Κοινωνική Προσφορά στον Νομό Λασιθίου

Τελετή απονομής επαίνων και βραβεία Τιμής και Ευγνωμοσύνης 2018 της Ιστορικής Λαογραφικής Εταιρείας Νομού Λασιθίου

Το Δ.Σ. της Ιστορικής Λαογραφικής Εταιρείας Νομού Λασιθίου στη συνεδρίαση της

16^ης Ιανουαρίου 2019 απεφάσισε ομόφωνα να διοργανώσει, ειδική τελετή στις 25 Ιανουαρίου 2019 για την κοπή της παραδοσιακής Αγιοβασιλόπιτας και ταυτόχρονα:

Α. Να απονείμει  τους επαίνους στους διακριθέντες, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της επιτροπής, στον διαγωνισμό μαντινάδας που είχε προκηρύξει η Εταιρεία με θέμα «Χόρτα, Βότανα και Αρωματικά φυτά της Κρήτης». Έπαινος σύμφωνα με τα αποτελέσματα της κριτικής επιτροπής θα απονεμηθεί στους:

Γουλιέλμου Κατερίνα, από  την Σητεία

Καρτέρη-Σιγανού Μαρία, από τον Άγιο Νικόλαο Κρήτης

Κουτουλάκη Ειρήνη του Ιωάννη, από το Καστέλλι Αγίου Νικολάου

Περάκη Γεώργιο, από το Καστέλλι Φουρνής

      Περάκη Σοφία, από τον Άγιο Νικόλαο Κρήτης

Πλατανάκη Γεώργιο, από την Κάτω Ζάκρο

Μπρόκο Εμμανουήλ, από την Νεάπολη Λασιθίου και

Πιτυκάκη Μιχαήλ από την Αθήνα.

Β. Να απονείμει δίπλωμα «Τιμής και Ευγνωμοσύνης 2018» στους:

      Κατερίνη Λεωνίδα, από το Οροπέδιο Λασιθίου

      Μαμαντόπουλο Ανδρέα, από την Ιεράπετρα

      Παχυγιαννάκη Ευάγγελο, από τον Άγιο Νικόλαο και

      Σταματελάτου Αικατερίνη, από την Σητεία

      για την κοινωνική τους προσφορά και την εν γένει  συμβολή τους στην    πνευματική και κοινωνική ανάπτυξη του Νομού Λασιθίου.

Γ. Η τελετή θα ολοκληρωθεί με την κοπή της παραδοσιακής Αγιοβασιλόπιτας.

Η εκδήλωση, όπως προαναφέρθηκε, θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 25 Ιανουαρίου στις 18.30, στο χώρο του Επιμελητηρίου Λασιθίου στον Άγιο Νικόλαο και η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Για την Ι.Λ.Ε. Νομού Λασιθίου

Ο Πρόεδρος

Ιωάννης Ευαγγ. Σταμέλος

Παρά

Από το γραμματοκιβώτιο (7-10-12) του Διόδωρου του Κυψελιώτη:

Παρα-οικονομία, παρα-δικαστικός, παρα-κράτος, παρα-εξουσία, παρα-πολιτική, παρα-εμπόριο, παρα-σιτισμός, παρα-παιδεία, παρα-ιατρικός, παρα-εκκλησιαστικός, παρα-φαρμακευτικός, παρά-κεντρο, παρά-θυρο και παρα-θυράκι, παρ-άγκα, παρ-αγοντισμός, παρα-γραφή, παρά-ταση, παρα-νομία... κτλ. Ολα αυτά συναπαρτίζουν μια χώρα παρα-κοσμική, κατά το τριτοκοσμική, και παραδιεφθαρμένη.

... και οι δυο Πακιστανοί

Η ρητορική του μίσους που αναπτύσσεται από ορισμένους και κυρίως η εφαρμογή τέτοιων πρακτικών σε μεμονωμένα περιστατικά θα πρέπει να μας βάλει όλους σε ένα σοβαρό προβληματισμό. Να ανοίξουμε τα κιτάπια μας και να δούμε προσεκτικά που έχουν οδηγήσει τις κοινωνίες γενικότερα στο παρελθόν και τη χώρα μας ειδικότερα τέτοια φαινόμενα.

Από την άλλη ας ρίξουμε λίγο περισσότερο φως σε συμβάντα όπως αυτό με τους δυο φουκαράδες που θυσιάστηκαν για να σώσουν δυο γερόντους.

«Πεθαίνουν ωραίοι ως Έλληνες οι γηγενείς - ενώ είναι εντελώς άχρηστοι ακόμη και όταν σκοτώνονται οι μετανάστες: δύο πακιστανοί εργάτες πήγαν να σώσουν δύο ηλικιωμένους ημεδαπούς και όχι μόνο δεν τα κατάφεραν αλλά σκοτώθηκαν και οι ίδιοι. Το ανόητο ζευγάρι των γερόντων προσπαθούσε να περάσει με αυτοκίνητο από σημείο σιδηροδρομικών γραμμών όπου δεν υπήρχε καν διάβαση, κόλλησαν στις γραμμές, πήγαν να τους βγάλουν οι δύο Πακιστανοί, έφθασε το τρένο, τους τσάκισε όλους» σημειώνει ειρωνικά και όχι άδικα ο Ψυχογιός στη στήλη του στο σημερινό ΒΗΜΑ.

«… Μάνες τούς κλαίνε, παιδιά και γυναίκες τούς κλαίνε, δεν ξέρω. Μπορεί και να μην το μάθω ποτέ• γιατί δεν ήταν ηρωικός θάνατος με στόχο τους Τσολάκογλου και με αίτημα κρεμάλες για να μεταδοθούν λεπτομέρειες, ανόητο ατύχημα ήταν. Δεν χρειάζεται καλούς σαμαρείτες η χώρα, εκδικητές θέλει» καταλήγει.

Maurice Born

Ο Maurice Born είναι Εθνολόγος, Αρχιτέκτονας και Ερευνητής του Ινστιτούτου Περιβάλλοντος στο Παρίσι. Σήμερα ζει στην πόλη Espas στο Μπορντώ. Έχει γράψει αρκετά βιβλία και έχει ασχοληθεί, ως εκδότης, με την έκδοση άλλων 80 περίπου.

Το 1973 έγραψε το σενάριο για την ταινία του Ζαν Ντανιέλ Πολέ «Η Τάξη» με υπότιτλο «Οι λεπροί της Σπιναλόγκας: Οικειοποίηση μιας ανάμνησης» στην οποία μιλάει συνταρακτικά ο Επαμεινώνδας Ρεμουντάκης.
Στο νέο τεύχος της ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ δημοσιεύεται συνέντευξη η οποία αφορά τη Σπιναλόγκα, τον κοινωνικό αποκλεισμό και άλλα ενδιαφέροντα θέματα.

(Απόσπασμα)

-Ο κοινωνικός αποκλεισμός σε τι βαθμό καθορίζει τον πολιτισμό μιας κοινωνίας;

-40 χρόνια που δουλεύω γύρω από αυτά τα θέματα, δεν συμμερίζομαι τον κοινωνικό αποκλεισμό. Οι λεπροί της Σπιναλόγκας δεν πιστεύανε ότι ήταν αποκλεισμένοι. Υπήρχε μια κοινωνική δικαιοσύνη αλλά ότι οι ίδιοι μένανε μέσα στην κοινωνία. Και αυτό το θέλανε πάρα πολύ. Τα περισσότερα παραδείγματα που έχουμε από κοινωνικούς εγκλεισμούς δείχνουν ανθρώπους που έκαναν οτιδήποτε για να μείνουν μέσα στην κοινωνία. Και στις περιπτώσεις που τους κόψανε το μισθό (το επίδομα που έπαιρναν) και που τους βάλανε σε ένα μέρος, όπως στη Σπιναλόγκα, θέλανε να μείνουνε μέσα στην κοινωνία.

Το μελέτησα πάρα πολύ με τους λεπρούς το Μεσαίωνα στη Γαλλία. Αν διαβάσετε τον κανονισμό αυτών των λεπροκομείων, εσείς κι εγώ δεν θα μπορούσαμε να μπούμε μέσα. Ήταν ένα σύστημα για εύπορους. Ένα σύστημα να μείνουν στην άκρη αλλά μέσα στην κοινωνία. Αντίθετα, δηλαδή, από την εικόνα που έρχεται από την περίπτωση της Σπιναλόγκας. Αν και ο ίδιος ο Ρεμουντάκης (ηγετική φυσιογνωμία από τους έγκλειστους της Σπιναλόγκας, στη βιογραφία του οποίου βασίστηκε το φιλμ «η Τάξη») έλεγε αργότερα: «καλά περνάγαμε εκεί». Η Σπιναλόγκα ήταν ένας μικρόκοσμος που κανείς τους δεν ήθελε να αλλάξει. Οι πρόσφυγες αρχικά μείνανε μη θέλοντας να φύγουν και τους αιχμαλώτισαν, οι Τούρκοι κάτοικοι μετά δεν ήθελαν να φύγουν και τους διώξανε, ούτε τέλος και οι λεπροί θέλανε να φύγουν. Όταν κατόπιν αυτοί πήγαν στην Αγία Βαρβάρα ξανάχτισαν σπιτάκια στο πρότυπο της Σπιναλόγκας. Η επιθυμία να μην θέλουν να την εγκαταλείψουν ήταν ένα μόνιμο χαρακτηριστικό των κατοίκων της Σπιναλόγκας.

Ο Ρεμουντάκης μου έχει πει και το έχω μαγνητοφωνήσει: «αυτοί που ήθελαν να φύγουνε, ήτανε οι νέοι». Αυτοί δηλαδή που δεν είχανε προσαρμοστεί. Δεν είχανε και τα σημάδια γιατί είχε ωστόσο ανακαλυφθεί το φάρμακο. Οι παλαιότεροι δεν θέλανε να φύγουν. Είχε γίνει τότε μια συνέλευση, σ’ αυτήν, οι νέοι δεν τολμούσαν να ψηφίσουν υπέρ της εγκατάλειψης της Σπιναλόγκας. Μιλάμε για το ’54-55. 

Αυτή είναι δημοσιογραφία

Η Έλλη Ισμαηλίδου στο σημερινό ΒΗΜΑ έχει ένα εξαιρετικό άρθρο με θέμα "Πολεμούν την κρίση με... κουτάλες και εκδρομές".

Αναφέρεται σε ευαισθητοποιημένους πολίτες και οργανώσεις που σηκώνουν τα μανίκια και αντιμετωπίζουν τη δύσκολη κατάσταση με χαμόγελο και έξυπνες, και κυρίως αποτελεσματικές ιδέες και πράξεις για τον διπλανό τους που υφίσταται την σκληρή κρίση της οικονομίας.

«ΥΦΕΣΗ είναι όταν ο γείτονάς σου χάνει τη δουλειά του. Κρίση είναι όταν εσύ χάνεις τη δουλειά σου» είχε πει ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν καυτηριάζοντας τον ατομικισμό που συνήθως επικρατεί σε περιόδους οικονομικής κρίσης.
«Ο σώζων εαυτόν σωθήτω» είναι το ρητό που επικρατεί όταν ο οικογενειακός προϋπολογισμός περιορίζεται, τα αποθέματα σε ρευστό εξαντλούνται και η ανεργία αυξάνεται. Την ίδια στιγμή το κάλεσμα των «αιρετικών» για αλληλεγγύη ακούγονται αφελή ή ρομαντικά, ενώ ακόμη και όσοι επιθυμούν να βοηθήσουν τους λιγότερο προνομιούχους αισθάνονται συνήθως πλήρη αδυναμία να είναι χρήσιμοι στους άλλους, τη στιγμή που οι ίδιοι δεν μπορούν να εξασφαλίσουν μια άνετη διαβίωση. Και όμως, υπάρχουν πολίτες που αποδεικνύουν ότι η αντίσταση στην κρίση δεν περνά αναγκαστικά μέσα από το... πορτοφόλι μας. Με όπλο τα παλιά τους βιβλία, τις μαγειρικές τους κουτάλες, τα ρούχα που δεν χρειάζονται πια, τις δεξιότητες και τις γνώσεις τους ή απλώς τον ελεύθερο χρόνο τους, σηκώνουν τα μανίκια και παίρνουν την κρίση στα χέρια τους!

Δείτε όλο το άρθρο στο ΒΗΜΑ:  "Πολεμούν την κρίση με... κουτάλες και εκδρομές"

Συγχαρητήρια κα Ισμαηλίδου! 

Εκπλήξεις;

Κανένα ελληνικό πανεπιστήμιο, λέει η σχετική είδηση, δεν περιλαμβάνεται στα 200 καλύτερα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα του κόσμου, σύμφωνα με τον κατάλογο που καταρτίζει κάθε χρόνο από το 2004 το ειδικό ένθετο της βρετανικής εφημερίδας Times για την εκπαίδευση. 


Ειλικρινά δεν βλέπω που είναι η είδηση. Είναι περίεργο; Το περίεργο θα ήταν το αντίθετο. Να υπήρχαν δηλαδή ελληνικά πανεπιστήμια στον κατάλογο. Αυτά τα αυτάρεσκα που λέμε κατά καιρούς για το πανεπιστήμιο που τελείωσε ο καθένας μας είναι ακριβώς για να τα απευθύνουμε στους εαυτούς μας. Η εκπαίδευση δεν λειτουργεί σε κοινωνικό κενό. Σχεδόν τα πάντα υπόκεινται γύρω μας στην φιλοσοφία των φράκταλς. Είναι μέρος και αντίγραφο της κοινωνίας που ζούμε. Προς τι λοιπόν οι εκπλήξεις;