Παλικαριές

Την προηγούμενη εβδομάδα έπαιζε ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη με την τάδε ομάδα από την δείνα ευρωπαϊκή χώρα στον επαναληπτικό αγώνα για τα προκριματικά κάποιου ευρωπαϊκού τουρνουά (επίσημου θεσμού) ποδοσφαίρου. Στον πρώτο αγώνα στην έδρα της φιλοξενούμενης είχε κερδίσει ο Ολυμπιακός με 2-0 και ο αγώνας ήταν μάλλον τυπική διαδικασία πρόκρισης για τον Ολυμπιακό. Πραγματικά και στο παιχνίδι αυτό ο Ολυμπιακός κέρδισε εύκολα με 2-0 πάλι.
Το πρόβλημα που θέλω να θίξω είναι το εξής: Γιατί οι «φίλαθλοι» ή εν πάση περιπτώσει μερικοί «φίλαθλοι» του Ολυμπιακού προπηλάκισαν τους μερικές δεκάδες φίλους της φιλοξενούμενης ομάδας που ήρθαν στο Καραϊσκάκη να δουν την ομάδα τους;
Τα ίδια και απαράλλακτα με μερικούς «φιλάθλους» του ΠΑΟΚ την επόμενη μέρα στο γήπεδο της Τούμπας στη Θεσσαλονίκη. Ο ΠΑΟΚ είχε κερδίσει στο εξωτερικό τους φιλοξενούμενους 2-1.
«Οι ίδιοι ανεγκέφαλοι» έγραψαν οι άλλοι «ανεγκέφαλοι» της έγχρωμης «αθλητικής» δημοσιογραφίας. Τι λέτε καλέ; Τους αλητάμπουρες ανεγκέφαλους; Τους βάρβαρους φιλάθλους; Τους ηλίθιους τσογλαναράδες φίλους του αθλητισμού;
Δυστυχώς το κύκλωμα χρειάζεται νυστέρι αλλά κανείς δεν είναι διατεθειμένος να το πάρει στα χέρι. Μια λύση θα ήταν να μην πηγαίνει κανείς σε τέτοια γήπεδα. Άντε όμως πείτε το στους ντοπαρισμένους… Η άλλη λύση: βαρύτατες, εξοντωτικές, ποινές στις ομάδες τέτοιων συλλόγων και καμία ειδική μεταχείριση στα οικονομικά τους. Άντε, πάλι, πείτε το στους πολιτικούς που μαζεύουν ψήφους από αυτή την καφρίλα… Τι μένει; Όχι στα γήπεδα των οποίων οι οπαδοί έχουν τέτοια συμπεριφορά, όχι σε καθέναν που ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές, όχι σ’ αυτούς που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. Όχι τέλος σ’ αυτούς που θεωρούν τέτοια συμβάντα ήσσονος σημασίας και τα θάβουν ειδησεογραφικά ή τα περνάνε στα ψιλά.

Αισιοδοξία... πόση;

Αν κοιτάξεις απλά τις μελέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα διαπιστώσεις χωρίς μεγάλο κόπο ότι είμαστε από τις τελευταίες χώρες στους μισθούς και τις συντάξεις, έχουμε τους περισσότερους υπαλλήλους αναλογικά και επίσης τα μεγαλύτερα ποσοστά ανασφάλιστης εργασίας.

Πάμπολλα νέα παιδιά τελειώνουν το πανεπιστήμιο αντικρίζουν την ελληνική πραγματικότητα και σκέφτονται το εξωτερικό, όπου θα βρουν καλύτερο επίπεδο μόρφωσης και καλύτερους μισθούς.

Τα καλύτερα μυαλά αφήνουν την υπεραξία στα ξένα. Ποιος νοιάζεται γι’ αυτό; Όλοι το καταλαβαίνουμε: η πολιτική-οικονομική κατάσταση είναι αυτή που τους εξωθεί στο «απονενοημένο». Όμως αυτό βολεύει τους διαχειριστές της εξουσίας, αφού το κενό συμπληρώνεται με την προώθηση των εντός των τειχών. Των δικών μας παιδιών που ναι μεν ο ΑΣΕΠ, αλλά και η προϋπηρεσία που δεν την φτάνουν τα διδακτορικά και τα άλλα, η οποία βεβαίως βεβαίως αποκτήθηκε δια του «αρραβώνος» και η οποία φωτογραφήθηκε στην σχετική προκήρυξη του ΑΣΕΠ για μόνιμο διορισμό. «Το μέσο και η αξιοκρατία στη σύγχρονη Ελλάδα», ως διδακτορική διατριβή θα έκανε πάρα πολλούς να χάσουν τον ύπνο τους.

Φοβάμαι, όμως, ότι δεν το έχουμε δει όλο το έργο ακόμα. Τις συνέπειες των πράξεων αυτών θα τις δούμε στα προσεχώς και δεν θα είναι κωμωδία το φιλμ.

Αφορμή το άρθρο: «Μετανάστης στον τόπο σου»

Ισοκράτης

«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι καταχράστηκε το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία".
Ισοκράτης

Ο Ισοκράτης θεωρούσε τα κουραστικά, αφηρημένα επιχειρήματα του Πλάτωνα για τη μεταφυσική, την επιστημολογία και την ανθρώπινη φύση ανεδαφικά. Ήταν πρακτικός και προσγειωμένος άνθρωπος. Ήθελε να λύνει τα άμεσα προβλήματα. Η πραγματικότητα είναι η άμεση ανθρώπινη εμπειρία: «Αυτό που βλέπεις είναι αυτό που παίρνεις», έλεγε. Η γνώση είναι σχετική. Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για τίποτα. Το μόνο που μπορούμε να έχουμε, είναι καλές απόψεις. Η καλή άποψη είναι εκείνη που βοηθά στην ερμηνεία της ζωής με τρόπο που βοηθά το δρόμο μας μέσα στη ζωή. Οι συσχετίσεις με την έσχατη πραγματικότητα δεν είναι σημαντικές. Ο Ισοκράτης θεωρεί τις αξίες σχετικές, ωστόσο συμφωνεί με τον Πλάτωνα για την προώθηση των παραδοσιακών ελληνικών αξιών. Το κάνει, όμως, για διαφορετικούς λόγους. Πιστεύει ότι οι ελληνικές αξίες είναι χρήσιμες, αλλά όχι κατ’ ανάγκην αληθινές.
Ο Ισοκράτης συνειδητοποίησε ότι το συσχετιστικό σύστημα αξιών δεν είχε την απαραίτητη ψυχολογική δύναμη για να ελκύσει τους ανθρώπους στον κοινό δεσμό της ενότητας και την αδελφοσύνης που θα σταθεροποιούσε τους δεσμούς μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε αποσύνθεση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο προώθησε ένα πολιτικό ιδανικό που θα μπορούσε να ενώσει το πανελλήνιο και το κατάλληλο πρόσωπο –τον Φίλιππο- που θα μπορούσε να το πραγματώσει. Παράλληλα θεωρούσε, όπως και οι περισσότεροι σύγχρονοί του διανοητές, την εκπαίδευση ως λυτρωτή του κόσμου.

Δημόκριτος

«Όποιος νικιέται από το χρήμα είναι αδύνατο να είναι δίκαιος.»
Δημόκριτος

Ο Δημόκριτος γεννήθηκε στα Άβδηρα γύρω στα 460 π.Χ. από οικογένεια αριστοκρατικής καταγωγής, δημοκρατικών όμως πεποιθήσεων.
Από τη νεανική του ηλικία ο Δημόκριτος έδειξε την κλίση του προς τη μελέτη και την έρευνα της φύσης.
Κατά τη μοιρασιά της πατρικής περιουσίας ανάμεσα στο Δημόκριτο προτίμησε να λάβει το μικρότερο μερίδιο σε χρήματα , τα οποία ξόδεψε ταξιδεύοντας στην Αίγυπτο, την Περσία, την Βαβυλώνα ενδεχομένως και αλλού. Όπως αναφέρει και ο ίδιος: «Εγώ, λοιπόν περιπλανήθηκα σε περισσότερους τόπους της γης απ’ τους ανθρώπους της εποχής μου, ερευνώντας τα πιο μακρινά μέρη, και γνώρισα πάρα πολλές χώρες και κλίματα και άκουσα πάρα πολλούς μορφωμένους ανθρώπους, αλλά στη σύνθεση σχημάτων που συνοδεύονται από απόδειξη κανείς ως τώρα δε με ξεπέρασε, ούτε ακόμη και αυτοί από τους Αιγυπτίους που ονομάζονται αρπεδονάπτες (γεωμέτρες της Αιγύπτου). Μαζί και με την παραμονή μου σ’ αυτούς, έζησα συνολικά οχτώ χρόνια σε ξένη χώρα».
Δεν παρέλειψε να επισκεφτεί και το μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο της εποχής του, την Αθήνα, φαίνεται όμως ότι η παρουσία του εκεί πέρασε σχετικά απαρατήρητη. Σύμφωνα με μια εκδοχή αυτό αποτελούσε επιλογή του ίδιου του Δημόκριτου, επειδή ένιωθε μεγάλη περιφρόνηση προς τη δόξα. Η επίσκεψη του Δημόκριτου στην Αθήνα ήταν κάτι φυσιολογικό, αφού η πόλη αποτελούσε την πνευματική πρωτεύουσα της Ελλάδας, ενώ και τα Άβδηρα ήταν μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας. Ίσως, όμως, η εμπόλεμη κατάσταση, στην οποία βρισκόταν τότε η Αθήνα λόγω του Πελοποννησιακού πολέμου, να οδήγησε το Δημόκριτο στην απόφαση να ιδρύσει τη σχολή του στα Άβδηρα. Πάντως, ο φιλόσοφος σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να περιφρονούσε την Αθήνα, αφού ο ίδιος ήταν δημοκρατικός, ενώ πολλές από τις απαντήσεις που έδωσε σε φιλοσοφικά προβλήματα υποβάλλουν την εντύπωση ότι γνώριζε καλά τη φιλοσοφία του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αντισθένη, του Αρίστιππου και του Αναξαγόρα.
Πέθανε σε προχωρημένη ηλικία.

Αρχοντιές

Μου το διηγήθηκε φίλος για την περιοχή του. Επειδή πιστεύω ότι δεν αφορά μόνο την περιοχή του αλλά είναι γενικότερο σύμπτωμα τον καιρών μας το επισημαίνω. Κάποιος μικρομέγαλος της αυτοδιοίκησης, λοιπόν, μάζεψε τους φίλους του και τους γνωστούς και οργάνωσε εκδήλωση δημοσίων σχέσεων με τον μεγαλόσχημο τίτλο «συνέδριο».

Έστειλε και προσκλήσεις προς τα επιστημονικά σωματεία της περιοχής, τα οποία όπως προέκυπτε από τον τίτλο του «συνεδρίου» θα έπρεπε το λιγότερο να είχαν κληθεί, όχι για να τιμήσουν τους φίλους των διοργανωτών, αλλά ως εξ αντικειμένου αρμόδιοι και εννοείται ότι δεν γνώριζαν τίποτα μέχρι να έρθει η πρόσκληση «Με μεγάλη μας τιμή κλπ κλπ». Ποια τιμή άραγε…

Οι περισσότεροι δυστυχώς της αυτοδιοίκησης, άσχετοι όντες με κάθε έννοια δεοντολογίας και επιστήμης, εκλεγμένοι με κομματικές γραμμές και πρακτικές νομίζουνε ότι είναι ικανοί να μιλάνε και να έχουν γνώμη επί παντός, επειδή πληρώνουν. Και δεν περιορίζονται μόνο σ’ αυτό αλλά πράττουν κιόλας με την παρέα τους, για την παρέα τους. Το μεγαλειώδες «εγώ έχω λεφτά» του Αυλωνίτη στα αρχοντικά της αυτοδιοίκησης. Οι κακόμοιροι, που όταν καλούνται να συνδράμουν αυτούς που δεν θεωρούν δικούς τους, αυτούς που δεν θα τους λιβανίσουν στον τοπικό τύπο, αυτούς που δεν θα φωτογραφηθούν στο γραφείο τους για τις ανάγκες των δημοσίων σχέσεών τους, δεσμεύονται από τον επίτροπο, το μητροπολίτη, το φεστιβάλ ταβλιού, την εκδήλωση επίδειξης μόδας, την εθνική μετεωρολογική υπηρεσία κ.ο.κ.

Στείλανε τις προσκλήσεις και περιμένανε, οι φουκαράδες, να τσιμπήσουνε οι μπούφοι να πάνε και να τους κάνουνε μάγκες… Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο δικός μου νομίζει ότι αυτά αφορούν μόνο την περιοχή του.

Θα μου πεις, τώρα, γιατί δεν απομονώνονται ετούτοι οι μάγκες να σπάσουνε τα μούτρα τους και να κόψουν τις κουτοπονηριές; Η απάντηση που έχω διαθέσιμη είναι ότι τελικά βρίσκονται διάφοροι παρατρεχάμενοι και δίνουν όγκο στις μηδαμινότητές τους. Δυστυχώς.

Αναλογίες

Στην Ικαρία και σε τέσσερα άλλα μέρη στον κόσμο ζουν οι μακροβιότεροι άνθρωποι. Υπάρχει μυστικό γι' αυτό; Μια άποψη: "Στη ζωή, όπως και στον αθλητισμό, όποιος τρέχει πολύ τερματίζει πρώτος".

Ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά

Αύγουστος. Τα ρολά κάτω. "Η ωραία Ελλάς και πάλι κοντά σας το Σεπτέμβριο", η ανάρτηση στην πόρτα. Κάνουμε χρήση της καλοκαιρινής μας άδειας, γιατί τον άλλο καιρό κάνουμε της ανοιξιάτικης, της χειμωνιάτικης και της φθινοπωρινής. Σσσσ... σιγά! Η πατρίδα κοιμάται.

Απλωτές ξαπλώστρες, σκιερές ομπρέλες, αθερίνα η εδώδιμος, φραπές και πάσης Ελλάδος... Αβραμό ή Ανταμό; Ανταμό, Ανταμό!... Και καρπούζι! Πολύ καρπούζι!... Ενίοτε και ντόπιο ανανά... Καλύτερα φρουτάκι παρά Κωτσογιωργάκι. Το be και not TV.
Την καλημέρα μας με τους στίχους του παλιού φίλου Μανώλη Ξωμερίτη.

Η Σάτιρα κουράστηκε να γράφει για κουλτούρες

και πήγε και την άραξε κι αυτή στις ξαπλωτούρες.

Να χολοσκά για τα κοινά αιτία δεν υπάρχει,

αυτά είν' άλλα θέματα δημάρχου και νομάρχη.

Ολόκληρο το αφιέρωμα στον ποιητή: Μανώλης Ξωμερίτης