Η περίπτωση Παπαχρήστου

Η αυτόφωρη σύλληψη ενός προβεβλημένου δημοσιογράφου έφερε πάλι στην επιφάνεια ένα θέμα που αφορά άμεσα την Δημοκρατία. Την ελευθερία στον δημόσιο διάλογο. Αν δούμε αυτά τα συμβάντα υπό το πρίσμα της θεωρίας των κινήτρων, δεν είναι τυχαίο ότι ότι στο δημόσιο χώρο περισσότερο δερνόμαστε από ότι συζητάμε. Κατά κάποιο τρόπο, το νομοθετικό πλαίσιο δημιουργεί περισσότερα αντικίνητρα να μιλήσει κανείς, από όσα δημιουργεί για να δείρει. Αλλά ακόμη κι αν δείρει θα αθωωθεί με βάση «Το (άτυπο) δίκαιο της σφιγμένης γροθιάς”.Καταλήγει το άρθρο με τίτλο "Καλύτερα να δέρνεις παρά να μιλάς; Η σύλληψη του Γ. Παπαχρήστου" στην ηλεκτρονική έκδοση της Καθημερινής (13-10-13).ο Πάσχος Μανδραβέλης.
Ως γνωστόν ο δημοσιογράφος Γ. Παπαχρήστου συνελήφθη ύστερα από μήνυση που υπέβαλε εναντίον του ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ Π. Καμμένος για δημοσίευμα εναντίον του στα χθεσινά ΝΕΑ.

Η δεοντολογία και το ρεύμα

Το σημερινό άρθρο του στα ΝΕΑ ο Πρετεντέρης το αφιερώνει στην δημοσιογραφική του δεοντολογία καταλήγοντας για τα πιστεύω του σχετικά:

"… θα έλεγα στους καλούς φίλους μου τρία πράγματα.

Πρώτον, ότι ο δημοσιογράφος δεν είναι μέρος του παιχνιδιού, όσο και αν ορισμένοι αρέσκονται να πιστεύουν ή να επιχειρούν το αντίθετο…

Ο δημοσιογράφος οφείλει να στέκεται σε ίση απόσταση από το «κυβερνητικό» και το «αντικυβερνητικό», από το «δεξιό» και το «αριστερό», από την «εξουσία» και την «κριτική στην εξουσία».

Δουλειά του, ας πούμε, δεν είναι να χειροκροτεί το Μνημόνιο ούτε να το καταγγέλλει. Αλλά να ενημερώνει με ακρίβεια για τα δεδομένα του προβλήματος, να διατυπώνει τεκμηριωμένες ενστάσεις ή επιφυλάξεις, να υποδεικνύει αδυναμίες ή αστοχίες, να κρίνει με στοιχεία τα αποτελέσματα.

Δουλειά του, δηλαδή, δεν είναι να καθοδηγεί, αλλά να οδηγεί τον αναγνώστη μέσα από σκοπιμότητες, ευκολίες και αντικρουόμενες προπαγάνδες. Αν τις ενοχλεί όλες, τότε κάνει σωστά τη δουλειά του.

Δεύτερον, ο δημοσιογράφος δεν είναι κοινωνικός ακτιβιστής ούτε η δημοσιογραφία αποτελεί αγωνιστική δραστηριότητα.

Η θέση του βρίσκεται, πάλι, σε ίση απόσταση ανάμεσα στην πολιτική και τους αποδέκτες της.

Δεν υιοθετεί προφανώς τα άδικα της κοινωνίας, αλλά ούτε αποτελεί τον αυτόκλητο εκφραστή όποιων θεωρούν ότι αδικούνται ή τον αυτονόητο συμπαραστάτη κάθε αγώνα και κάθε διεκδίκησης.

Τρίτον, ο δημοσιογράφος δεν κάνει επιλογή συμφερόντων, αλλά αντιμετωπίζει από ίση απόσταση όλα τα συμφέροντα.

Τις τράπεζες και τα συνδικάτα. Τους φοροφυγάδες και τους ταξιτζήδες. Τους οίκους αξιολόγησης και τα κόμματα. Τις αγορές και τους πρυτάνεις. Τη διαπλοκή και τις συντεχνίες.

Το μόνο συμφέρον που τον δεσμεύει είναι το Δημόσιο - και αυτό, αν μπορεί να το διακρίνει…

Για να συμβούν όλα αυτά, όμως, ο δημοσιογράφος οφείλει (νομίζω) να έχει μια σταθερή έγνοια: να μην αφήνει ποτέ να τον παρασύρει το ρεύμα, το όποιο ρεύμα. Να είναι χρήσιμος, όχι αρεστός.

Ασφαλώς, για λόγους πνευματικής εντιμότητας. Αλλά και επειδή (το έχω ξαναγράψει) με το ρεύμα πάνε μόνο τα ψόφια ψάρια".

Στα σκυλιά!

Το είπαμε από την πρώτη στιγμή που είδαμε τις εικόνες στην τηλεόραση: ακόμα κι αν αποδειχθεί η αθωότητά του ήδη καταδικάστηκε -ξεσκίστηκε- στα μάτια όλου του πλανήτη. Πια ίση μεταχείριση; Πώς το τελευταίο κατακάθι προστατεύεται από τη βορά της τηλεόρασης και όχι ο δεύτερος ισχυρότερος άνθρωπος της υφηλίου; Ακριβώς επειδή είναι ισχυρός πετιέται η προσωπικότητά του στα σκυλιά; Ναι αλλά αυτό καταρρίπτει τα περί ίσης μεταχείρισης. Αν αποδειχθεί ένοχος και ότι χρησιμοποίησε τη θέση του για να διαπράξει ότι του αποδίδεται ας εξαντλήσουν την αυστηρότητα των νόμων, αλλά μέχρι τότε δεν έχει το τεκμήριο της αθωότητας που έχει ο τελευταίος δολοφόνος;

Ο Πρετεντέρης στα σημερινά ΝΕΑ καταλήγει:

"ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ, το έγκληµα που του αποδίδεται είναι αποτρόπαιο – όσο κι η µεταχείριση που του επιφυλάχθηκε. Μόνο που ακόµη κι ο χειρότερος εγκληµατίαςδικαιούται συνθήκες αξιοπρέπειας. Και η προσωπική αξιοπρέπεια δεν µπαίνει στη ζυγαριά µε κριτήρια λαϊκού θεάµατος.

ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ, λοιπόν, αυτή η ιστορία αφήνει µια πικρή γεύση στο στόµα. Αυτή η δηµόσια, ταχεία και απροσωπόληπτη απονοµή δικαιοσύνης προκαλεί ενδεχοµένως θαυµασµό. Αλλά και φόβο".

Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;

Παραθέτουμε μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τη διάλεξη της blogger «ψιλικατζούς» σε σχετική διάλεξή της στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Το πλήρες κείμενο στη διεύθυνση: X-PSILIKATZOY

·         Πλέον διαβάζουμε

·         Πλέον γράφουμε

·         Πλέον σχολιάζουμε

Παλιότερα όταν έβλεπα ειδήσεις στην τηλεόραση ένιωθα πως με είχαν κλείσει σε ένα κελί με γυάλινα παράθυρα. Όσο κι αν φώναζα κανείς δεν θα άκουγε μέσα από το γυαλί, παρά συνέχιζε απτόητος τον παράλογο μονόλογό του, απολαμβάνοντας μάλιστα κύρος και περίοπτη θέση στη δημόσια ζωή. Και παρόλο που με παρότρυναν να την κλείνω, εγώ δεν το ήθελα αυτό. Ήθελα να ενημερώνομαι, να τους ακούω όλους αλλά να μπορώ να απαντώ. Ε, αυτό πλέον το κάνω. Και μάλιστα δημόσια. Όπως έχει πει και ένας μπλόγκερ: “Είχαμε χάσει το παγκάκι στην πλατεία και τώρα το ξαναβρήκαμε”. Έτσι ακριβώς είναι. Χαρίζαμε κύρος δια της αναγκαστικής θέασης και της παθητικής κατανάλωσης και καταπίναμε διαρκώς και περισσότερα, χωρίς καμία απολύτως δυνατότητα σχολιασμού. Σύμφωνα με τον καθηγητή Μάρτιν Χίλμπερτ, ο μέσος άνθρωπος σήμερα παράγει στοιχεία ισοδύναμα έξι εφημερίδων.

·         Πλέον κάνουμε διάλογο

Είναι δύσκολο τουλάχιστον για εμένα να μην διακόψω έστω και μία φορά τον συνομιλητή μου, να μην φωνάξω, να μην φορτώσω τα λόγια μου με γκριμάτσες ή χειρονομίες για τους δώσω περισσότερη βαρύτητα. Αυτά τα χάσαμε με τον γραπτό λόγο. Εδώ δεν έχει φωνές και βαβούρα. Περιμένεις αναγκαστικά τους άλλους να ολοκληρώσουν τις θέσεις τους για να εκθέσεις τις δικές σου, ενώ πρέπει οπωσδήποτε να έχεις επιχειρήματα, παραπομπές και πηγές. Οι αερολογίες και το τεντωμένο δάχτυλο, υπάρχουν όπως παντού, αλλά δεν ενισχύουν την άποψή σου καθώς θα διαπιστώσεις ότι τα άδεια ή τα μεγάλα λόγια ανάμεσα σε τόσες πολλές επιλογές, ισοδυναμούν με το απόλυτο τίποτα. Είναι σαν να μην μίλησες.

·         Πλέον διασταυρώνουμε

·         Πλέον συνομιλούμε με όλους

·         Πλέον ενδιαφερόμαστε για τα κοινά

Δεν με ενδιέφερε παλιότερα η πολιτική ενώ δεν είχα ποτέ τη δυνατότητα να κοινοποιήσω ότι έπεφτε στην αντίληψή μου, τα θέματα της δικής μου καθημερινότητας, τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζω. Όλα αυτά άλλαξαν. Ένα κείμενό μου για την κατάσταση που επικρατεί στο σύστημα υιοθεσιών, ευαισθητοποίησε αρκετούς αναγνώστες, έφερε ένα άρθρο σε μία εφημερίδα, δημιούργησε ένα μπλογκ συλλογής υπογραφών για να αλλάξει η νομοθεσία των υιοθεσιών και κατέληξε σε μία επερώτηση στην βουλή από την κα Δαμανάκη. Και αυτό, ήταν μόνο ένα μικρό παράδειγμα.
Στο θέμα λοιπόν της σημερινής συνάντησης, “Η ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα: Επανάσταση ή συνέχεια με άλλα μέσα;” θα είχα να απαντήσω τουλάχιστον ως προς εμένα: συνέχεια τίνος; Η διάδρασή μου με την κοινωνία και τους πολίτες της είναι πλέον γεγονός και επανάσταση ή όχι, δεν αποτελεί συνέχεια αλλά κάτι εντελώς νέο.
Πέρα όμως από όλες τις παραπάνω νέες καταστάσεις που βίωσα και βιώνω, με την ιδιότητα ενός πολίτη που έχει πλέον ένα βήμα - και που θέλησα να θίξω γιατί είμαι σίγουρη ότι πολλοί δεν γνωρίζετε πως παρόμοια πράγματα βιώνουν οι περισσότεροι απλοί χρήστες του διαδικτύου, - οφείλω να παραδεχθώ, ότι μεγάλο μέρος των μπλογκς αλλά και γενικά του ίντερνετ, ανήκει πλέον και στα παραδοσιακά μέσα.
Στα πρώτα χρόνια του μπλόγκινγκ στην Ελλάδα, έπειτα από τις εκδηλώσεις λατρείας των δημοσιογράφων για τα μπλογκς, ξεκίνησε ένας “πόλεμος” καθώς ήταν γενικευμένη η αίσθηση ότι τα μπλογκς δημιουργήθηκαν για να αντικαταστήσουν τη δημοσιογραφία. Είχα παρατηρήσει ότι όσο λιγότερο σοβαρή δημοσιογραφία έχεις, τόσο σοβαρότερος είναι ο πόλεμος εναντίον των μπλογκς και της λεγόμενης “δημοσιογραφίας των πολιτών”. Και δεν είχα άδικο, καθώς το αμέσως επόμενο λογικό βήμα ήταν, να κατακλυστεί η μπλογκόσφαιρα από τα λεγόμενα ενημερωτικά και αποκαλυπτικά μπλογκς. Ό,τι άξιζε στο νέο μέσον, η ανωνυμία, ο ελεύθερος σχολιασμός, η απλή γλώσσα, η άμεση δημοσίευση, ήταν αυτό ακριβώς που εκμεταλλεύτηκαν αλλά και που γύρισε μπούμερανγκ.
Οι αντιδράσεις των παραδοσιακών μέσων ήταν ακραίες. “Ασυδοσία”, “κίνδυνος”, “εκβιασμός”, “συμμορίες” ήταν οι λέξεις που περιέγραφαν το διαδίκτυο και τη μπλογκόσφαιρα εν γένει καθώς μας είχε πάρει όλους η μπάλα. Το αποτέλεσμα, άπειρες δημοσιεύσεις ζητώντας από την μπλογκόσφαιρα να αντιδράσει απέναντι στον φασισμό και στην καταπάτηση της ελευθερίας του λόγου. Η μπλογκόσφαιρα γέλασε πολύ.
Γιατί τόσος θόρυβος;
Η διαφημιστική πίτα μοιράστηκε εκ νέου. Και όσο τα παραδοσιακά μέσα προσπαθούσαν να κερδίσουν μία θέση στο νέο αυτό δύσκολο μέσο, τα λεγόμενα “ενημερωτικά μπλογκ” ανώνυμων προφανώς δημοσιογράφων, προσέφεραν άρτο και θεάματα. Κίτρινες, ροζ ειδήσεις, ανεπιβεβαίωτες φήμες, πολλά προσεχώς, αυτοαναφορικότητα και μάχη για τη δημοτικότητα και τα κλικς. Ζήσαμε μεγάλες στιγμές. “Δείτε ποιανής έχει ιδρώσει η μασχάλη”, “το επόμενο διαζύγιο που θα συζητηθεί”.
Όμως δεν ήταν τόσο πολύ κακό αυτό. Το πλήθος προτού ωριμάσει και εκπαιδευτεί, είναι λογικό να ψάξει τα γνώριμα. Όσο η αισθητική σου, η νοοτροπία σου, ο τρόπος που μιλάς και τα μηνύματα που θες να μεταδώσεις, ταιριάζουν σε ό,τι έκανες μέχρι χθες, τόσο πιο πιθανό είναι να σε ακολουθήσει το κοινό σου και στο νέο μέσο. Ο τηλεθεατής του σταρ, ο γκρούπι του Αυτιά, ο ακροατής του Τράγκα, δε γίνεται να αλλάξει τις συνήθειές του από τη μια μέρα στην άλλη. Είτε στα μπλογκς, είτε στο youtube, είτε στο facebook και το twitter, τα δικά του είδωλα θα ψάξει. Μέχρι που θα του γκρεμιστούν. Γιατί αυτό κάνει το διαδίκτυο. Χαβαλέ, γκρεμίζοντας κυρίως άδεια είδωλα.
Κάνει όμως και κάτι άλλο. Τεστάρει όλα τα μέσα στη φωτιά. Φωτιά, διότι το ίντερνετ, αντί για “συνέχεια με άλλα μέσα”, αποδείχθηκε συνέχεια σε σατανικά μέσα. Γιατί;
Οτιδήποτε δημοσιεύσεις δεν σβήνει, θα μείνει για πάντα ακόμη κι αν το εξαφανίσεις την επόμενη στιγμή, θα διασταυρωθεί, θα σχολιαστεί ελεύθερα, οι ανακρίβειές σου θα καταριφθούν με ένα link στην πηγή, τα ντοκουμέντα και τις μαρτυρίες, το όνομά σου δεν θα έχει καμία σημασία, το κοινό σου θα εκπαιδεύεται γοργά και θα ζητάει όλο και περισσότερα... και όλα αυτά, δημόσια. Χώρια που πρέπει να φτιάξεις και την αισθητική σου γιατί όσο πιο κακή είναι, τόσο περισσότερο θυμίζεις στον χρήστη εκείνα τα sites που κολλάς ιούς.
Πάμε πάλι στα βασικά: Υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα είναι εκείνα που δίνουν την ενημέρωση και τις ειδήσεις, χρησιμοποιώντας ίσως ως πηγές τους τα μπλογκς. Υπό κανονικές συνθήκες τα μπλογκς κυρίως σχολιάζουν ειδήσεις και κοινωνικά θέματα και ενίοτε παράγουν ενημέρωση χρησιμοποιώντας προσωπικές εμπειρίες. Όλα αυτά, υπό κανονικές συνθήκες. Στην Ελλάδα όμως σπάνια υπήρξαν.
Όχι, τα μπλογκς δεν είναι επανάσταση στην ενημέρωση ούτε όμως και συνέχειά της. Είναι προσωπικές αλήθειες που δεν νοιάζονται για την πρωτιά και ενίοτε υποπέφτουν στα ίδια ακριβώς ατοπήματα με τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.
Τα ζητήματα που θέτουν οι πολέμιοι της δημοσιογραφίας των πολιτών είναι τέτοια που εγείρουν ερωτήματα και για την ενημέρωση όπως την ξέραμε.
Ενημέρωση στη μπλογκόσφαιρα....

·         Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι αναξιόπιστη;

Ενίοτε, ναι. Σιγά το δύσκολο. Δεν το 'χουμε όμως αποκλειστικό προνόμιο. Το είδαμε για παράδειγμα, και στην εφημερίδα το Βήμα που δημοσίευσε άρθρο για την συνάντηση Καραμανλή – Ερντογάν με εκτενή σχολιασμό μάλιστα του κλίματος μεταξύ των δύο πρωθυπουργών ενώ η συνάντηση αυτή τελικά δεν είχε γίνει ποτέ. Υποτίθεται ότι όταν η δουλειά σου είναι η ενημέρωση, κοπιάζεις, δεν είναι προκάτ.

·         Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών είναι επιλεκτική;

Φυσικά και είναι. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να γράψουμε για όλα, ούτε και θέλουμε άλλωστε. Αλλά ούτε αυτό είναι αποκλειστικό προνόμιο της μπλογκόσφαιρας. Όταν πάνω από 10.000 κόσμου συγκεντρώθηκε στο Σύνταγμα στις 6 Φεβρουαρίου να διαδηλώσει για την κάρτα του πολίτη - που μπορεί να διαφωνώ με τους λόγους συγκέντρωσης αλλά θα ήθελα να το γνωρίζω-, κι εγώ με τη σειρά μου αναρρωτιέμαι κατά πόσο η ενημέρωση είναι ενημέρωση και όχι όπως στην μπλογκόσφαρα, πράγματα_που_μας_άρεσαν_και_θέλαμε_να_σας_δείξουμε ή έστω πράγματα_που_μισούμε_ελάτε_να_τα_κράξουμε. Τελικά τα παραδοσιακά μέσα έχουν κι άλλη μια κατηγορία, τα πράγματα_που_δεν_λέμε_άρα_δεν_έγιναν_ποτέ.

·         Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι γεμάτη αντιεπιστημονικά κείμενα, συνωμοσιολογίες και τρομολαγνίες;

Κυρίως αυτό. Τα παραδοσιακά μέσα απ΄την άλλη, συνήθως δεν είναι. Εκτός βέβαια από τις 30 Ιανουαρίου, όταν το Βήμα science, ένα υποτίθεται έγκυρο ένθετο εκλαϊκευμένης επιστήμης δημοσιεύει το άρθρο “Η Γη εκτός ελέγχου” που με στοιχειώδεις γνώσεις φυσικής, όπως απέδειξε το μπλογκ “μαύρο - όχι άλλο κάρβουνο” επρόκειτο για ίσως το πιο αστοιχείωτο, συνωμοσιολάγνο και αντιεπιστημονικό κείμενο τέτοιου είδους εντύπων.
Θέλετε κι άλλο παράδειγμα; Δεν υπήρχε ημέρα πέρισυ που να μην ενημερώνει η τηλεόραση για τον αριθμό των θυμάτων της νέας γρίπης. Το ίδιο έκαναν και κάποια μπλογκς αλλά αν ήθελες να το ψάξεις θα έβρισκες στατιστικές και αποδείξεις πως η Η1Ν1 δεν ήταν περισσότερο θανατηφόρα. Αποτέλεσμα; Εμβολιοφοβία και συνωμοσιολογία. Παρόλες τις παροτρύνσεις, ελάχιστοι εμβολιάστηκαν και φέτος τα μέσα απορούν γιατί μας θέρισε.

·         Ναι, αλλά μήπως η μπλογκόσφαιρα είναι κατώτατου επιπέδου;

Η πλειοψηφία ναι, αλλά τουλάχιστον όσοι βλέπετε ακόμη τηλεόραση αποκλείεται να το προσάπτετε αυτό μόνο στην μπλογκόσφαιρα. Μέσω της τηλεόρασης για παράδειγμα, καθημερινά στα σαλόνια μας πωλούνται βιβλία επιστημονικής φαντασίας και αρχαιολαγνείας που παρουσιάζονται ως επιστήμη και ιστορία αντίστοιχα. Κι ενώ έχουμε πολλά σατιρικά μπλογκ των βιβλίων αυτών, όποιος τολμήσει να τα αποδελτιώσει, όπως π.χ. ο Αντώνης Τσιπρόπουλος του blogme.gr, καταλήγει στο αυτόφορο, με κατασχεμένο τον σκληρό και με χρεωκοπημένη επιχείρηση να παλεύει μέχρι σήμερα ενάντια στον τηλεβιβλιοπώλη που βρίσκεται ακόμη καθημερινά στα σαλόνια μας πουλώντας ανωτάτου επιπέδου επιστήμη. Ο Αντώνης απ΄την άλλη, δεν κατάφερε ποτέ να βρεθεί στα σαλόνια μας.

·         Ναι, αλλά μήπως η δημοσιογραφία των πολιτών δεν είναι πρωτότυπη αλλά αντιγραφή των ειδήσεων των παραδοσιακών μέσων;

Φυσικά και είναι τις περισσότερες φορές. Όλοι ξεμένουμε από θέματα όμως. Όπως π.χ. πριν λίγες μέρες η κα Ακρίτα. Σε άρθρο της στα Νέα θυμήθηκε τρία χρόνια μετά να θυμώσει με την γνωστή -ελαφρά κατά τη γνώμη μου- πρόταση του Κύπριου ευρωβουλευτή Μάριου Ματσάκη για την απλοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Και έκλεισε το κείμενό της, με την ακόμη πιο γνωστή αλλά ποτέ γενομένη φράση του Κίσινγκερ. Ξέρετε, αυτή που λέει το τρομακτικό αλλά πιασάρικο: «Ο ελληνικός λαός δεν κυβερνιέται εύκολα! Γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουµε βαθιά στις πολιτισµικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετιστεί». Το μόνο που θα είχα ίσως να προτείνω στα μπλογκς και ειδικά στα εθνικιστικού περιεχομένου, θα ήταν να βάζουν ημερομηνίες στα κείμενά τους για να ενημερώνεται σωστά ο δημοσιογράφος που έχει ξεμείνει από θέματα.
Θέλω να πω, ότι όλα τα παραπάνω και πολλά περισσότερα, δείχνουν ότι ενώ υπό κανονικές συνθήκες τα παραδοσιακά μέσα θα έπρεπε να δίνουν το παράδειγμα, αυτό δεν συμβαίνει πάντα. Κι ενώ δεν θα 'πρεπε, εξισώνονται ευκολότατα με τα χειρότερα της μπλογκόσφαιρας. Ο πιο αστοιχείωτος χρήστης πλέον, είναι εύκολο να βρει τις ανακρίβειες και τα ατοπήματα, θα τα γράψει, θα τα συζητήσει, θα τα αναλύσει και θα βγάλει τα συμπεράσματά του, κάτι που μέχρι χθες δεν συνέβαινε. Ή μάλλον συνέβαινε αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό και όχι δημόσια. Αυτό, έχει ως αναγκαστικό επακόλουθο την σοβαρότερη αντιμετώπιση του κοινού κυρίως από τον φόβο του δημόσιου πλέον περίγελου.
Ένα μεγάλο βέβαια θέμα που τίθεται σε σχέση με τη μπλογκόσφαιρα και το ίντερνετ γενικότερα, είναι η ανωνυμία. Βλέπω συχνά στα παραδοσιακά μέσα εκτενέστατες αναφορές κατά της ανωνυμίας στην μπλογκόσφαιρα κυρίως, ζητώντας από το κράτος πολλά πράγματα, και εν τέλει την επιβολή κανόνων. Παραβλέποντας φυσικά το γεγονός ότι αρκετά άρθρα εφημερίδων, ειδικά τα πιο δηλητηριώδη και καίρια, είναι είτε ανυπόγραφα είτε χρησιμοποιούν ψευδώνυμο, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: γιατί η ανώνυμη άποψή μου είναι κατάπτυστη ενώ η κρυφή μου ψήφος καλοδεχούμενη; Επίσης, ποιός έχει ανάγκη να ρυθμίσει κάτι που ελέγχει ο ίδιος; Ποιος ακριβώς χρειάζεται κανόνες για να λειτουργήσει;
Θέλω να πω, ο παράνομος στον “έξω” κόσμο είναι το ίδιο παράνομος και “μέσα”. Τουλάχιστον τώρα που ωρίμασε το μέσον αυτό, τώρα που κάθε σπίτι σχεδόν έχει πρόσβαση στο ίντερνετ είναι περισσότερο σαφές πως ένα πληκτρολόγιο και μία οθόνη δεν μπορούν να σε κρύψουν ικανοποιητικά εάν έχεις σκοπό να παρανομήσεις. Ο κλέφτης, ο ψεύτης και ο συκοφάντης είτε θα απομονωθεί, είτε θα κυνηγηθεί. Εάν έχεις σκοπό να διαδώσεις κάτι παράνομο, είτε αρχίσεις να ταχυδρομείς ανώνυμες επιστολές, είτε να δημοσιεύεις στο διαδίκτυο, θα πρέπει να γνωρίζεις πως ενδέχεται να υποστείς κυρώσεις. Όμως το πρόβλημα με την ανωνυμία δεν έχει τόσο να κάνει με την σοβαρότητα αλλά με την σοβαροφάνεια. Είχαμε φτάσει στο σημείο η χαμηλή ποιότητα να είναι συνυφασμένη με την αθυροστομία, με την ανορθογραφία, τα greeklish ή με το αν βάζεις το όνομά σου κάτω από αυτά που λες. Όλα απόρροια του τηλεοπτικού καθωσπρεπισμού. Ξέρετε, ονοματεπώνυμο που αστράφτει, στρογγυλές κουβέντες, clean γενικότερα αισθητική και παράλληλα να εκστομίζονται με ωραία λόγια, τα πιο αισχρά πράγματα που πολύ σπάνια θα διαβάζατε όμως σε ένα μπλογκ.
Τα παραδοσιακά μέσα και οι αντιδράσεις τους, θυμίζουν λίγο-πολύ τους άνω των σαράντα, οι οποίοι, τουλάχιστον όταν πρωτογνώρισαν το διαδίκτυο τα έκαναν μαντάρα. Φταίει κυρίως που ήρθε ξαφνικά στη ζωή τους και δεν μεγάλωσαν με αυτό. Το αποτέλεσμα; Διαχώρισαν εντελώς την έξω ζωή τους από τη μέσα, ενώ το διαδίκτυο θα έπρεπε να είναι μιά προέκταση αυτής όπως συμβαίνει για τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι, το θεώρησαν παιχνίδι και κρυμμένοι πίσω από τις οθόνες τους, έκαναν όλα όσα δεν θα έκαναν ποτέ στην έξω ζωή. Και στη μπλογκόσφαιρα συγκεκριμένα; Παρεξηγούνταν εύκολα με τον γραπτό λόγο και έπαιρναν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους, λες και αν κάποιος σου θίξει το τόσο σπουδαίο όνομα ή ψευδώνυμό σου είναι κάτι τραγικό. Κι αν έπαιρνες μετά αυτούς τους ανθρώπους και τους τους ρωτούσες κατ' ιδίαν τη γνώμη τους για το διαδίκτυο, υποστήριζαν τα χειρότερα για αυτό. “Όργανο του Σατανά”, “άντρο παιδεραστών”, όλοι τα 'χουμε ακούσει. Η ομοιότητα με την απόπειρα των μέσων να διεισδύσουν στο διαδίκτυο, τουλάχιστον για μένα, ήταν παραπάνω από προφανής.
Το γεγονός είναι, ότι σήμερα τα μέσα έχουν ένα ολοένα και ωριμότερο κοινό. Είτε στην έδρα τους, είτε στο διαδίκτυο. Ένα πιο απαιτητικό κοινό που σε κάθε ανακρίβεια ή παραπληροφόρηση, με ένα μονάχα link θα γκρεμίσει κύρος και δουλειά χρόνων, ένα κοινό που απομυθοποιεί, που σταματά σιγά σιγά να τοποθετεί ψηλά τον καθωσπρεπισμό ή τη σοβαροφάνεια και ψάχνει ουσία.
Εάν οι ειδήσεις που παράγεις και η ενημέρωση σου αντέχει τη διασταύρωση, τον ανοιχτό σχολιασμό και ενδεχομένως την κριτική, εάν έχεις την ωριμότητα να παραδεχθείς τα λάθη σου, εάν είσαι πρωτότυπος και εάν έχεις την σοβαρότητα να παραθέτεις πηγές και όχι να αντιγράφεις κατά γράμμα, την έλλειψη εγωισμού ώστε να χρησιμοποιείς παραπομπές και προσωπικές μαρτυρίες ή ντοκουμέντα, η μπλογκόσφαιρα και το νέο μέσο θα είναι το πολυτιμότερο εργαλείο που είχες ποτέ. Όχι ακριβώς επανάσταση, αλλά σε καμία περίπτωση συνέχεια με άλλα μέσα.

Εξελίξεις

Καλά στο διαδίκτυο έχουμε φλομώσει στις ανοησίες και τη σαβούρα. Δυστυχώς η σαβούρα τελευταία επεκτείνεται και σε σοβαρότερα έντυπα. Ότι ανοησία διατυπωθεί από οποιονδήποτε που περιέχει τη λέξη  κλειδί κατά τις αντιλήψεις μας αποτελεί αυτοδικαίως και είδηση; Είχε διατυπωθεί από τον Μακλούαν ότι το μέσο είναι το μήνυμα. Τελευταία έχουμε και την εκδοχή: το όνομα είναι το μήνυμα. Η είδηση δηλαδή είναι στο όνομα.

Της μουρλής

Τι μπορεί να φανταστεί μια προχωρημένη φαντασία... Ε, ρε και να υπήρχε Wikileaks στην Ελλάδα και να αποφάσιζε κανένας Πανάρετος να αποκαλύψει στο µέγα Πανελλήνιο την ηλεκτρονική αλληλογραφία του Γιώργου Παπανδρέου µε υπουργούς και συνεργάτες του. Εκεί θα βλέπατε εκτιµήσεις, χαρακτηρισµούς και αλληλοκαρφώµατα, καθώς και το email του Πρωθυπουργού προς την Κατσέλη – «Λούκα µου…» – εξ αφορµής της επιλογής της να αρθρογραφήσει για τα εργασιακά ένα Σαββατοκύριακο κατά το οποίο οι «τροϊκανοί» ήταν ακόµη στη χώρα.

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ. Οι πεινασµένοι της αποκαλυπτικής δηµοσιογραφίας καρβέλια ονειρεύονται. Ωστόσο, εκτός ελληνικών συνόρων γίνεται της µουρλής με την ιστοσελίδα Wikileaks η οποία δίνει όλα τα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτµεντ στον λαό τριάντα χρόνια νωρίτερα. Στην τριακονταετία δίνονται κατά νόµον στη δηµοσιότητα επιλεγµένα δηµόσια έγγραφα. Ουδείς όµως θα διάβαζε ποτέ για την έλλειψη δηµιουργικότητας της Μέρκελ, τα συµπλέγµατα του Πούτιν και τη συνήθεια του Νετανιάχου να δίνει υποσχέσεις που να δεσµεύουν µόνον όσους τις λαµβάνουν. Οποιος πίστευε ότι οι πρεσβείες των ΗΠΑ ανά τον κόσµο είναι γεµάτες νερόβραστους ξανθοµάλληδες που παίζουν τένις και πνίγουν τη βαρεµάρα τους σε ένα τζιν τόνικ, πρέπει µάλλον να αναθεωρήσει την άποψή του.

Σημειώνει μεταξύ άλλων στο άρθρο του "Επαναλήψεις" ο Δ. Μητρόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ.

Ξανά η δημοσιογραφία

Όλοι μας ζούμε εκτός από τα χάλια της οικονομίας και την ξευτίλα της δημοσιογραφίας. Του άλλου πυλώνα της δημοκρατίας. Και δεν εννοούμε τους ερασιτέχνες των blog, των ραδιοφωνικών εκπομπών και των αυτόνομων εκδόσεων, όπου είσαι ότι δηλώσεις. Εννοούμε τους επαγγελματίες της ΕΣΗΕΑ και των έγκριτων εφημερίδων (και ας μη χρησιμοποιούμε επιτέλους τον όρο "έγκριτος" ταυτίζοντάς τον με το "πολύχρονος". Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο). Και πάλι ο ρόλος των δημοσιογράφων. Ο Προκόπης Δούκας επαναφέρει το θέμα –τι να επαναφέρει δηλαδή σε ένα θέμα διαρκώς ανοιχτό…

Μεταξύ άλλων γράφει στο site του σε ανάρτηση με θέμα «Η δημοσιογραφία και η κρίση»:  

«…Ο ρόλος του δημοσιογράφου, κατά την άποψη μου, δεν είναι μόνον αυτός της καταγραφής της πραγματικότητας (μέσω της πολυφωνίας βέβαια), αλλά είναι και παιδευτικός - όπως άλλωστε και του πολιτικού, του “ταγού”. Οφείλει να σταθεί ιδιαιτέρως κριτικά απέναντι στις πράξεις και στις παραλείψεις της εξουσίας, απαιτώντας πάνω απ' όλα διαφάνεια. Και από την άλλη, σε μια στιγμή κρίσης, οφείλει να σταθεί με ψυχραιμία πάνω από τις φωνές της δημαγωγίας και του λαϊκισμού, από τις οποίες βρίθουν τηλεοπτικά πάνελ, “δήθεν σατιρικές” εκπομπές και σοβαροφανή (και μη) δελτία ειδήσεων. Περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή της ιστορίας, να αρνηθεί να χαϊδέψει αυτιά, “να πάρει το μέρος του κοσμάκη”, να καταδικάσει αβασάνιστα. Ο δημοσιογράφος οφείλει να αρνηθεί τις κομματικές ακρότητες, την ένταξη στα παραταξιακά στρατόπεδα και τις κραυγές ενός χρεωκοπημένου συνδικαλισμού.

Και να αναζητήσει, μέσα σε όλα τα παραπάνω, τις αιτίες για τις οποίες φτάσαμε στην κρίση και στο μνημόνιο. Να τις αναδείξει, είτε προέρχονται από τα δεξιά, τα αριστερά ή το κέντρο - γιατί σχεδόν παντού είναι οι ρίζες τους….».

Η Λώρη και η Φώφη

Η Λώρη Κέζα για την Φώφη στο σημερινό Βήμα:

Κάτι έπρεπε να την κάνουν την κυρία Φώφη Γεννηματά. Από τις αυτοδιοικητικές εκλογές περίσσεψε, από τον ανασχηματισμό περίσσεψε (προοριζόταν για το υπερυπουργείο Εργασίας - Υγείας), οπότε μπήκε εμβόλιμη μεταξύ υπουργού και υφυπουργών Παιδείας. Η ιδιότητα της αναπληρώτριας υπουργού τής επιτρέπει να έχει απευθείας επαφή με τον Πρωθυπουργό. Δεν λέμε κάτι κακό, ότι δηλαδή θα περιφρονήσει την προϊσταμένη της, ότι θα εκμεταλλευτεί την προσωπική σχέση με τον κ. Γ. Παπανδρέου για να μπαινοβγαίνει στο Μαξίμου. Απλά επισημαίνουμε ότι αν είχε διοριστεί ως υφυπουργός, δεν θα είχε το τυπικό δικαίωμα να κάνει του κεφαλιού της. Ως αναπληρώτρια μπορεί να νομοθετεί αυτόνομα.

Στο υπουργείο Παιδείας υπάρχει ένας βασικός επικοινωνιακός προβληματισμός. Να μη φανεί ότι τρεις δυναμικές γυναίκες μαλλιοτραβιούνται πάνω από τα νομοσχέδια. Εξ ου και τα χαμόγελα, οι εμφατικές δηλώσεις, η αγωνία να προβληθεί η εγκαρδιότητα. Βέβαια, υπάρχει περίπτωση να παγώσουν τα χαμόγελα, τη στιγμή που θα μοιραστούν οι αρμοδιότητες. Η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου με την κυρία Εύη Χριστοφιλοπούλου έχουν προχωρήσει σε ορισμένα θέματα που θα απασχολήσουν το Κοινοβούλιο προσεχώς. Αναμένεται το νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση, επίκεινται οι συγχωνεύσεις των οργανισμών του υπουργείου, θα προχωρήσουν οι αλλαγές στην τεχνική εκπαίδευση και στα προγράμματα για ελληνόπαιδες του εξωτερικού. Σε περίπτωση που η κυρία Γεννηματά χρεωθεί αυτόνομα κάποιο από αυτά τα θέματα, σε περίπτωση που αναλάβει ανεξάρτητα έναν νευραλγικό τομέα, τι θα γίνει; Οι άλλες δύο θα χοροπηδούν από τη χαρά τους;

Ας μην κατεδαφίσουμε τη νέα αναπληρώτρια υπουργό. Θα μεταφέρουμε λοιπόν τα θετικά που της προσδίδει το σινάφι της. Μας είπαν λοιπόν ότι είναι πολύ καλή με τον κόσμο, έχει χάρισμα στην επικοινωνία, έχει άριστο πολιτικό ένστικτο και είναι άριστη μάνα τριών παιδιών. Αυτά βέβαια αφορούν την προσωπικότητα. Για το έργο της λένε ότι κέρδισε άνετα την έδρα στην Α΄ Αθήνας (2000) και πήρε επάνω της δύο φορές τις εκλογές της υπερνομαρχίας. Εκεί έχουμε φτάσει, να μπερδεύουμε τις νίκες με το έργο. Επειδή βέβαια πολύ την αγαπούν μέσα στο ΠαΣοΚ, την αδράνεια ως αρχόντισσας Αττικής την αποδίδουν στις περιορισμένες αρμοδιότητες. Δεν έφταιγε το πρόσωπο, έφταιγε η θέση. Είναι και ξεχασιάρα: αμέλησε να ενημερώσει στη δουλειά της ότι είναι αλλού, οπότε συνέχισε να πληρώνεται κανονικά από την Εθνική Τράπεζα.

Τη χλωμή θητεία στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ήρθαν να ταράξουν οι εθνικές εκλογές. Χωρίς να υπάρχει ένδεια στελεχών, στο ΠαΣοΚ προτιμήθηκε ως επικεφαλής του Επικρατείας η πιο επικοινωνιακή. Πλην όμως ο Αρειος Πάγος έκρινε ότι υπάρχει κώλυμα με τη συμμετοχή της καθώς τα αιρετά πρόσωπα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν μπορούν να εκλεγούν βουλευτές. Τότε ξεκίνησε ένα ρεσιτάλ αμετροεπών δηλώσεων, από την ίδια και τους συντρόφους της. Το συνταγματικό πρόβλημα ερμηνεύτηκε ως «δικαστικό πραξικόπημα» και η κυρία Γεννηματά μίλησε για «παλιά, αδίστακτη Δεξιά». Δεν έγινε καμία νύξη για την κομματική προχειρότητα ούτε για το περιεχόμενο του άρθρου 56 του Συντάγματος. Από ατυχία η κυρία Γεννηματά έμεινε έξω από τη Βουλή. Δεν έχει παράπονα, διορίστηκε υφυπουργός Υγείας, όπου και εκεί έλαμψε επικοινωνιακά και από έργο τίποτε. Τι σημασία έχουν τα μηδαμινά αποτελέσματα στον τομέα της Υγείας όταν οι μετρήσεις τη βγάζουν ξανά και ξανά λαοφιλή; Ηταν λοιπόν αναμενόμενο ότι θα την παρουσιάσουν ως σωτήρα για τις δημοτικές εκλογές. Λέγεται ότι αρνήθηκε την υποψηφιότητα επειδή δεν ήθελε για περιφερειάρχη τον κ. Σγουρό - προτιμούσε τον κ. Μίχα με τον οποίο έχει συνεργαστεί.

Είπαμε, έχει πολιτικό ένστικτο. Κάτι κακό θα διαισθάνθηκε απέναντι στον κ. Κακλαμάνη. Με τούτα τα δεδομένα το πιο πιθανό είναι οι τρεις κυρίες της Εκπαίδευσης να τα πάνε περίφημα μεταξύ τους. Η κυρία Γεννηματά θα αφήσει τις άλλες να δουλέψουν χωρίς να παρενοχλεί με πολλές πρωτοβουλίες.

Χαστούκια

Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο τις επόμενες μέρες από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων για την εισαγωγή των μαθητών στα πανεπιστήμια πολλοί μαθητές να δημοσιεύουν στον τοπικό τύπο ευχαριστίες προς τους φροντιστές τους ονομαστικά και σπανίως προς τους "καθηγητές" τους γενικά. Πολλά από τα δημοσιεύματα αυτά προκαλούνται για διαφημιστικούς λόγους από τους ίδιους τους διαφημιζόμενους.

Αυτό που είδαμε σήμερα στην πρωινή εκπομπή του ΜEGA ήταν κάτι άλλο. Ο δημοσιογράφος κ Τάκης παρουσία της Υπουργού Παιδείας Διαμαντοπούλου έβγαλε στο γιαλί την πρώτη των πρώτων από τους επιτυχόντες στις φετεινές εξετάσεις η οποία δήλωσε παρουσία της αλαζονικής υπερασπίστριας της δημόσιας παιδείας: Ευχαριστώ τους φροντιστές μου για την μεγάλη μου επιτυχία.

Συγχαρητήρια στην μαθήτρια για την επιτυχία της και στην υπουργό για την αποδοχή του έργου της από τους μαθητές.
Ποιος είπε ότι μια λέξη δεν κάνει χίλιες (λαμόγικες) τηλεοπτικές εκπομπές;

Το όνομα και η χάρη

Ο Στάμος Ζούλας στη σημερινή (22-7-10) Καθημερινή γράφει για τη στάση και τη συμπεριφορά πολλών δημοσιογράφων με ή χωρίς εισαγωγικά:
«… Η δολοφονία Γκιόλια έγινε αφορμή να γράφονται ξανά δεκάδες λίβελοι κατά του δημοσιογραφικού κόσμου. Ειδικώς το Ίντερνετ έχει γεμίσει με οχετούς ανωνύμων σχολίων κατά επωνύμων στόχων. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι πολλοί εξ αυτών που υβρίζουν είναι οι ίδιοι που, όταν αισθάνονται εν γένει ότι αδικούνται, απειλούν τους υπαλλήλους ότι θα φωνάξουν τα κανάλια...
Ένα από τα θετικά της κρίσης είναι ότι πολλά πράγματα λέγονται πια με το όνομά τους. Πόσο υποκριτικό είναι αλήθεια να αξιώνει μια ολόκληρη κοινωνία από τους δημοσιογράφους να γίνουν ξαφνικά άγγελοι ή εξωγήινοι; Και πόσο παράλογο είναι να απαιτούν οι πολίτες να αναδειχθούμε αίφνης σε πρωταγωνιστές μιας ουτοπικής κάθαρσης σε μια τόσο διαβρωμένη χώρα που ακόμη και παπάδες της απεδείχθη προσφάτως ότι ξέπλεναν μαύρο χρήμα με «όχημα» δωρεές πολιτών σε εκκλησίες;
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι υπάρχουν και «συνάδελφοι» που επώνυμα γράφουν ή και προπαγανδίζουν μια άποψη η οποία εξυπηρετεί δικά τους ή και αλλότρια συμφέροντα με το «λειτούργημά» μας. Σε κάθε περίπτωση και αυτοί, αλλά και όσοι τέλος πάντων αποφασίσαμε να δηλώσουμε στις ταυτότητές μας «δημοσιογράφοι», επιλέξαμε εν πλήρει γνώσει να εκθέτουμε καθημερινά στην κρίση σας την ίδια την αξιοπρέπειά μας. Για τον λόγο αυτόν ποτέ δεν κατάλαβα γιατί όσοι αισθάνονται ότι έχουν κάτι να προσφέρουν στον δημόσιο λόγο δεν το λένε επώνυμα. Όπως πολύ περισσότερο δεν αντιλαμβάνομαι και όσους μας τσουβαλιάζουν. Το επιχείρημα «όλοι ίδιοι είστε» μού ακούγεται όσο φαιδρή είναι και η ανάλογη μομφή για τους δικηγόρους, τους γιατρούς, τους ταξιτζήδες. Δόξα τω θεώ, ακόμη και οι τελευταίοι έχουν υποχρέωση πλέον να τοποθετούν το όνομά τους σε εμφανές σημείο δίπλα στο ταξίμετρο...».
Θα μας επιτρέψετε κύριε Ζούλα, η δεοντολογία και οι κανόνες είναι το πρόβλημα και λιγότερο το όνομα κατά τη γνώμη μας. Βεβαίως υπάρχει πρόβλημα όταν δεν τηρούνται αλλά πιστεύουμε ότι η καφρία ο κιτρινισμός και ο βούρκος αργά ή γρήγορα θα πάρουν τη θέση που τους αρμόζει.

Διάσημα μπλογκ

Το είχαμε διαπιστώσει από την πρώτη στιγμή με το μπλογκ που έχει τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα. Ένα μπλογκ μεσημεριανάδικο. Ένας χώρος «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω». Στη μια ανάρτηση να βρίζει καταστάσεις και στην αποκάτω της να τις αναπαράγεις. Το μεγάλο του ατού η συνεχής ροή ειδήσεων. Συνήθως στάχτες και πολύ σπάνια κάτι καλύτερο. Καταγγελίες ανώνυμες, ατεκμηρίωτες, καρφώματα και όποιον πάρει ο Χάρος. Γιατί μη μου πείτε ότι είναι δημοσιογραφία το ανέβασμα στο διαδίκτυο οτιδήποτε στέλνεται και τραβιέται με την κάμερα του κινητού από τον οποιονδήποτε…

Ρηχή παράθεση καταγγελιών χωρίς διασταύρωση και χωρίς σχόλια ή με σχόλια του τύπου «για δες τι πάθαμε εμείς οι κακομοίρηδες».

Με αφορμή τη δολοφονία του Γκιόλια διαβάσαμε και κάποιες απόψεις πιο ψύχραιμες. Ο Π. Δούκας για παράδειγμα αναφερόμενος στην δημοσιογραφία τύπου «Τρωκτικού» επισημαίνει: «Αυτή η λαϊκίστικη προσέγγιση έχει κατά βάση ως μεθόδευση να προσεταιρίζεται τον “απλό, ανυπεράσπιστο πολίτη”, του οποίου υποτίθεται τα συμφέροντα υπερασπίζεται, αλλά στην ουσία εξυπηρετεί τις απόλυτα ωφελιμιστικές επιδιώξεις της προσωπικής εξουσίας ή ακόμα και του προσωπικού πλουτισμού. Στην τελευταία περίπτωση, η μέθοδος είναι απλή: Είτε ο θιγόμενος ειδοποιείται για τα κατασκευασμένα “ρεπορτάζ” και καλείται να πληρώσει για να μην δημοσιευτούν είτε αυτός που θέλει να βλάψει κάποιον, πληρώνει για επαναληπτικά (και ανεξήγητα) δημοσιεύματα. Στις υπόλοιπες, αρκεί η κατατρομοκράτηση από την εξουσία του “καταγγέλλοντος”.
Δυστυχώς, αυτή η λαϊκίστικη, νέου τύπου “δημοσιογραφία” επιβραβεύθηκε πλήρως από το κοινό, που την εκτόξευσε στην κορυφή της κυκλοφορίας. Και ούτε βεβαίως η έκπτωση της “παραδοσιακής” δημοσιογραφίας μπορεί να δικαιολογήσει τη στροφή, σε μια χειρότερη και μεταλλαγμένη εκδοχή της. Ομολογώ οτι εξακολουθώ να απορώ για το πόσο διχάζει την κοινωνία η ανάγκη καταδίκης της τελευταίας...
Κατά την άποψη μου, δημοσιογραφία είναι η ικανότητα παρουσίασης (και κυρίως αξιολόγησης), με συγκεκριμένα δεοντολογικά εργαλεία, της πληθώρας των πληροφοριών που συνθέτουν την πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να αφίσταται της προσωπικής οπτικής και του συστήματος αξιών του καθενός. Ακριβώς όμως αυτές οι αξίες καθορίζουν και την ανάγκη ύπαρξης (αλλά και την αξιοπιστία) της δημοσιογραφίας. Η λεγόμενη “ερευνητική δημοσιογραφία”, απαραίτητη για την αποκάλυψη των κακώς κειμένων, οφείλει σε κάθε περίπτωση να ακολουθεί πλήρως τους κανόνες δεοντολογίας, έτσι όπως ορίζονται σε κάθε κοινωνία και σε κάθε εποχή - και μόνο σε εξαιρετικά σοβαρές αποκαλύψεις κρίσιμου μεγέθους μπορεί ο νομικός μας πολιτισμός να δεχθεί παραβίαση κάποιων κανόνων, αν το αγαθό της αποκάλυψης υπερβαίνει κατά πολύ σε σημασία την όποια παραβίαση. Για όσους αμφιβάλλουν οτι οι αποκαλύψεις μπορούν να είναι αποτελεσματικές “με το σταυρό στο χέρι”, να θυμίσω οτι το μεγαλύτερο πολιτικό σκάνδαλο στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, το Watergate, αποκαλύφθηκε με πλήρη σεβασμό των κανόνων δεοντολογίας.

Ο Old-boy πάλι επισημαίνει: «Ο λαός είδε το πρόσωπό του να καθρεφτίζεται στην αισθητική του Τρωκτικού, είδε το πρόσωπό του να καθρεφτίζεται στην ηθική του Τρωκτικού και φυσικά στον -ευρύ εκείνο- χώρο που η αισθητική είναι ταυτόχρονα ηθική και η ηθική είναι ταυτόχρονα αισθητική.

Η λατρεία για το εύκολο, η έλλειψη κρίσης για τους ιθύνοντες νόες του μπλογκ, η έλλειψη κρίσης γενικά, ένας λαός ακαταμάχητα ανοχύρωτος πνευματικά, που μετά από μια εικοσαετία ιδιωτικής τηλεόρασης θα ερχόταν η εποχή που θα του φαινόταν ακόμη και αυτή δύσκολη.

Αν ο δικομματισμός υπήρξε σε ένα βαθμό λύση ανάγκης και απόρροια της έλλειψης κατάλληλα μακιγιαρισμένων εναλλακτικών, ο θρίαμβος των ειδησεογραφικών μπλογκ μαρτυρά πολύ πειστικότερα το πολιτικό επίπεδο του μέσου ψηφοφόρου.

Σε κάθε περίπτωση, το «πατέρας ενός αγοριού δύο ετών» βάζει τα πράγματα σε μια άλλη διάσταση, στη σωστή τους δηλαδή διάσταση, μια διάσταση που δεν ήταν όμως η πρώτη που ήρθε στο νου, εξ ου και το ποστ».

Και επί πλέον δεν θα πρέπει να αγνοούμε που έχει μαθητεύσει ο καθένας μας…

Και πάλι η τέταρτη εξουσία

O Πρετεντέρης, ο Μανδραβέλης, ο Τσίμας, ο Παπαχελάς, ο Μαρίνος … είναι μερικοί από τους δημοσιογράφους που λένε τα πράγματα έξω από τα δόντια. Και φυσικά αυτό δεν αρέσει. Πόσες φορές δεν έχει αναφερθεί ο πρώτος ως Ντερμπεντέρης επιτιμητικά γιατί διατύπωσε απόψεις που δεν ήταν σύμφωνες με εκείνες των επικριτών του. Και μάλιστα από ανθρώπους που έχουν βρεθεί σε ύψιστες θέσεις υπηρετώντας κορυφαίους θεσμούς της δημοκρατίας μας.

Στο σημερινό του άρθρο στα ΝΕΑ ο Πρετεντέρης, με αφορμή τη μαφιόζικη δολοφονία του Γκιόλια, μεταξύ άλλων γράφει:

… «Οι περισσότεροι φτάνουν να πιστεύουν ότι καλός δημοσιογράφος δεν είναι παρά ο υπάλληλος του σωστού (δηλαδή, του δικού τους...) κόμματος, µε µμοναδική αποστολή να παπαγαλίζει την προπαγάνδα και να γλείφει τον αρχηγό.

Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι δουλειά του δηµοσιογράφου δεν είναι να ενημερώνει την κοινωνία αλλά να την αλλάξει. Ένα είδος κοινωνικού καθοδηγητή που το πρωί βρίζει τα αφεντικά, το απόγευµα κλείνει λιµάνια και το βράδυ «λέει αλήθειες» – µπεκροπίνοντας... Όποιος έχει µε σοβαρότερα πράγµατα να ασχοληθεί, απλώς υπηρετεί «το σύστηµα».

(…) Ξέρετε κάτι; Ολα αυτά προκύπτουν και συντηρούνται επειδή ποτέ στην Ελλάδα δεν αποσαφηνίσαµε τι ακριβώς είναι η δηµοσιογραφία. Και δεν αποσαφηνίστηκε µε ευθύνη και των δηµοσιογράφων.

Είτε επειδή ορισµένοι αρέσκονται να υποδύονται ρόλους που δεν τους αναλογούν και κοστούµια που δεν τους ταιριάζουν.

Είτε επειδή πολλοί εµπορεύονται την κολακεία του ακροατηρίου τους. Είτε επειδή κάποιοι αντιλαµβάνονται την προσωπική τους ανάδειξη ως µια διαδικασία διαβολής και συκοφάντησης των υπολοίπων – το τελευταίο διάστηµα υπάρχει ένας ολόκληρος δηµοσιογραφικός υπόκοσµος που αφοσιώνεται σε αυτήν τη δουλειά.

Έτσι, σε µια κοινωνία όπου οι άνθρωποι θεωρούν ορθό µόνο ό,τι πρεσβεύουν οι ίδιοι, όπου πιστεύουν µόνο σε ό,τι τους συµφέρει κι όπου εκτιµούν µόνο αυτό µε το οποίο συµφωνούν, η σωστή δηµοσιογραφία καθίσταται σχεδόν αποσυνάγωγη. Οσο επιζεί ακόµη...».

Τι νόημα θα είχε βέβαια μια «δημοσιογραφία» που θα υπηρετούσε διαφόρους ή θα έκανε αναπαραγωγή δελτίων τύπου; Ποιους θα ενδιέφερε;

Η δολοφονία του Γκιόλια

Η δολοφονία του Γκιόλια, σύμφωνα με τις πληροφορίες, είναι η πρώτη δολοφονία δημοσιογράφου ερευνητή στην Ελλάδα.
Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Προφανώς με τη δολοφονία οι εκτελεστές και οι εντολοδόχοι τους επιθυμούν να στείλουν μηνύματα. Αλλίμονο αν η δημοσιογράφοι, ως τέταρτη εξουσία, αλλά και οι άλλες θεσμικές εξουσίες υποκύψουν στα παράκεντρα, στα υπόγεια και στη μαφία.
Μακάρι με αφορμή το περιστατικό να παρθούν ουσιαστικά μέτρα για την προάσπιση των θεσμών και ανθρώπων που τους υπηρετούν και τους προασπίζουν.

Πάει κι ο Καρκαγιάννης

Πέθανε την Τετάρτη σε ηλικία 78 ετών ο δημοσιογράφος και εκδότης της Καθημερινής Αντώνης Καρκαγιάννης.

Ο Αντώνης Καρκαγιάννης γεννήθηκε το 1932 στην Λάρισα.