Προς ευήκοα ώτα

Υπάρχουν οκτώ φράσεις-κλειδιά γράφει σε σχετικό άρθρο η αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέα Τζούντι Φορντ, κατά το ΒΗΜΑ, τις οποίες μία γυναίκα «καλό είναι να μην λέει ποτέ στον άντρα της».

Και, ασφαλώς, σημειώνεται στο ίδιο άρθρο, υπάρχουν οκτώ ανάλογα ενοχλητικές φράσεις, με ελαφρά παραλλαγμένη διατύπωση, τις οποίες κανένας άνδρας δεν θα πρέπει να «εκτοξεύει» προς τη γυναίκα του.«Το να μιλάς ευγενικά είναι μια δεξιότητα που πρέπει να την μάθει κανείς. Όλοι μας νιώθουμε νικημένοι από την ζωή στον έξω κόσμο. Δεν θα  'πρεπε να νιώθουμε έτσι και στο σπίτι μας» εξηγεί η κυρία Φορντ.

Ιδού λοιπόν οι οκτώ «απαγορευμένες φράσεις».

1. Η κληρονομική φράση: «Είσαι ίδιος ο πατέρας σου!»

2. Η εργασιακή φράση: «Πότε επιτέλους θα βρεις μια καλύτερη δουλειά;»

3. Της φράση της «κακόγλωσσης»: «Καλά μου τ' λέγε εμένα η μάνα μου...»

4. Η αβοήθητα μοναχική φράση: «Άφησε το, θα το κάνω εγώ»

5. Η ισοπεδωτικά γενικευτική φράση : «Πάντα το ίδιο κάνεις! »

6. Η φράση της...στυλίστριας: «Είσαι ωραίος, δηλαδή, με αυτό το παντελόνι;»

7. Η καυστική φράση εναντίον των φίλων του: «Πάλι με αυτόν θα βγούμε;»

8. Η φράση που σκοτώνει τον πατέρα μέσα του: «Πρόσεξε το παιδί, αλλά μην το ταΐσεις πάλι με το μοβ κουταλάκι, εγώ χρησιμοποιώ το κόκκινο»

Κι ο έχων ώτα ακούειν ακουέτο.

Εκπαιδευτικοί και Μουσεία

Υποθέτω ότι η απόφαση των μουσείων για δωρεάν είσοδο των εκπαιδευτικών δεν αποτελεί συνδικαλιστική κατάκτηση των τελευταίων και δεν θέλω να πιστεύω ότι είναι μια παραχώρηση των διοικήσεών τους προς τους εκπαιδευτικούς. Υποψιάζομαι ότι είναι κυρίως η συμβολή στην επαγγελματική τους ανάπτυξη, δηλαδή μορφωτικοί-παιδαγωγικοί  λόγοι που την υπαγορεύουν και ένεκα της επαγγελματικής τους δραστηριότητας κάνουν τα μορφωτικά αγαθά που προκύπτουν από αυτήν ανταποδοτικά στην ελληνική κοινωνία. Νομίζω ότι είναι εύκολα αυτό αντιληπτό και ανεξάρτητα από το ότι για πρακτικούς λόγους –έτσι τους αντιλαμβάνομαι προσωπικά- ζητάνε οι υπάλληλοι κατά την είσοδο των εκπαιδευτικών στα μουσεία της χώρας μας κάρτα ελευθέρας, την οποία εκδίδουν οι αρχαιολογικές υπηρεσίες ή κάρτα μέλους της ΟΛΜΕ δηλαδή του συνδικαλιστικού οργάνου των καθηγητών Μέσης Εκπαίδευσης.

Αν επιδείξει ένας καθηγητής, για παράδειγμα, στους υπαλλήλους της εισόδου του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης το βιβλιάριο ασθενείας του –με φωτογραφία σφραγισμένη από το σχολείο του - και με θεώρηση από τον διευθυντή, μαζί με την αστυνομική του ταυτότητα, ότι δηλαδή είναι εν ενεργεία καθηγητής, το δημόσιο έγγραφο αυτό δεν "πιάνεται" !... Της ΟΛΜΕ όμως η κάρτα που έχει, πάλι, την φωτογραφία του και την υπογραφή κάποιου συνδικαλιστή της τοπικής ένωσης "πιάνεται" !...  Τι κι αν λέει το διοικητικό δίκαιο και μαζί του το εκπαιδευτικό ότι τα σχολεία είναι αποκεντρωμένες υπηρεσίες του υπουργείου Παιδείας δηλαδή είναι υπηρεσίες του ελληνικού κράτους… 

Θα μου πείτε προς τι η έκπληξη; Το γράμμα του νόμου το λέει σαφώς και ο υπάλληλος είναι εκεί για να εφαρμόζει το γράμμα του νόμου και όχι να τον ερμηνεύει. Ναι αλλά γιατί δεν δείχνουν την ίδια ευαισθησία όταν οι απεργοί ταξιτζήδες καταλαμβάνουν τα εκδοτήρια και αφήνουν τον καθένα να περνάει; Και εν πάση περιπτώσει αν ο κατώτερος υπάλληλος της εισόδου δεν το αντιλαμβάνεται δεν θα πρέπει να υπάρχει κάποιος ανώτερος για να επιλαμβάνεται επιτόπου σε τέτοιας μορφής θέματα αντί αυτά να παραπέμπονται στο Διοικητικό Συμβούλιο; Σιγά το σοβαρό θέμα που θα πρέπει να συγκληθεί και να επιληφθεί το Διοικητικό Συμβούλιο του Μουσείου.

Ζω στην Κρήτη και διδάσκω 26 χρόνια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Την περσινή χρονιά –χωρίς να έχω υποχρέωση- εφάρμοσα εκτός ωραρίου στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων Αισθητικής Αγωγής ένα πρόγραμμα Μουσειακής Αγωγής για να μάθουν και να αγαπήσουν οι μαθητές μου τα μουσεία. Βρίσκομαι για λίγο στην Αθήνα και κατέβηκα από την Κυψέλη στο Κουκάκι, σήμερα 4 Αυγούστου και ώρα 13.30, με μόνο σκοπό να επισκεφτώ το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Δυστυχώς είχα μαζί μου μόνο το βιβλιάριο υγείας. Όλα όσα ανέφερα παραπάνω τα είπα και στις υπαλλήλους οι οποίες ήταν ανένδοτες. Ζήτησα να μου υποδείξουν κάποιον υπεύθυνο για να του καταθέσω τους προβληματισμούς μου. Μου είπαν ότι θα πρέπει να έχω ραντεβού με τα μέλη της διοίκησης του μουσείου για να τους δω και μου υπέδειξαν να καταθέσω τις απόψεις μου σε μια έντυπη φόρμα προκειμένου να διαβιβαστούν στο Διοικητικό Συμβούλιο και σε σχετική μου ερώτηση για το αν φτάσουν τελικά στο Δ.Σ. μου έδειξαν την τυπωμένη παρατήρηση στη φόρμα ότι θα λάβω γραπτώς απάντηση.

 
Αρνήθηκα να πληρώσω τα 5€ της εισόδου εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την προσκόλληση των υπαλλήλων στον τύπο και έφυγα. Είμαι απογοητευμένος γιατί συχνά μιλάω γι’ αυτό το μουσείο στις τάξεις των μαθητών μου. Είμαι απογοητευμένος για πάρα πολλά από το κράτος που ζω και για το οποίο φορολογούμαι μέχρι δεκάρας γιατί δεν θέλω, από πεποίθηση, να κρύψω τίποτα. Λυπάμαι που δεν έχω την ευκαιρία να δω από κοντά –τα έχω δει σε βίντεο- τα έργα μιας άλλης Ελλάδας για την οποία είμαι περήφανος. Με λυπεί η σκέψη ότι πάρα πολλοί συνέλληνες δεν τα έχουν δει μέχρι σήμερα και ούτε πρόκειται να τα δουν στη ζωή τους. Με θλίβει από τη μια και με παρηγορεί από την άλλη το γεγονός ότι οι ίδιοι υπάλληλοι δεν σεβάστηκαν ανθρώπους από τον Καναδά, τη Νέα Υόρκη και το Τόκιο που υλοποιώντας σκοπούς ζωής ήρθαν για να δουν τα έργα του Περικλή, του Φειδία, του Καλλικράτη και των άλλων ενδόξων προγόνων μας στην κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού, όταν για ψήλου πήδημα κλείνουν τους αρχαιολογικούς χώρους γιατί άραγε να τους νοιάξει για μένα; 

Ενδεχομένως κάποιοι υπάλληλοι ελληνικών μουσείων αγνοούν τον αγώνα που κάνουν μερικοί μαχόμενοι εκπαιδευτικοί στις τάξεις τους για να αναδείξουν τις αξίες για τις οποίες επισκέπτονται οι πολίτες του κόσμου τα μουσεία ένεκα των οποίων αυτοί βγάζουν το ψωμί τους.

Ο πρόεδρος του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, ο Καθηγητής Παντερμαλής, είναι μια προσωπικότητα μεγάλου διαμετρήματος και έχει να επιδείξει τεράστιο έργο στην αρχαιολογία και την εκπαίδευση. Είμαι σίγουρος ότι δεν γνωρίζει μερικά πράγματα που γίνονται από κάποιους υπαλλήλους του.

Τουλάχιστον ας εκδοθεί τώρα κάποια συμπληρωματική οδηγία ώστε εκτός από την κάρτα της ΟΛΜΕ και την αντίστοιχη της αρχαιολογικής υπηρεσίας οι υπάλληλοι να δέχονται και κάθε άλλο δημόσιο έγγραφο που αποδεικνύει την ιδιότητα του εκπαιδευτικού. Δεν νομίζω ότι δημιουργείται σοβαρό πρόβλημα ούτε στο υπουργείο Οικονομικών, ούτε στο Πολιτισμού.

Σύγχρονη πολιτική

Ενώ στη χώρα μας η απόδοση δικαιοσύνης είναι μια πολύ πικρή ιστορία με αναρίθμητα παραδείγματα που μπορούν να επιβεβαιώσουν τον ισχυρισμό [τι να πει κανείς όταν για να τελεσιδικήσει μια απόφαση χρειάζονται 10 χρόνια; Για ποια απόδοση δικαιοσύνης να μιλήσουμε;] ο υπουργός ασχολείται με την ανωνυμία ... των blogger.
Τι μπορεί να τον ενοχλεί άραγε; Φοβάται μην γίνει της Αιγύπτου στη χώρα μας; Πιστεύει πραγματικά ότι υπάρχει πρόβλημα ή ότι το άνοιγμα του θέματος είναι μια κίνηση αντιπερισπασμού (γιατί θα ήταν βαρύ να πούμε ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ιεραρχήσει τα προβλήματα του υπουργείου του)- για να στρέψει την κοινή γνώμη από τα ουσιαστικά προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει ως υπουργός;

Της Κορέας

Απίστευτους τρόπους έχουν εφεύρει για να ανεβάζουν τα νούμερα των επισκεπτών τους πολλά Ελληνικά portals που βρίσκονται στις πρώτες θέσεις του καταλόγου.

Ενδεικτικά στις θέσεις 636 662 αλλά και σε άλλες θέσεις της Κορέας βρίσκονται Ελληνικά portals. Με βάση το alexa.com η Κορέα πρέπει να έχει πέντε έξι εκατομμύρια Έλληνες ή να άρχισαν να μιλάνε Ελληνικά και να διαβάζουν Ελληνικά websites οι Κορεάτες.

Επειδή βέβαια η επισκεψιμότητα συνδέεται με τη διαφήμιση … Καταλάβατε τι γίνεται: «Δακτυλέρο κράμπα» που έλεγε και η σχετική διαφήμιση.

Εσύ νόμιζες πως έχεις τίποτα χορτάκηδες …

Γιατί η πρόταση του υπουργού για την θεραπεία των εξαρτημένων από τα ναρκωτικά στα δημόσια νοσοκομεία θα πετύχει, όταν δεκάδες ανάλογες προτάσεις το ίδιο φιλόδοξες απέτυχαν; Αν το πρόβλημα είναι στην εξασφάλιση θεραπευτικής αγωγής γιατί η Γουντχαουζ που είχε τον τρόπο της πέθανε; Είναι μερικά από τα ερωτήματα της Ρούλας Γεωργακοπούλου στο σημερινό σημείωμά της στα ΝΕΑ.

«Το καταρρέον Εθνικό Σύστημα Υγείας, (…), οφείλει να κρατηθεί και να μην καταρρεύσει γιατί αλλιώς η απόφαση του υπουργού κινδυνεύει να εκφυλιστεί και να δώσει την ευκαιρία στους χιουμορίστες των ραδιοτηλεοπτικών να συνεχίσουν το αποτρόπαιο καλαμπούρι που άρχισαν με το που έσκασε η είδηση: Λευτεριά στα Ζωνιανά, από πού πάνε για τον Πύργο και τι φυτά παράγει η Καλαμάτα..." σημειώνει.

Μερικά ερωτήματα που χρειάζονται ειλικρινείς απαντήσεις και περισσότερες πάντως διευκρινήσεις είναι: «Πώς ακριβώς θα γίνεται η ιατρική παρακολούθηση των ασθενών και ποια από τα φαλιρισμένα δημόσια νοσοκομεία θα αναλάβουν το ευγενικό αυτό έργο χωρίς υποδομές, χωρίς ειδικευμένο προσωπικό, χωρίς μια αποστειρωμένη γάζα, ένα μπουκαλάκι μπεταντίν, ένα απλό παυσίπονο, έναν στρατό από κλινικούς ψυχολόγους; Και για να μην ξεχνιόμαστε, τι απέγιναν τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα απεξάρτησης άλλων εποχών που θα 'καναν, λέει, το θαύμα, αλλά δεν το έκαναν γιατί έπεσαν νεκρά με το πρώτο ντουφεκίδι της υποχρηματοδότησης και της οικονομικής κρίσης»;

Και αναρωτιέται διατυπώνοντας αυτά που έχουμε στο μυαλό μας όλοι όσοι ζούμε σήμερα σ' αυτή τη χώρα και γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι γίνεται: «Δεν λέω, καλό θα ήταν να μπει και κάνα φράγκο στα δημόσια ταμεία από τη φορολόγηση των «επίμονων κηπουρών» ινδικής κάνναβης που τόσα χρόνια κάνουν το περίσσευμά τους Πόρσε Καγιέν και Καλάσνικοφ από δεύτερο χέρι. Αυτό όμως δεν είναι διόλου θεραπεία αλλά μάλλον απλή οικονομικοτεχνική διευθέτηση, κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό δράμα.

Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, τι εμπόδισε παρακαλώ την κατακαημένη την Εϊμι να βρει την υγειά της στα υπερειδικευμένα κέντρα που κατέφευγε κατά καιρούς; Αμερικανοί ερευνητές, με αφορμή την περίπτωσή της, δημοσίευσαν μόλις χτες τη σύγχυσή τους απέναντι στο πρόβλημα της χρόνιας τοξικομανίας πετώντας το μπαλάκι (πάλι) στην ψυχιατρική και στο καινούργιο μας άλλοθι, τους νευροδιαβιβαστές. Δεν θα μπω στον κόπο να μεταφράσω. Καλύτερα να σας τραγουδήσω κάτι από το πασίγνωστο σουξέ της, το Rehab, στο οποίο η ντίβα με τα tattoos δήλωνε απερίφραστα ότι δεν επιθυμούσε θεραπεία.

Γιατρός: Γιατί είσαι εδώ παιδί μου;

Εϊμι: Ειλικρινά δεν έχω ιδέα

Αυτά...»

Καταλήγει στο άρθρο η Γεωργακοπούλου.

Βραβείο "Μιχάλη Κακογιάννη"

Τη μνήμη του Μιχάλη Κακογιάννη αποφάσισε να τιμήσει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθιερώνοντας βραβείο στο όνομά του. Το βραβείο θα απονέμεται σε ελληνική ταινία.

«Το βραβείο αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής στο σκηνοθέτη που άνοιξε το δρόμο για την ελληνική κινηματογραφία στο διεθνές στερέωμα, ενέπνευσε τις νεότερες γενιές δημιουργών και άφησε πίσω του  ένα έργο ανεκτίμητο», αναφέρεται στην ανακοίνωση του Φεστιβάλ.


Όπως είναι γνωστό οι δεσμοί του Κακογιάννη με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και με το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, μετρούν δεκαετίες. Ο μεγάλος σκηνοθέτης, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, στήριξε το θεσμό, τόσο μέσα από την προβολή του έργου του, όσο και με τη διαρκή και ξεχωριστή παρουσία του.

«Ευχή και θέληση του Φεστιβάλ είναι, αυτό το βραβείο να αποτελέσει κίνητρο για τους Έλληνες δημιουργούς, βοηθώντας ουσιαστικά την κινηματογραφική τους διαδρομή και το κοινό να αγκαλιάσει το έργο τους με την ίδια θέρμη που αγκάλιασε το έργο του Μιχάλη Κακογιάννη» καταλήγει η ανακοίνωση.

Μπράβο τους!

Απλά Μαθηματικά

Απλά Μαθηματικά ή οι άνθρωποι κάνουν τους αριθμούς...

Γράφει ο Μανδραβέλης στο άρθρο του με τίτλο "Σύγκλητος που δίδασκε" στην Καθημερινή της Κυριακής: Η Ελλάδα ξοδεύει το 1,44% του ΑΕΠ για την Ανώτατη Εκπαίδευση, σύμφωνα με τελευταία στοιχεία της Eurostat, όταν η κραταιά Γερμανία δίνει το 1,14% του ΑΕΠ, οι ΗΠΑ το 1,33% και ο μέσος όρος της Ευρώπης των «27» είναι στο 1,15%. Αντιθέτως, η παιδεία που χαντακώνουμε είναι η δευτεροβάθμια. Η Ελλάδα δίνει στα γυμνάσια και λύκεια το 1,14% του ΑΕΠ, όταν μέχρι και η Εσθονία δίνει το 2,32%. Ο μέσος όρος της Ευρώπης των «27» είναι 2,25%.

Πόσοι από αυτούς τους κουτοπόνηρους κομπογιανίτες θα βλαστημάνε με κάτι τέτοια τον Γαλιλαίο που έμαθε την ανθρωπότητα να μετράει όσα είναι μετρήσιμα και όσα δεν είναι να τα κάνει μετρήσιμα και να τα μετράει;