Για 1300 λίτρα μόνο;

Αυτά που επικαλείται ο καταδικασθείς τέως νομάρχης τα επικαλούνται όλοι όσοι βρίσκονται σε δημόσια αξιώματα και κάνουν «μαγκιές».

Ερμηνεύουν δήθεν τους νόμους με κριτήρια καρδιάς και δικαιολογούν τις άνομες πράξεις με μοναδικό κριτήριο –λαϊκισμού- τον κυρίαρχο λαό εναντίον του οποίου λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις. Το δημόσιο συμφέρον άραγε δεν είναι το συμφέρον του κυρίαρχου λαού; Τα «μόνο» 1300 «συνολικά» λίτρα νοθευμένου πετρελαίου που θα πήγαιναν; Στους εχθρούς του έθνους; Ακόμα κι έτσι, που είμαστε, στο κράτος του Δικαιόπολη; Εξελέγη ο «εκλεκτός του λαού» για να κάνει κοινωνική πολιτική και πολιτική δημοσίων εμφανίσεων γενικώς και ειδικώς στα τηλεοπτικά παράθυρα ή για να ασκήσει συγκεκριμένα καθήκοντα και αρμοδιότητες; Και αυτοί που έβαλαν στα αυτοκίνητά τους τα νοθευμένα καύσιμα και έπαθαν ζημιές που θα βρουν το δίκιο τους; Ο κύριος αυτός αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου ενός φαινομένου δημοσίων προσώπων κυρίως της αυτοδιοίκησης, οι οποίοι ασκούν αυτόνομη πολιτική και μια εξουσία η οποία δεν τους ανετέθη από κανέναν και η οποία επίσης δεν προκύπτει από το θεσμό που υπηρετούν. Δυστυχώς εκμεταλλεύονται την ανοχή των κοινωνιών και την ολιγωρία των ελεγκτικών μηχανισμών. Επικαλείται και διάφορα άλλα για να κάνει συμψηφισμό ο πονηρός. Αφού δεν τιμωρούνται αυτοί που κάναν αυτά εκείνα και τα άλλα, ο καθένας από εμάς νομιμοποιείται να κάνει ότι του γουστάρει... Να τον χαίρονται αυτοί που τον επέλεξαν. Τη γλώσσα ας τη βγάλει σ' αυτούς, για μας τους υπόλοιπους του πάει πολύ.

Όταν η δοίκηση είναι αποτελεσματική

Αντιγράφουμε από εφημερίδα του Ηρακλείου: "Η επιχείρηση σκούπα, που διενήργησε χθες από κοινού η Δημοτική Αστυνομία σε συνεργασία με την ΕΛ.ΑΣ. υπό την εποπτεία του εισαγγελέα Νίκου Μαρκάκη, άφησε το κέντρο της πόλης με τουλάχιστον 3 φορτηγά λιγότερα τραπεζοκαθίσματα". Για να επιβεβαιώσουμε με θλίψη ότι λίγοι είναι αυτοί που ανταποκρίνονται στον ρόλο που προκύπτει από το θεσμό που υπηρετούν και ότι η άσκηση της εξουσίας είναι αρκετά σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε σε  φούφουτους.

Γκλέτσος στον κόρφο τους

Σκέπτομαι μήπως τελικά κάνουμε λάθος όσοι τα βάζουμε με τους προβεβλημένους (ηθοποιούς, τηλεστάρ, δημοσιογράφους) των ψηφοδελτίων; Βλέποντας τον Γκλέτσο, την Κανέλλη, τον Ψινάκη κ.α. λέω μήπως τελικά ο λαός έχει καλό ένστικτο; Ο Γκλέτσος με την αναγνωρισιμότητά του πέτυχε 1000 άδειες ελεύθερης διέλευσης. Και μάλλον θα βάλλει τους αλητήριους να κάνουν τα αυτονόητα: να εξασφαλίσουν εναλλακτική διαδρομή σε όλους τους εγκλωβισμένους των διοδίων. Σε όσους είχαν την ατυχία να περνάει η εθνική από την πλατεία του χωριού τους. Εμ το άλλο με την χρηματοδότηση ενός δρόμου από έναν άλλο που βγήκε στην επιφάνεια; Δεν το χρωστάμε στον Γκλέτσο;

Αφού πρέπει γιατί δεν;

Το έχουνε βρει το κόλπο οι αλήτες: υπόγραψε σου λένε ένα χαρτί. Συγκεκριμένα: έχει να πληρωθεί ο άλλος 15 μήνες από το δήμο ή από το δημόσιο και του λένε δίκιο έχεις, εγώ μαζί σου είμαι. Ωραία αφού έχω δίκιο πληρώστε με αλλιώς δεν έχει συνέχεια. Αν δεν συνεχίσεις δώστο μου γραπτώς. Υπόγραψε λέει ο αλητήριος ένα χαρτί ότι δεν κάνεις αυτό για το οποίο έχει λαμβάνειν 15 μήνες!

Πώς όλα αυτά; Με τον Χυτήρη στα κανάλια. Κανάλι για κανάλι δεν άφησε χθες για τους συμβασιούχους της Ακρόπολη. «Το κράτος έχει έρθει σε επαφή μαζί τους» έλεγε. Ωραία η επαφή τα λεφτά των δυο χρόνων που τους χρωστάνε γιατί δεν τους τα δίνουν; «Η πληρωμή τους, δεν το συζητάω, πρέπει να καταβληθεί» συνέχιζε ο Χυτήρης. Αφού πρέπει, λοιπόν,  γιατί... δεν;

Έεε... όχι κι έτσι

Άκου να δεις... Που πήγαν τα λεφτά; Ρωτάει ο αφελής.
-Μα τα φάγαμε μαζί, λέει κοτζάμ αντιπρόεδρος.
Πότε τα φάγαμε μαζί ρε μάγκα και δεν το πήραμε εμείς τουλάχιστον είδηση; Εμείς που ήμασταν; Κοιμόμασταν μήπως;
Κρίμα. Και ντροπή σας.

Αυτονόητα

Για έδρες που δίνονται “με... γονική παροχή” έκανε λόγο η δημοσιογράφος Φαίη Καραβίτη, σε άρθρο της στην εφημερίδα "Ημερησία" (4-9-2010), με το οποίο κατακεραυνώνει την οικογενειοκρατία.

Γράφει: “Τί είναι στα αλήθεια πιο εύκολο; Να περπατήσει κανείς στο δρόμο που βρήκε ανοικτό ή να βρεί άλλον, λιγότερο ταξιδεμένο; Είναι πιο εύκολο για έναν απόγονο να αναμετρηθεί με τον γονιό του ή να απομακρυνθεί και να σωθεί απο τις συγκρίσεις; Απο την άλλη πλευρά, ποιος μπορεί να εμποδίσει κάποιον να επιλέξει τον δρόμο που θα ακολουθήσει, μόνο και μόνο επειδή θεωρητικά διαθέτει κληρονομικό ή εξ αγχιστείας προβάδισμα; Κάπως έτσι θα πρέπει να σκέφτηκε ο Θεόδωρος Πάγκαλος για την υποψηφιότητα της συζύγου του Χριστίνας Χριστοφάκη, στο Δήμο Σαρωνικού”. (...)

“θα σκέφτηκε, δικαίως, οτι ζούμε σε μία χώρα που την κυβερνά ένας γιός και εγγονός πρωθυπουργών, ο οποίος μόλις πήρε την σκυτάλη απο ένα ανιψιό πρωθυπουργού και Προέδρου της Δημοκρατίας".

Και πάρα πολύ σωστά καταλήγει: "Η αυτονόητη και ίσως μόνη απάντηση θα μπορούσε να δοθεί μόνο απο εμάς τους ίδιους. Απο όλους εμάς που επιτρέπουμε στα μέλη αυτών των οικογενειών να θεωρούν οτι κληρονομούν και μέρος του λαού μαζί με το όνομά τους. Απο εμάς που με κάθε ευκαιρία ψηφίζουμε αυτό που βλέπουμε πιο συχνά, αυτό που συνηθίσαμε, αυτό που είναι πιο λαμπερό, πιο εντυπωσιακό. Εμείς είμαστε τελικά οι πρώτοι που δεν δικαιούμαστε να διαμαρτυρόμαστε για οικογενειοκρατία και νεποτισμό”.

Βέβαια, θα μου πείτε, μας τάπαν κι άλλοι. Πόσοι και πόσοι δεν έχουν πει και γράψει τα ίδια πάνω κάτω πράγματα τα τελευταία χρόνια σ' αυτή τη χώρα... Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το άρθρο αυτό είναι ότι η κα  Καραβίτη είναι σύζυγος του υπουργού εξωτερικών κ. Δρούτσα.

Σκοπιανές διακοπές

Μπορεί ο εθνικιστής πρωθυπουργός των Σκοπίων κ.Νίκολα Γκρούεφσκι, να έχει δηλώσει πως «δεν του αρέσει η Ελλάδα για διακοπές», αλλά στενοί του συνεργάτες στην κυβέρνηση, φαίνεται πως έχουν διαφορετική άποψη, όπως και η πλειοψηφία του ντόπιου πληθυσμού που επέλεξε το φετινό καλοκαίρι ελληνικά θέρετρα.

Μας θύμισε το περιστατικό που αναφέρεται στον Ζήνωνα ο οποίος ενώ βαδίζανε προσπαθούσε να εξηγήσει στον συνομιλητή του "το παράδοξο του ακίνητου βέλους". Και ο σοφιστής: δεν νομίζεις ότι η στάση μας σε διαψεύδει;

Πηγή: Πρώτο Θέμα

Επετειακά

3 του Σεπτέμβρη, που συμβολικά παρέπεμπε στην επανάσταση των Μακρυγιάννη Καλλέργη, ξεκίνησε το παραμύθι. «Ένα παραμύθι που για πρώτη φορά ύστερα από 36 χρόνια έχει και δράκο. (…) [Χθες με την 36η επέτειο και λόγω των σκληρών μέτρων και του ΔΝΤ που πήρε η νυν κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το πολιτικό] «αίτημα του περιεχομένου της απέκτησε αιφνιδίως νόημα και στέκεται σαν το θηρίο της Αποκάλυψης πάνω από τα κεφάλια αυτών που τη γιόρτασαν» γράφει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ.

«Αν η ιστορία ενός κόμματος είναι η ιστορία των προέδρων του", σημειώνει, "ασφαλώς η διαδρομή από Παπανδρέου σε Παπανδρέου είναι αξιοσημείωτη".

"Φυσικά οι καιροί αλλάζουν, άλλαξε και το ΠΑΣΟΚ. Από το κίνημα των γενεών του ΕΑΜ, του 114 και του Πολυτεχνείου, έγινε το κόμμα των γενεών του Γέιλ, του Χάρβαρντ και του LSΕ. (…)

Στο γκρίζο φόντο του Μνημονίου τα γενέθλια συνθήματα «Εθνική Ανεξαρτησία- Λαϊκή Κυριαρχία» και «Η Ελλάδας στους Ελληνες» μοιάζουν φαντάσματα που βγήκαν από τα οστεοφυλάκια και αναζητούν όσους νοσταλγούν την εποχή της ολικής αφήγησης της Ιστορίας, που είχε ήρωες, χαρταετούς και όνειρα. Στο ΠΑΣΟΚ μαζεύτηκαν απλώς για να τιμήσουν την παράδοση. Ετσι όπως την εννοούσε ο Γούντι Αλεν: «Παράδοση είναι η ψευδαίσθηση της συνέχειας μεταξύ των γενεών», καταλήγει ο Λακόπουλος.

Ελληνικός φθόνος

Γράφει ο Μαρίνος στο ΒΗΜΑ σήμερα, αντιγράφοντας επιστολές Ρωμαίων διοικητών προς τους διαδόχους τους προκειμένου αυτοί να ασκήσουν αποτελεσματικά εξουσία στουςΕλληνες.

"...Μα το πιο σπουδαίο,για να καταλάβεις τον Ελληνα, είναι να σπουδάσεις τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνει τον φθόνο του, τον τρόπο που εφηύρε για να γκρεμίζει καλύτερα. Είναι ένας τρόπος πιο κομψός από το δικό μας γέννημα σοφιστικής ευστροφίας και διανοητικής δεξιοτεχνίας. Δεν του αρέσει η χοντροκομμένη δολοφονία στους διαδρόμους του παλατιού, αλλά η λεπτοκαμωμένη συκοφαντία, ένα είδος αναίμακτου, ηθικού φόνου, ενός φόνου διακριτικότερου και εντελέστερου που αφήνει του δολοφονημένου τη σάρκα σχεδόν ανέπαφη, να περιφέρει την ατίμωση και τη γύμνια της στους δρόμους και στις πλατείες. Γιατί και τη συκοφαντία, αγαπητέ μου, την έχουν αναγάγει σε τέχνη οι θαυμάσιοι, οι φιλότεχνοι Ελληνες, οι πρώτοι δημιουργοί του καλού και του κακού λόγου. Η τέχνη είναι να βρίσκεις τον διφορούμενο λόγο, που άμα σε ρωτήσουν γιατί τον είπες, να μπορείς να πεις πως τον είπες με την καλή σημασία, και πάλι εκείνος που τον ακούει να αισθάνεται ότι πρέπει να τον εννοήσει με την κακή του σημασία. Αυτό είναι το αγχέμαχο όπλο με το οποίο πολεμάει ο Ελληνας τον Ελληνα, ο ηγέτης τον ηγέτη, ο φιλόσοφος τον φιλόσοφο, ο ποιητής τον ποιητή αλλά και ο ανάξιος τον άξιο, ο ουσιαστικά αδύνατος τον ουσιαστικά δυνατό".

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν...

Οι τελευταίες γενιές στην παιδεία

Δεκαετία '60 η «γενιά του 1-1-4», τελευταίο άρθρο του τότε Συντάγματος: η τήρηση του συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.
Η δεκαετία της «γενιά του Πολυτεχνείου» το '70: Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία.
Η δεκαετία του '80 είναι γνωστότερη ως η «γενιά του νόµου πλαίσιου»: 1566, όχι στην εντατικοποίηση, όχι στην εκπαίδευση που υπαγορεύει η αγορά.
Το '90 με τη «γενιά του “κάτσε καλά, Γεράσιµε”»: Καταλήψεις επί καταλήψεων τομές και "επαναστάσεις" πράσιν' άλογα. Ο νόμος του Αρσένη προσήλθε με τυμπανοκρουσίες και καταργήθηκε χωρίς πολλά-πολλά.
Το κύριο χαρακτηριστικό του νόμου της Γιαννάκου: "η δεκαετία της βάσης του 10". Από το 2010 η παράσταση έλαβε τέλος. Χθες το είδαμε κι αυτό: εισαγωγή σε ΤΕΙ με μέσο όρο 0,9...
Το '10 που ζούμε φαίνεται να σηματοδοτείται από το ΔΝΤ. Της Αννας της διαφάνειας και της αξιοκρατίας... Ζούμε τις μέρες της «γενιάς του ΔΝΤ» στην παιδεία. Μένει να δούμε τι θα αφήσει πίσω της η θύελλα.

Κληρονομική Δημοκρατία

Συμβαίνουν και εις Παρισίους αλλά σ’ αυτή τη χώρα παρασυμβαίνουν! Οι Κέννεντυ, οι Μπους, οι Κλίντον, οι Ντελόρ, οι Γκάντι, οι Μπούτο είναι παραδείγματα πολιτικών δυναστειών αλλά το ελληνικό φαινόμενο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας θα μείνει αξεπέραστο, γράφει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ με αφορμή την κάθοδο στην πολιτική του γιού της Ντόρας. «Σε καµία άλλη Δηµοκρατία η λαϊκή ψήφος δεν ανέδειξε τρεις πρωθυπουργούς µε το ίδιο επώνυµο σε λιγότερο από µισό αιώνα. Και άλλους δύο από µια άλλη οικογένεια µέσα σε τρεις δεκαετίες. Η ελληνική Βίβλος Γενέσεως Πρωθυπουργών είναι κάτι σαν ‘σορτ λιστ’», γράφει.

«Η υποψηφιότητα του Κώστα Μπακογιάννη προέκυψε ξαφνικά και το αξίωµα που διεκδικεί προβάλλεται περίπου ως άσκηση δικαιώµατος. Δήµαρχος στο Καρπενήσι ένα νέο παιδί, µεγαλωµένο στον άξονα βόρεια προάστια - Λονδίνο; Γιατί όχι; Απλώς ο νεαρός θα δυσκολευτεί να πείσει ότι σκοπεύει να ατενίζει το Βελούχι στο υπόλοιπο του βίου του. Ή ότι το όνειρό του είναι να κρατάει κάθε χειµώνα ανοικτό τον δρόµο προς το χιονοδροµικό κέντρο Τυµφρηστού. Για αρχή καριέρας στην πολιτική το κόβουν οι περισσότεροι».

Μα, είναι νέο; Μπορεί να αποτελέσει είδηση κάτι τέτοιο; Πρώτη φορά έγινε; «Σιγά το νέο», γράφει ο Λακόπουλος. «Ετσι κι αλλιώς ο µεταπολιτευτικός δηµόσιος βίος κινείται στον αστερισµό των γόνων και των επιγόνων. Η πολιτική ως επάγγελµα µεταφέρεται από τη µια γενιά στην άλλη – σαν το επάγγελµα του φούρναρη ας πούµε. Στην ανώτερη µορφή της αυτή η διαδικασία προετοιµάζει µέλλοντες υπουργούς. Στο ανώτατο στάδιό της εκπαιδεύει υποψήφιους πρωθυπουργούς. Οτι οι προερχόµενοι από πολιτικά τζάκια εξασφαλίζουν την πρόθυµη επικύρωση της λαϊκής ετυµηγορίας δεν αναιρεί αυτό που έγραψε πριν από δυο χρόνια ένας βρετανός δηµοσιογράφος: το πολίτευµα της Ελλάδας είναι… Κληρονοµική Δηµοκρατία».

Στο κάτω κάτω γιατί είναι κακό; Ο κόσμος τους ψηφίζει. Τι κι αν αντί πολιτικό ψηφίζουν το όνομά του; Αυτοί θα έχουν το πρόβλημα. Όμως πρόβλημα υπάρχει. Εκτός του ότι τα ονόματα από μόνα τους δεν μπορούν να ασκήσουν πολιτική, δηλαδή να λύσουν προβλήματα και να δημιουργήσουν όραμα περιορίζονται έτσι και δυο βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένα πολιτικό σύστηµα: κινητικότητα και µεταβολές. «Χωρίς αυτά χάνεται η κορυφαία επιδίωξη για όποιον µετέχει στην πολιτική» παρατηρεί ο Λακόπουλος.

Χαίρε η καιομένη και χαίρε η χλωρή

Ο εκπρόσωπος ήταν κατηγορηματικός, λέει η σχετική είδηση: «όσοι το τελευταίο διάστημα επενδύουν, για τους δικούς τους λόγους, στην νεομετρολογία [χο, χο,…] και τη νεομνημολογία [χι, χι,…], να γνωρίζουν ότι στην καλύτερη περίπτωση απλώς παραπλανούν τον ελληνικό λαό».

Πώς το έλεγε ο μακαρίτης ο κοντός με τη γραβάτα Θανάσης Κανελλόπουλος;

-Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος; Το αποσμητικό στην κυβερνητική τουαλέτα.

Συνηθίζουμε το τέρας;

Φίλος εκπαιδευτικός υπήρξε υποψήφιος για μια θέση διευθυντή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Έλαβε γνώση "ενυπόγραφα", όπως όριζε η εγκύκλιος και πιστεύοντας ότι κάτι θα άλλαζε μάζεψε τα χαρτιά του και τα κατέθεσε. Βγήκαν τα αποτελέσματα στα μετρήσιμα και διαπίστωσε ότι πραγματικά δημοσιοποιήθηκαν σωστά τα μόρια. Διάβασε και το δελτίο τύπου της υπουργού με τις "αξιοκρατίες" και τις "διαφάνειες" και είπε: επιτέλους κάτι αλλάζει! Μπράβο τους! Το κλίμα όμως κράτησε 18 μέρες. Την 18η ανακοινώθηκαν όχι ξεχωριστά τα μόρια των συνεντεύξεων, όπως θα έπρεπε, αλλά πονηρά τα "τελικά μόρια". Όπου εκτός από τους γνωρίζοντες κανείς άλλος δεν θα έμπαινε στον κόπο να σχηματίσει τις διαφορές και να δει τι είχε γίνει στις συνεντεύξεις.
Τι είχες Γιάννη; Τι είχα πάντα, θα μου πεις. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ούτε η ΟΛΜΕ δεν έβγαλε άχνα, ούτε οι λοιπές "δημοκρατικές δυνάμεις"... Γιατί άραγε;

Μα πώς τα λες...

Ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ αναφέρεται στην διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη 1974 του ΠΑΣΟΚ και τις πληροφορίες για αλλαγές της από τον νυν πρωθυπουργό. Μιλάει για καπιταλισμό και ρεαλισμό και σοσιαλισμό και όραμα. Καταλήγει στο άρθρο με την παρατήρηση κάποιου Ρώσου πολιτικού:«Το να φτιάξεις καπιταλισµό από τον σοσιαλισµό, είναι σαν να φτιάχνεις αυγά από οµελέτα».

Τα είπες Νίκο όλα

Στο σημερινό ΒΗΜΑ (5-8-10)μπορεί κανείς να διαβάσει μια σειρά από πολύ ενδιαφέροντα άρθρα. Ο Σωμερίτης απευθύνεται στους "αγωνιστές" και στην επανίδρυση του ΕΑΜ, η Λ. Κέζα στην υποψηφιότητα της κας Χριστοφάκη-Παγκάλου που κατηγορεί τον δήμαρχο Φιλίππου με επιχειρήματα που μπορούν να γυρίσουν και προς τον σύζυγό της Θ. Πάγκαλο. Ο Μπακουνάκης αναφέρεται στις ικανότητες και το χρίσμα με την ευκαιρία των εκδηλώσεων "στήριξης" των κομμάτων σε διάφορους υποψήφιους δημάρχους. Το παραθέτουμε ακέραιο επειδή θεωρούμε ότι τα λέει όλα. Γράφει λοιπόν:

"Κυκλοφορεί κιόλας ως ανέκδοτο: με τόσες μεταγραφές στην κεντρική πολιτική σκηνή (εξ αφορμής του Τομάζο Πάντοα Σκιόπα) οι εγχώριοι ή οι ιθαγενείς (όπως προτιμάτε) πολιτικοί θα σπεύσουν να διασωθούν στα ψηφοδέλτια των τοπικών και περιφερειακών εκλογών του Νοεμβρίου. Πέρα από τα αστεία όμως, οι πρώτες πληροφορίες για τις εκλογές αυτές, τις λεγόμενες «αυτοδιοικητικές», αποκαλύπτουν την παθογένεια του πολιτικού συστήματος. Κι είναι κρίμα γιατί στην κλίμακα του δήμου ή, πολύ περισσότερο, της περιφέρειας αυτές οι εκλογές είναι πιο σημαντικές από τις βουλευτικές. Αν λάβουμε υπόψη μας μάλιστα το γεωγραφικό εύρος των περιφερειών και τις αρμοδιότητες του εκλεγμένου περιφερειάρχη, ένα είδος τοπικού κυβερνήτη, είναι αυτοκτονικό και αντικοινωνικό τα κόμματα να δίνουν το χρίσμα σε υποψηφίους με κριτήρια κομματικής πειθαρχίας, κομματικών εκδουλεύσεων, προσωπικών σχέσεων ή ακόμη και ευκαιριακών συναλλαγών. Για παράδειγμα, βετεράνοι βουλευτές που βρίσκονται στη δύση της (πολιτικής) καριέρας τους προσπαθούν να διασωθούν ως υποψήφιοι δήμαρχοι. Το κόμμα επικυρώνει την υποψηφιότητα, ως ένα είδος προσωπικού, πολιτικού εφάπαξ. Αν η πόλη καταστραφεί το κόμμα δεν θα ευθύνεται. Αλλοι αποτυχημένοι, με τη βούλα, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση επανατοποθετούνται στα ψηφοδέλτια, με μοναδικό κριτήριο την αναγνωρισιμότητα της κομματικής ταυτότητάς τους. Ενώ ρετάλια της πολιτικής ζωής, κάτι βουλευτές ή ακόμη και πρώην υπουργοί κάνουν τα πάντα για ένα comeback μέσω ενός δήμου και, ακόμη καλύτερα γι΄ αυτούς, μιας περιφέρειας. Εχουμε φυσικά και επιλογές όπως της κυρίας Χριστοφάκη. Η κυρία Χριστίνα Χριστοφάκη μπορεί να αποδειχθεί, αν εκλεγεί, εξαιρετική δήμαρχος του Δήμου Σαρωνικού. Αλλά το μοναδικό «προσόν» της, που προβάλλεται αυτή τη στιγμή, είναι η ληξιαρχική ιδιότητά της: σύζυγος του αντιπροέδρου της κυβερνήσεως κ. Θ. Πάγκαλου.

Δεν είναι εξ ορισμού κακό οι υποψήφιοι να έχουν κομματική ταυτότητα ή τουλάχιστον να τους αναγνωρίζουμε ότι ανήκουν σ΄ έναν πολιτικό χώρο. Αλλά αυτό είναι ένα κριτήριο που πρέπει να έπεται. Αυτό που προηγείται είναι η αυτοδιοικητική κουλτούρα του υποψηφίου, το έργο που έχει επιδείξει κι επίσης το πρόγραμμά του. Θυμίζω ότι ο Νικήτας Κακλαμάνης εξελέγη πανηγυρικά ως υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας, μολονότι είχε παρουσιάσει ένα πρόγραμμα-συμπίλημα φτιαγμένο την τελευταία στιγμή. Το αποτέλεσμα το ξέρουμε. Το βλέπουμε και το ζούμε κάθε ημέρα στην Αθήνα. Ποτέ η πόλη δεν ήταν σε χειρότερη κατάσταση και ο δήμος της τόσο χρεωμένος, όπως αποκαλύφθηκε τελευταία.

Η Επιτροπή Ανάδειξης Υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ προφανώς αγαπάει τα παιχνίδια με τις λέξεις ανακοινώνοντας ότι «δεν δίνει χρίσμα αλλά στήριξη στους υποψηφίους» γιατί έτσι αναδεικνύει τον ρόλο της Αυτοδιοίκησης. Μεταξύ του χρίσματος και της στήριξης δεν βλέπουμε καμιά διαφορά, εκτός ίσως των θρησκευτικών συνδηλώσεων. Αλλά εκλέγουμε δημάρχους και όχι επισκόπους". Αυτά.

Και μια Σπανιόλα να μου φωνάζει ολέ!

Θέλω πολλές, γυναίκες θέλω πολλές, θέλω πολλές κι απ’ όλες τις φυλές, λέει το γνωστό ρεμπέτικο.

Από χθες ο Τοµάζο Πάντοα Σιόπα ανέλαβε καθήκοντα συµβούλου του Γιώργου Παπανδρέου σε όλα τα θέµατα της οικονοµίας, λέει η είδηση. Ενώ ο γιός του Πάλμε θα ηγηθεί επιτροπής που θα αξιολογήσει το προνοιακό σύστηµα της χώρας μας. Οι επιλογές είναι προσωπικές του πρωθυπουργού πάντα κατά την ειδησεογραφία.

Είχα ένα γνωστό ο οποίος ισχυριζόταν σε ανύποπτους χρόνους ότι για να ακούσουμε καλή λαϊκή μουσική θα πρέπει να επιστρατέψουμε τα παιδιά του Χιώτη, του Βαμβακάρη, του Παπαϊωάνου κλπ Νόμιζε ο φουκαράς ότι η μουσική είναι θέμα ονόματος.

Τώρα θα μου πείτε γιατί ο γιός του Αντρέα, η κόρη του Μητσοτάκη, ο ανιψιός του Καραμανλή … Κατ’ επέκταση γιατί ο γιός του Πάλμε να είναι καλός σύμβουλος για να ηγηθεί επιτροπής που θα αξιολογήσει το προνοιακό σύστηµα της χώρας μας… Τι να να σας απαντήσω, με φέρνεται σε δύσκολη θέση. Κατά το ρεμπέτικο υπάρχει κάποια λογική. Η Τουρκάλα για παράδειγμα γνωρίζει να πατάει τον αργιλέ και η Σπανιόλα γνωρίζει άριστα την κατάλληλη στιγμή να ξεφωνίζει ολέ!

Ίδωμεν

Ο Α. Λακασάς στη σημερινή Καθημερινή (30-7-10) στο άρθρο του με τίτλο «Η κομματική γκρίνια στην εκπαίδευση» θίγει το θέμα του τρόπου επιλογής των στελεχών εκπαίδευσης που αυτή την περίοδο βρίσκεται σε εξέλιξη.
«Ηδη έχει αρχίσει η γκρίνια από την πλευρά των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών, διότι η μαζική φυγή πολλών εκπαιδευτικών, λόγω συνταξιοδότησης, θα δημιουργήσει μεγάλα λειτουργικά κενά με δεδομένο τον μικρό αριθμό προσλήψεων. Την ίδια στιγμή, οι συνδικαλιστές, κυρίως του ΠΑΣΟΚ, γκρινιάζουν, διότι επιδιώκουν να έχουν τον πρώτο λόγο στις κρίσεις για τις θέσεις στελεχών, οι οποίες γίνονται το τρέχον διάστημα.
Βεβαίως, είναι υποχρέωση του υπουργείου Παιδείας όλα να είναι έτοιμα κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Ομως, το στοίχημα των ανθρώπων του υπουργείου δεν είναι να μην υπάρχουν κενά κατά τις πρώτες σχολικές εβδομάδες. Αυτό, για όσους γνωρίζουν τη σχολική πραγματικότητα, είναι δύσκολο. Το ουσιαστικό στοίχημα για την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας είναι με σωστό προγραμματισμό να καλύψει τα κενά αξιοκρατικά, αξιοποιώντας το πλεονάζον προσωπικό. (…)
Πώς όμως θα πεισθεί ο μέσος εκπαιδευτικός να αλλάξει νοοτροπία όταν, για παράδειγμα, διαπιστώνει ότι τα κομματικά τερτίπια συνεχίζονται; Τελευταία περίπτωση είναι οι τρέχουσες κρίσεις των στελεχών εκπαίδευσης. Υπάρχουν πληροφορίες ότι κατά τη διαδικασία των κρίσεων πολλοί συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ γκρινιάζουν, διότι τα κριτήρια επιλογής ευνοούν τους εκπαιδευτικούς που πρόσκεινται στη Νέα Δημοκρατία, οι οποίοι την προηγούμενη πενταετία είχαν καταφέρει να ευνοηθούν και να μαζέψουν μόρια, που αξιοποιούν στις φετινές κρίσεις. Δηλαδή, οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, θεωρώντας ότι τώρα είναι η σειρά τους, ζητούν να πάρουν εκείνοι τις προνομιακές θέσεις.
Υπενθυμίζουμε ότι σε προηγούμενες χρονιές είχαν γίνει «ανίερες» συμμαχίες μεταξύ των συνδικαλιστών της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, ώστε να μοιραστούν αναλογικά οι θέσεις των στελεχών εκπαίδευσης.
Ο μέσος εκπαιδευτικός είναι δεδομένο ότι αντιτίθεται στις πρακτικές αυτές, όμως τελικά γνωρίζει ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει άλλος εύκολος δρόμος για να επιτύχει την εξέλιξή του, πλην της απόκτησης κομματικής ταυτότητας. Το βάρος πέφτει στην ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, να αντικρούσει τα βέλη και την γκρίνια όσων δείχνουν ότι έχουν μείνει σε άλλες εποχές» καταλήγει ο Λακασάς.
Φίλος με πλούσιο βιογραφικό –τι τόθελε ο άνθρωπος- θέλησε να δοκιμάσει την τύχη του: έκανε αίτηση για να αξιολογηθεί στη διαδικασία επιλογής στελεχών. Περιμένουμε να δούμε την τύχη του και μέσω της δικής του περίπτωσης να πάρουμε και γεύσεις για τον τρόπο επιλογής και για το κατά πόσο τα λόγια περί αξιοκρατίας θα παραμείνουν λόγια. Ίδωμεν.

Πλασματικά...

Όταν λέμε σ' αυτή τη χώρα ότι κάποιος βγαίνει στη σύνταξη μετά από 40 χρόνια υπηρεσίας από τα οποία 35 χρόνια είναι πραγματική υπηρεσία και τα 5 πλασματικά τι ακριβώς εννοούμε;
Γιατί όχι 35 έτη υπηρεσίας αλλά αυτό το λεκτικό κατασκεύασμα; Μήπως από ντροπή προς τους άλλους που υποχρεώνονται στα 40 χρόνια; Μήπως η κουλτούρα μας συνδέεται με την παροχή "δώρων" από την εξουσία; Μήπως ...

Και όμως υπάρχει παραγωγή που πάει καλά

Σ’ αυτή τη χώρα παράγουμε περισσότερη Ιστορία από αυτή που μπορούμε να καταναλώσουμε…

Και πολύ … αυτισμό. Συντεχνιακό, κοινωνικό, πολιτικό κ.ο.κ. Κυρίως πολιτικό αυτισμό «χωρίς τον οποίο δεν θα µπορούσαν να αναπαραχθούν οι δύο προηγούµενοι», γράφει στα σημερινά ΝΕΑ (29-7-2010) η Αρ. Πελώνη. Διότι καταλήγει «για ό,τι συµβαίνει σήµερα το πολιτικό σύστηµα δεν ήξερε, δεν άκουσε, δεν είδε...».

Και με αφορμή τα τελευταία γεγονότα και τις παρελάσεις στα κανάλια θα πρέπει να συμπληρώσουμε ότι εκτός από Ιστορία παράγουμε και πολύ περισσότερους αγωνιστές από αυτούς που μπορούμε να καταναλώσουμε.

Κρίσης εγκώμιον

Την περίοδο της Αναγέννησης οι διανοούμενοι αναζητούσαν πεδίον δόξης εγκωμιάζοντας ασήμαντα πράγματα. Είδαν έτσι το φως της δημοσιότητας διάφορα περίεργα που ξεχάστηκαν όπως ήταν φυσικό (πχ Φαλάκρας εγκώμιον κλπ). Το ποιο διάσημο από τα έργα αυτής της κατηγορίας ήταν το «Μωρίας εγκώμιον» του Έρασμου.

Ο Αντώνης Καρακούσης στο σημερινό Βήμα τιτλοφορεί το άρθρο του «Κρίσης εγκώμιον». Είναι πολύ εύστοχο ως προς τα σημεία που τεκμηριώνει τις απόψεις του.

Γράφει λοιπόν:

Όσοι βάλουν κατά του μνημονίου «Παραγνωρίζουν (…) ότι το μνημόνιο και η εφαρμογή του απέτρεψαν και αποτρέπουν την πτώχευση της χώρας, το κόστος της οποίας δεν αντιλαμβάνονται ούτε δύναται να καταμετρήσουν.

Και επίσης η ίδια μερίδα πολιτών δεν αντιλαμβάνεται ή καλύτερα δεν θέλει να αντιληφθεί ότι το προηγούμενο καθεστώς σπατάλης και ατελείωτων δανεικών διατηρούμενο στον χρόνο θα οδηγούσε με μαθηματική βεβαιότητα στην πτώχευση και στην καταστροφή.

Καθεστώτα κλοπής στο Δημόσιο σαν αυτά που αποκάλυψε πρόσφατα ο επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης ή εκείνα του τομέα της υγείας, των υπερτιμολογημένων φαρμάκων, των προπληρωμένων αξονικών τομογραφιών και ακόμη των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων νεαρότατων γυναικών που λίγο μετά τα 40 έβγαιναν και βγαίνουν ακόμη στη σύνταξη με βεβαιότητα θα έριχναν τη χώρα στα βράχια.
Με άλλα λόγια, η προηγούμενη κατάσταση δεν ήταν και δεν είναι υπερασπίσιμη. Η κρίση απλώς επιτάχυνε τον κλονισμό της και αποκάλυψε τις ανοχές και τις ενοχές συνολικά του πολιτικού συστήματος.

Εχει λοιπόν και η κρίση τα καλά της. Και είναι πολλά και σημαντικά»

1. Επέτρεψε την αυτογνωσία. Το κράτος δεν μπορεί και δεν αρκεί.

2. Η Ευρώπη ούτε μας καλύπτει για όλα, ούτε μας προσφέρει ασφάλεια άνευ υποχρεώσεων.

3. Αποκάλυψε πόσο κακοί διαχειριστές είναι οι πολιτικοί και πόσο ανεπαρκές είναι το πολιτικό προσωπικό.
4. Έδειξε επίσης ότι οι κυβερνήσεις στις περισσότερες των περιπτώσεων συγκροτούνται από πρόσωπα άσχετα και ανίκανα να κινήσουν και μια πέτρα.

5. Οι ηγέτες δεν έχουν τα προσόντα και τις ιδιότητες, ψυχικές και άλλες, για να ηγηθούν και να αναλάβουν τις ευθύνες που πρέπει.
6. Η κρίση κατέδειξε και την ευθύνη του λαού, που βολεύθηκε να ζει με το ένα χέρι υψωμένο και το άλλο απλωμένο, αναγνωρίζοντας μόνο δικαιώματα και καμία υποχρέωση.

Όλα τα παραπάνω μπορούν να οδηγήσουν σε μια νέα αρχή, αν… μας γίνουν «τα παθήματα μαθήματα». Δύσκολο, γιατί ξεχνάμε γρήγορα.