνουν διόδια, που απεργούν υποτίθεται για να διεκδικήσουν ό,τι διεκδίκησαν και µε την προηγούµενη και µε την προ-προηγούµενη απεργία; Ή µήπως συµφωνούν µε το Μνηµόνιο, µε τον τρόπο που εφαρµόστηκε το Μνηµόνιο; Πού είναι οι χιλιάδες δηµό σιοι υπάλληλοι που είδαν τον µισθό τους να κόβεται, που αισθάνονται αδικηµένοι αλλά δεν δέχονται να ακολουθήσουν την Α∆Ε∆Υ γιατί τη θεωρούν συνυπεύθυνη της αδικίας; Γιατί αυτή εξίσωσε τον εργαζόµενο που κάνει τη δουλειά του µε αυτόν που απλώς παρίσταται, όποτε και αν παρίσταται, για να καλύψει το ωράριο. Γιατί αυτός ο δηµόσιος υπάλληλος που συνεχίζει ακόµη και σήµερα να κάνει τη δουλειά του ξέρει ότι πληρώνει τα σπασµένα του διπλανού του που δεν την κάνει όµως δεν έχει τρόπο να το πει. Και δεν έχει τρόπο να αντιδράσει.

Γιατί αυτός που δεν κατεβαίνει στις διαδηλώσεις, αυτός που απεχθάνεται τη βία του ΠΑΜΕ, είναι και ανασφαλής, και απογοητευµένος και οργισµένος. Ακούει τους συνδικαλιστές και ξέρει ότι δεν µιλούν για λογαριασµό του. Ακούει τους πολιτικούς και νοµίζει ότι ζει σε άλλον κόσµο. Ακούει τους παλικαρισµούς κατά του Μνηµονίου και ξέρει ότι στην αγορά της χάρτινης δηµοκρατίας προσφέρονται εξίσου δωρεάν και είναι εξίσου επώδυνοι µε τις υποσχέσεις του Μνηµονίου. Κι αυτός συναινεί στο «κάτι δεν πάει καλά». Κι αυτός συναινεί στο «σ’ αυτό που δεν πάει σήµερα καλά υπάρχει και το χειρότερο του αύριο». Συναινεί όµως και σε κάτι ακόµη, στο ότι πολιτικοί συµπεριφέρονται σαν να περνάνε Πανελλήνιες: αποστήθισαν τις λύσεις από τα λυσάρια των φροντιστηρίων και του τις πασάρουν για γνώση. Και στις ερωτήσεις κρίσεως, εκεί, εννοείται σηκώνουν τα χέρια τους ψηλά. Συναίνεση υπάρχει λοιπόν. Γυρίζει, κυκλοφορεί ανάµεσά µας, απλώς δεν κάνει θόρυβο. Γιατί, µην τρελαθούµε: σε όλα αυτά που έγιναν τον τελευταίο χρόνο η ελληνική κοινωνία απέδειξε πως διαθέτει τεράστια αποθέµατα υποµονής.

Σε πείσµα της ΓΕΝΟΠ, σε πείσµα της αναξιοπιστίας της πολιτικής της τάξης, σε πείσµα όλων όσοι θέλουν να κηρύξουν τον πόλεµο όλων εναντίον όλων γιατί είναι το µόνο που ξέρουν να κάνουν.

Γι’ αυτό, αντί να βγάζουµε κορόνες περί κοινοβουλευτισµού που χρειάζεται κυβέρνηση και αντιπολίτευση, θα ήταν εντιµότερο και αποτελεσµατικότερο να ψάξουµε αυτήν τη συναίνεση που περιφέρεται ανάµεσά µας, από στόµα σε στόµα, και να την κάνουµε πολιτική.

Πριν η παραδοχή της ήττας γίνει αποδοχή. Γιατί τότε θα είναι πια πολύ αργά".

Αίσια συνοικέσια και άλλα εγκεφαλικά επεισόδια

Ζούµε σε µια χώρα όπου κάποιος για να γιορτάσει το Πάσχα σκοτώνει ένα εφτάχρονο παιδί, όπου τρεις τραπεζοϋπάλληλοι καταδικάζονται σε θάνατο γιατί αρνήθηκαν να απεργήσουν, όπου ένας άνθρωπος χάνει τη ζωή του για µια βιντεοκάµερα, όπου κάποιος χαροπαλεύει γιατί πήγε να ψωνίσει στη λαϊκή Σάββατο μέρα µεσηµέρι, όπου κάποιος άλλος επίσης χαροπαλεύει γιατί αστυνοµικοί τον µετέτρεψαν σε σάκο του µποξ ...

Αμορφωσιά και συνακόλουθα βλακεία και ανικανότητα. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες επιστημονικές περγαμηνές για να διερμηνευτεί η απενοχοποίηση που παρέχει η κοινωνία μας σε τέτοιες πράξεις. Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι για αφελείς τροφίμους σχολείων της παρωπίδας. Έλλειμμα παιδείας πολύ πιο μεγάλο από το οικονομικό έχουμε. Η οικονομική κατάσταση λειτουργεί σαν καταλύτης για να βγούνε όλα τα στραβά που συσσωρεύουμε χρόνια τώρα ως κοινωνία και ως κράτος στο προσκήνιο.

Μοιραίοι καταντήσαμε αλλά ούτε το κρασί φταίει, ούτε ο Θεός που μας μισεί. Ο κακός μας ο εαυτός φταίει και θαύματα δεν γίνονται.

Πόσο κάτω μπορούμε να πάμε ακόμα;

Μεγάλη δημοσιότητα δίνουν τα ηλεκτρονικά αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης στα έκτροπα που σημειώθηκαν στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας μεταξύ της ΑΕΚ και του Ατρόμητου λέει η είδηση.

Την είδηση περιμέναμε θα μου πείτε. Εδώ βρωμάει ο τόπος από την παρακμή σε κάθε επίπεδο τον αγώνα Ατρομήτου - ΑΕΚ περιμέναμε... Η απορία μας είναι ποιοι είναι αυτοί που με τέτοιο χάλι πάνε στα γήπεδα. Και πόσες ακόμα τέτοιου είδους εκδηλώσεις χρειάζονται για να σηκωθούν και να φύγουν όλοι οι στοιχειωδώς σκεπτόμενοι άνθρωποι για να μείνουν οι χούλιγκανς, τα λαμόγια, οι λωποδύτες, οι εγκληματίες και το κάθε κατακάθι μαζί μ' αυτούς που κάθονται στα καφενεία και ακκίζονται ότι είναι απόγονοι του Σωκράτη, του Περικλή, του Φειδία και του Ευριπίδη αποσιωπώντας ότι είναι επίσης και απόγονοι του Γιαγκούλα, του Εφιάλτη και του Κατελάνου.

... και απελθών απήγξατο

Toυ Δ. Χαντζόπουλου

Δημοσιεύηκε στα ΝΕΑ (22-4-11)

Ένας δρόμος υπάρχει

Δεν έχουμε άλλο δρόμο, μόνο μπροστά μπορούμε να πάμε όπως λέει και ο Θεοδόσης Τάσιος.
Ο δρόμος όμως είναι δύσβατος. Θα ματώσουμε. Ας τον τραβήξουμε. Τα καραγκιοζιλίκια κάποτε τελειώνουν. Αυτά που δεκαετίες συνηθίζαμε, ανεβασμένοι σε τραπέζια και πίνοντας μέχρις εμετού πετώντας λουλούδια στα χάλια μας φαίνεται ότι θα τα κρατήσουμε ως ντροπιαστική ανάμνηση.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν ανεβήκαμε όλοι μαζί στα τραπέζια για να πληρώσουμε ρεφενέ.

Γιατί το ποδόσφαιρο θα ξέφευγε από τον κανόνα;

Ούτε στο ποδόσφαιρο υπάρχει γυρισμός. Ποιοι εμπλέκονται; Τα μεγαλύτερα κατακάθια της ελληνικής κοινωνίας... προεδρεύουν. Μαγκιές από σούπερ πρόεδρο με δέκα μπράβους γύρω του να μιλάει για ... αθλητές!
Οπαδοί ή σταυροφόροι; Ιδιωτικοί στρατοί να χτυπούν και να δέρνουν, καταστρέφοντας ότι βρουν μπροστά τους απολαμβάνοντας εδώ και χρόνια ένα καθεστώς περίεργης ατιµωρησίας.
Και η ∆ικαιοσύνη, η αστυνοµία; Καλά ευχαριστώ στο σπίτι οι δικοί σας καλά;
Η κυβέρνηση; Θα το ταχτοποιήσουμε... Ο Τύπος; Ποιος τύπος; Ο μυστήριος; Οι οπαδο-"δημοσιογράφοι" που αναπαράγουν τη σαπίλα και την καφρίλα  μπορούν να συμβάλλουν στην υπέρβαση;
Γιατί δεν έχουμε, όπως και σχεδόν σε όλους τους τομείς, τους παράγοντες και το ποδόσαφιρο που μας αξίζει;
Το έχουμε ξαναγράψει: σ' αυτόν που συμπεριφέρεται αγνοώντας τους γραπτούς και άγραφους νόμους μαύρο. Μην ψωνίζετε σ' αυτόν που ταλαιπωρεί τους συμπολίτες του, μην δίνετε χρήματα ως πελάτες σ' αυτούς  που δεν σέβονται τον κοινωνικό περίγυρο, μην πηγαίνετε στα γήπεδα.

Προβλήματα

Toυ ΣΤΑΘΗ

Όταν τα φώτα πέσουν αλλού;

"Όποιος νοµίζει ότι ένας Πρύτανης [σε ελληνικό πανεπιστήμιο] είναι µε τον νόµο ή µε την κοινωνία κάνει λάθος" γράφει ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ. "Ο Πρύτανης είναι µε την ησυχία του. Κι ας καταλάβουν τη Νοµική [το Πολυτεχνείο, τη Γεωπονική κλπ] όχι αφρικανοί λαθροµετανάστες αλλά και εξωγήινοι δουλέµποροι".

"Το πρωταρχικό ζητούµενο" γράφει σε άλλο σημείο "δεν ήταν ο νόµος και η ανοµία, το δίκιο και το άδικο, αλλά οι συνθήκες συµβίωσης". Δηλαδή το "πώς θα µπορέσει να επιβιώσει στον µικρόκοσµό του όταν τα φώτα της δηµοσιότητας στραφούν σε άλλες κατευθύνσεις. (...) Πως δηλαδή οι ευαίσθητοι υποστηρικτές του ασύλου δεν θα του κτίσουν το γραφείο, δεν θα τον πλακώσουν στο ξύλο, δεν θα τον γιαουρτώσουν, δεν θα του µαυρίσουν τη ζωή.Και πώς (κατά προτίµηση) θα τον ξαναψηφίσουν για Πρύτανη και την επόµενη φορά.

Διότι η επιβίωση του Πρύτανη προϋποθέτει τη συµβίωσήτου µε λογιών λογιών συµµορίες µέσα από συναλλαγές, προσχήµατα, κοροϊδίες, συµβιβασµούς, ακόµη και απλές ανοησίες όπως αυτή µε τη µεταναστευτική πολιτική".

Το βασίλειο του χαρτιού

"Χαρτιά" είναι ο τίτλος του άρθρου του Δανίκα στο ΒΗΜΑonline. 

Καταλήγοντας σημειώνει: "εδώ είναι το βασίλειο του χαρτιού. Στα χαρτιά οι νόμοι, χαρτιά οι εξαγγελίες, χαρτιά οι τιμωρίες, χαρτιά οι δημόσιοι οργανισμοί. Στα χαρτιά η κερδοφορία των τραπεζών. Στα χαρτιά η λειτουργία πολλών εταιρειών. Στα χαρτιά ο εργαζόμενος σε κάποιον δημόσιο οργανισμό. Γι΄ αυτό οι ξένοι και οι εχθροί μάς τύλιξαν σε μια κόλλα χαρτιού. Σαν αγγελία ενός μνημόσυνου του ελληνικού λαού! ".

Από χαρτί σ' άλλο χαρτί (από βυθό σ' άλλο βυθό) βραδιάζει ξημερώνει, κι αν τη ζωή μου απαρνηθώ δεν μ' απαρνιούνται οι πόνοι... που λέει κι ο Γκούφας.

Εν μέρει Christmas

Ποιο πνεύμα και ποιο σώμα το Χριστουγέννων ... Με τέτοια κατήφια και απαισιοδοξία; Ματαίως νομίζω οι θεσμικοί ηγέτες καθώς και οι γιαλατζή ηγετίσκοι προσπαθούν να βγάλουν αισιοδοξία. Ο κόσμος έχει ένστικτο και επιπλέον δεν πιστεύει. Μόνο λόγω της παλιά συνήθειας ευχόμαστε "καλές γιορτές". Αυτά για τους περισσότερους είναι εν μέρει Christmas.

Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι

Θλίβομαι βλέποντας τον αναιδή τηλεοπτικό αστέρα να έρχεται πρώτος σε ψήφους, τον βαστάζο του βουλευτή στην κορυφή, τον νεαρό γιο της βουλευτίνας άρχοντα εκλεγμένο.
Τον Λαυρέντη, που ξέρω τι κάθαρμα είναι, πρώτο πολίτη. Γινόντουσαν και άλλοτε. Γίνονται και εις Παρισίους. Με ενοχλεί όμως που γίνονται εδώ και τώρα.

"Δάνειες δυνάμεις" χο, χο

Ο Διόδωρος στα σημερινό ΒΗΜΑ ασχολείται μεταξύ άλλων με τα ελληνικά των λογογράφων του πρωθυπουργού. Με αφορμή το άστοχο "δάνειες δυνάμεις" κάνει και το δηκτικό του σχόλιο:

 

"Εκείνο το «δάνειες δυνάμεις» θυμίζει, αν όχι το «κατοχικές δυνάμεις», τουλάχιστον το «εχθρικές δυνάμεις». Ητοι, οι δανειστές είναι εχθροί- από τη στιγμή που ζητάνε πίσω τα δανεικά υποθέτω. Τη στιγμή που ενθυλακώναμε τα δανεικά ήσαν φυσικά φίλοι, εξαιρετικοί φίλοι. Αν κάποιοι είναι αναξιοπρεπείς σε αυτή την ιστορία δεν είναι οι Ελληνίδες και οι Ελληνες γενικώς, είναι αυτοί που διαχειρίστηκαν τα δάνεια και οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία- ήτοι, η πολιτική τάξη".

Με τη στενή έννοια

Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί συνέβη: κανείς δεν αντιδρά. Τους ακούµε, όσοι το αντέχουμε ακόμα, σαν τον θείο τον ξεφτίλα που μας έπαιξε τα λεφτά και τα ’χασε, αλλά εµείς εκεί.

Μας κοροϊδεύουνε κατάμουτρα. Η εξεταστική της προανακριτικής … και του χρόνου φουντούνια. Τέσσερα κόμματα στην εξεταστική; Τέσσερις αποφάσεις. Ούτε μία λιγότερη. Τώρα θα μου πεις ότι μας κοροϊδεύουνε κατάμουτρα. Καλά μας κάνουν. Τέτοιοι είμαστε τέτοια θέλουμε.

Ααα, όλα κι όλα. Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο μας διαβεβαιώνουν με ύφος. «Μετά µαζεύονται όλοι µαζί, διαφωνούνε όλοι µαζί, αποχωρεί ένας και τέλος ο καθένας βγάζει δικό του φερµάνι. Και το ανακοινώνει σαν να µην τρέχει τίποτα. Και αυτοί οι άνθρωποι κυκλοφορούν ελεύθερα, χαµογελούν εγκάρδια, στήνονται για να τους φωτογραφίσουν µε την οδοντοστοιχία ελεύθερη µε τα παντελόνια να γυαλίζουν απ’ το σούρσιµο µε τις ώρες στα έδρανα, τις γραβάτες πάντα σφιχτοδεµένες σαν το κρίµα στον λαιµό τους, τρέχουνε λάχα λάχα να προλάβουνε τον θάνατο (τον πολιτικό τουλάχιστον γιατί ο άλλος ο πραγµατικός δεν τους ενδιαφέρει όπως και η ζωή άλλωστε). Το θέµα τους είναι η πολιτική. Με την πολύ στενή έννοια πάντα. Τη στενή τη µίζερη και τη διεφθαρµένη» γράφει ο Φασουλής στα σημερινά ΝΕΑ για το πόρισμα της εξεταστικής για το Βατοπέδι.

Και τώρα με τις δηµοτικές που τους χάνεις που τους βρίσκεις αγκαζέ με τους … υπερκομματικούς υποψηφίους. «Ποιος κανίβαλλος μπορεί να εκπροσωπίσει τάχα όλους τους φίλους τους παλιούς που έχει στη στομάχα;» μας έρχεται από τα παλιά ο απόηχος του Νιόνιου.