Σημαντικότατος

Σημαντικός! Τι σημαντικός, σημαντικότερος! Τι σημαντικότερος, σημαντικότατος ο θεσμός του συνηγόρου του δημότη. Υπερθεματίζουν όλοι με το στόμα ποιος θα τον βγάλει πιο σημαντικό. Άμα βρείτε κανένα δήμο που να εξέλεξε συνήγορο του δημότη γράψτε το στα σχόλια να το κάνουμε είδηση.
Για άλλη μια φορά σ' αυτή τη χώρα παίζουμε σαν μπάντα πνευστών. Όλα με το στόμα.

Πατέρα κάνεις τον καιρό και την ελπίδα μάνα

Toυ ΚΥΡ, δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ (27-2-11)

Κι αν σου φερθεί μπαμπέσικα

η τύχη η ρουφιάνα

πατέρα κάνεις τον καιρό

και την ελπίδα μάνα.

Ν. Γκάτσος

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες

...

Toυ Δ. Χαντζόπουλου

Δημοσιεύτηκαν στα ΝΕΑ (26-2-11)

Ατέλειωτα μέτρα

Στρέμματα τα λόγια και ατέλειωτα µέτρα... µέτρων.

Όταν η δοίκηση είναι αποτελεσματική

Αντιγράφουμε από εφημερίδα του Ηρακλείου: "Η επιχείρηση σκούπα, που διενήργησε χθες από κοινού η Δημοτική Αστυνομία σε συνεργασία με την ΕΛ.ΑΣ. υπό την εποπτεία του εισαγγελέα Νίκου Μαρκάκη, άφησε το κέντρο της πόλης με τουλάχιστον 3 φορτηγά λιγότερα τραπεζοκαθίσματα". Για να επιβεβαιώσουμε με θλίψη ότι λίγοι είναι αυτοί που ανταποκρίνονται στον ρόλο που προκύπτει από το θεσμό που υπηρετούν και ότι η άσκηση της εξουσίας είναι αρκετά σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε σε  φούφουτους.

Αφέλεια ή σκοπιμότητα;

Ποιος δήμαρχος θα ήθελε κάποιον να τον ελέγχει; Κανείς. Γιατί λοιπόν να συναινέσει στην εκλογή του συνηγόρου του πολίτη αν μπορεί να τον αποφύγει;
Ασφαλώς αν είναι να βολέψει κάποιον δικό του. Κάποιον που δεν θα του κάθεται στη μύτη. Μα τότε τι συνήγορος του πολίτη θα είναι, όταν θα είναι με το δήμαρχο; Φυσικά δεν θα είναι. Θα εισπράττει, όμως, μισθό όσο και ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.Άρα αν είναι να την πάρει κάποιος τη θέση θα την πάρει εκείνος του ... ευρύτερου Ολυμπιακού φάσματος ... (αθάνατοι παράγοντες).
Αν πάλι μείνει η θέση κενή, που σημαίνει ότι δεν χάθηκε κι ο κόσμος, γιατί να υπάρχει;
Το ερώτημα θα έπρεπε να το απαντήσει ο Καλλικράτειος Ραγκούσης. Νομίζω.

Λέω, μήπως...

Με τόση αγάπη για την πατρίδα πως καταφέραμε ρε πατριώτες και την κάναμε έτσι; Μήπως, λέω μήπως, όλος αυτός ο αλαλαγμός δεν είναι τίποτε άλλο από υποκρισία;

Μήπως πατριωτισμός είναι η αντίδραση σε κάθε αλλαγή; Ή μήπως οι θεωρίες συνομωσίας μας δίνουν άλλοθι για να κάνουμε ότι μας γουστάρει;

Μήπως την οργή μας για την κατάντια που έχουμε οδηγηθεί θα πρέπει να την κάνουμε δημιουργικότητα, να αδράξουμε την ευκαιρία να πολεμήσουμε και να καταργήσουμε κάθε παθογένεια που μας έφερε ως εδώ; Μήπως την φαυλότητα θα πρέπει να την αντιμετωπίσουμε με αξιοκρατικές επιλογές, με συνέπεια στη συμπεριφορά μας, με ανάληψη των κοινωνικών μας ευθυνών σε ατομικό επίπεδο, με στοχευμένες παρεμβάσεις και πολλή δουλειά; Λέω μήπως;…