Αδικίες

Διαβάζουμε σε ανάρτηση blogger για τη συμμετοχή ενός αξιόλογου εκπαιδευτικού με έντονη κοινωνική δράση στα ψηφοδέλτια κάποιου συνδυασμού στην τοπική αυτοδιοίκηση: "Πρόκειται για ένα πρόσωπο με βαθιά γνώση της ιστορίας του τόπου, που συμμετέχει ενεργά στην κοινωνική ζωή της περιοχής, ενώ πρόσφατα βοήθησε ενεργά στα γυρίσματα της τηλεοπτικής σειράς "Το Νησί"" .
Δικαίως στα σχόλια της ανάρτησης κάποιος ανώνυμος παρατηρεί: "Ο άνθρωπος είναι αξιόλογος αλλά γιατί τον αδικείτε τόσο και υποτιμάτε τη νοημοσύνη των αναγνωστών σας γράφοντας ότι η συμμετοχή και η βοήθεια του στα γυρίσματα ενός σήριαλ είναι πράξη κοινωνικής καταξίωσης;
Από πότε η βοήθεια στα γυρίσματα σε σήριαλ είναι κοινωνική προσφορά και απόδειξη ικανοτήτων και αξιοσύνης;
Νομίζω ότι ο άνθρωπος αδικείται με τέτοιου είδους παρατηρήσεις.

Αφού πρέπει γιατί δεν;

Το έχουνε βρει το κόλπο οι αλήτες: υπόγραψε σου λένε ένα χαρτί. Συγκεκριμένα: έχει να πληρωθεί ο άλλος 15 μήνες από το δήμο ή από το δημόσιο και του λένε δίκιο έχεις, εγώ μαζί σου είμαι. Ωραία αφού έχω δίκιο πληρώστε με αλλιώς δεν έχει συνέχεια. Αν δεν συνεχίσεις δώστο μου γραπτώς. Υπόγραψε λέει ο αλητήριος ένα χαρτί ότι δεν κάνεις αυτό για το οποίο έχει λαμβάνειν 15 μήνες!

Πώς όλα αυτά; Με τον Χυτήρη στα κανάλια. Κανάλι για κανάλι δεν άφησε χθες για τους συμβασιούχους της Ακρόπολη. «Το κράτος έχει έρθει σε επαφή μαζί τους» έλεγε. Ωραία η επαφή τα λεφτά των δυο χρόνων που τους χρωστάνε γιατί δεν τους τα δίνουν; «Η πληρωμή τους, δεν το συζητάω, πρέπει να καταβληθεί» συνέχιζε ο Χυτήρης. Αφού πρέπει, λοιπόν,  γιατί... δεν;

Λάθος ρόλος

Σαφώς και αυτός που έχει εκλεγεί για να ασκεί εξουσία δεν είναι για να περιγράφει μόνο το πρόβλημα. Η δουλειά του είναι να το αντιμετωπίζει. Πολύ σωστά τα λέει ο Παπαχρήστος στα σημερινά ΝΕΑ για τον πρωθυπουργό και την διαφθορά. Δυστυχώς τα όσα αναφέρονται στον πρωθυπουργό έχουν εφαρμογή και σε όλους τους άλλους που ασκούν εξουσία και έχουν εκλεγεί για να παίρνουν πολιτικές αποφάσεις και κυρίως να λύνουν προβλήματα. Όχι να περιορίζονται στην περιγραφή τους.

ΜΕΣΑ έπεσε ο Πρωθυπουργός καταγγέλλοντας τα «µαγαζάκια» και τα «φέουδα» της δηµόσιας διοίκησης που λειτουργούν ως µήτρα της διαφθοράς. Μια χαρά τα είπε.

Οσοι είχαν κατά το παρελθόν και έχουν ακόµη την ευκαιρία να συναλλάσσονται µε το Δηµόσιο, αντιλαµβάνονται ότι ο Πρωθυπουργός περιέγραψε το φαινόµενο µε απόλυτο ρεαλισµό. Μόνο που υπάρχει ένα προβληµατάκι.

Τόσο δα µικρό. Οτι αυτές τις παρατηρήσεις µπορεί να τις κάνει ο οιοσδήποτε τρίτος, εσείς, εγώ, ο καθένας τέλος πάντων, αλλά όχι ο Πρωθυπουργός της χώρας. Ο Πρωθυπουργός που δεν είναι παρατηρητής, αλλά διαµορφωτής πολιτικής, παίρνει αποφάσεις, υλοποιεί, θεσπίζει δρακόντειους νόµους για τη διαφθορά και σε πρώτη ευκαιρία στέλνει και µερικούς διεφθαρµένους στη φυλακή. Διαφορετικά το µόνο που καταφέρνει είναι να προκαλεί τα ειρωνικά χαµόγελα όσων τον ακούν, οι οποίοι προφανώς διερωτώνται: Αφού τα ξέρεις, γιατί δεν κάνεις κάτι; Ελα µου ντε... 

Ξέρει που απευθύνεται

Του Δ. Χατζόπουλου

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ (15-10-10)

Σταυρό στη γιαγιά

Τα ονόματα των υποψηφίων που ανακοινώνονται το ένα μετά το άλλο για τις εκλογές του Νοεμβρίου αποκαλύπτουν τη γύμνια του πολιτικού προσωπικού. Δεν είναι μόνο η (υπο)κουλτούρα του σελέμπριτι στην οποία βυθίζονται οι περισσότεροι υποψήφιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες, αλλά είναι και η γενικότερη ένδεια πολιτικών προτάσεων μέσα από τα πρόσωπα των υποψηφίων.

Οι περισσότεροι από αυτούς αντιλαμβάνονται την πολιτική τους «στράτευση» ως μία ακόμη ευκαιρία για μερικά κακού γούστου ευφυολογήματα, με επισκέψεις για τις επισκέψεις κ.ο.κ. Όλα αυτά μπορεί να δημιουργούν εντυπώσεις αλλά έτερον ουδέν. Που είναι τα ρεαλιστικά προγράμματα; Που είναι η καινοτομία; Που είναι το όραμα για τις πόλεις που ζητάνε να διοικήσουν;

Υπάρχει όμως και το άλλο μεγάλο πρόβλημα: αυτό της έλλειψης πολιτικού προσωπικού που αναδεικνύει σε όλο του το μεγαλείο το έλλειμμα συμμετοχικής κουλτούρας. Με τον «Καλλικράτη» τα ψηφοδέλτιο είναι τεράστια. Που θα βρεθούν τόσοι; Το είχαμε διατυπώσει και παλιότερα: ο Καλλικράτης είναι κομμένος και ραμμένος για κομματικούς υποψηφίους. Πρόβλημα επίσης δημιουργεί και η ποσόστωση ανδρών- γυναικών. Οι υποψήφιοι βάζουν τις γιαγιάδες τους για να συμπληρώσουν.

Το να σωρεύονται στα ψηφοδέλτια άνθρωποι χωρίς ιδιότητες ή το χειρότερο εξαναγκασμένοι να το κάνουν κατεβάζει το επίπεδο της εκπροσώπησής μας και δοκιμάζει άσχημα τον «Καλλικράτη», υποστηρίζει όχι άδικα ο Μπακουνάκης στο σημερινό ΒΗΜΑ.

Ισοσκελισμοί εκ του αφελούς

Όλοι τα παίρνουν. Πολιτικοί, εφοριακοί, παπάδες, δημοσιογράφοι, γιατροί, κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες… Αλλά όχι η Ελλάδα διεφθαρμένη χώρα. Ααα, όλα κι όλα!

Σοφός ο λαός και περήφανος και ο μόνος θεσμός που έλεγε σε στιγμές έξαρσης και μεγαλείου ο αείμνηστος Ανδρέας. Και όχι μόνο δεν σφάλλει αλλά δεν ανέχεται να τον προσβάλλουν προσάπτοντάς του τη διαφθορά, την οποία σχεδόν όλοι (95% δείχνουν οι έρευνες) οµολογούμε.

Ο λαός έχει διαπαιδαγωγηθεί να ακούει µόνο καλά λόγια, υποστηρίζει στο άρθρο του με τίτλο «Από το Εγώ στο Εμείς (τα φάγαμε)» ο Τσιντσίνης στα σημερινά ΝΕΑ. Και, δυστυχώς, τα κόµµατα εδώ και χρόνια διαγωνίζονται στο ποιο θα αρθρώσει την πιο υπνωτική κολακεία.

«Δεν είµαστε όλοι ίδιοι, δεν είµαστε όλοι κλέφτες», απαντά η «λαϊκή» φωνή. Ωστόσο, τη συλλογική κατάσταση δεν βλάπτουν µόνο οι ποινικώς κολάσιµες συµπεριφορές. Εξίσου επιζήµια είναι και η γενικευµένη πολιτική αήθεια: σε κάθε Siemens αντιστοιχούν χιλιάδες παράνοµοι ηµιυπαίθριοι, σε κάθε Βατοπέδι εκατοµµύρια αποδείξεις που δεν κόπηκαν, σε κάθε ηχηρό σκάνδαλο µια αλυσίδα αθόρυβων ρουσφετιών, ισχυρίζεται. Όμως δεν αποδίδει δικαιοσύνη έτσι. Άλλο είναι ο κλεφτοκοτάς και άλλο αυτός που έχει εκλεγεί για να προστατεύει το κοινωνικό σύνολο όχι μόνο από τους κλεφτοκοτάδες αλλά και τους μεγαλοκαρχαρίες και ο οποίος τα μοιράζει με τους κολλητούς του. Ο επιμερισμός στην περίπτωσή μας δεν είναι πράξη δίκαια. Δεν ισοσκελίζονται οι κλεφτοκοτάδες με εκείνους που έχουν θεσμικό ρόλο και την κουτάλα του κρατικού κορβανά στα χέρια τους. Οι πρώτοι όταν συλλαμβάνονται τρώνε μερικούς μήνες στην ψειρού και οι δεύτεροι οδεύουν προς Γουδή μεριά.

Επισκέφτηκε και ενημερώθηκε

Ματαίως ψάχνω να βρω κάτι ανάλογο στις αθηναϊκές εφημερίδες και στα κανάλια. Γιατί να αποτελέσει είδηση ότι ο τάδε υποψήφιος περιφερειάρχης επισκέφτηκε στο γραφείο του τον τάδε δήμαρχο; Τι είπαν; Ιστορίες από την Κατοχή; Λόγια της πλώρης;...
Ενημερώθηκαν λέει για τα προβλήματα του δήμου και με την ευκαιρία τσακ βγάλανε και μερικές εθιμοτυπικές φωτογραφίες. Γιατί δεν λένε κιόλας ποια είναι τα σημαντικά προβλήματα του δήμου, πως τα ιεραρχούν και τι θα κάνουν όταν θα πάρουν στα χέρια τους την εξουσία; Απλά γιατί συζήτησαν έτσι χωρίς πρόγραμμα που θάλεγε η μακαρίτισα Μαρία Ρεζάν. Και κορόϊδα είναι να πάρουν θέσεις; Τώρα με τα βίντεο, τα μαγνητόφνα και τα blog αυτά γυρίζουν μπούμεραγκ. Σωστά. Αυτοί παίζουν το γνωστό παιχνίδι της ανέξοδης προβολής και δημοσιότητας, λες και από μόνη της η επίσκεψη αποτελεί πολιτική πράξη. Οι άλλοι όμως οι οποίοι σε άλλες περιπτώσεις δεν σηκώνουν μίγα στο σπαθί τους γιατί παίζουν το παιχνίδι του πολλαπλασιαστή της πονηριάς και της δήθεν πολιτικής δραστηριότητας;