Και οι καλές ειδήσεις είναι ειδήσεις

Λέει το δελτίο τύπου: Στις 11:00 ο Πρωθυπουργός κ. Aντώνης Σαμαράς θα απονείμει «Έπαινο» στην Προϊσταμένη του Γραφείου Διεθνών και Κοινοτικών Θεμάτων της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης, κ. Ελένη Μαρτσούκου.
 

Σύμφωνα με ανακοίνωση απονέμει τον «Έπαινο» αυτό, επειδή οι προσφερθείσες από την κ. Ελένη Μαρτσούκου υπηρεσίες προς το Ελληνικό Κράτος υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια της άσκησης των υπηρεσιακών της καθηκόντων και καταδεικνύουν τη διαρκή έφεση και επιθυμία της για προαγωγή του Δημοσίου συμφέροντος, καθόσον από το 2010, οπότε προσελήφθη, συνέβαλε αποφασιστικά στη μείωση του ελλείμματος ενσωμάτωσης ευρωπαϊκού δικαίου από 2,4% σε 0,5% με αποτέλεσμα την αποφυγή καταβολής προστίμων εκτιμώμενου ύψους 26.535.600,00 έως 550.171.440,00 ευρώ, καθώς αντιμετωπίστηκαν επιτυχώς μέσω δράσεως του Γραφείου της 117 σχετικές υποθέσεις.

Ολυμπιακοί 2012

«… Τη στιγμή που ο κόσμος ανακαλύπτει πόσο διαλυτική υπήρξε, και συνεχίζει να είναι, η κυριαρχία της Οικονομίας επί της Πολιτικής και της Κοινωνίας, το πλαστικό πλανητικό χειροκρότημα στρέφεται στη χώρα που έχει φετιχοποιήσει το χρήμα, στην πιο αποτρόπαια μάλιστα μορφή του, τη νόμιμη κερδοσκοπία.

Στη χώρα αυτή κυβερνούν οι επίγονοι της γυναίκας που είχε πει ότι η κοινωνία δεν υπάρχει, το δε σύγχρονο πνεύμα της, όπως φάνηκε καθαρά μέσα από την τελετή έναρξης, απεικονίζεται στον θρίαμβο της ποπ μουσικής, και ιδεολογίας, επί ενός Σαίξπηρ που αίφνης μοιάζει γραφικός. Η χώρα αυτή δεν πάει καθόλου καλά αλλά επαίρεται ότι είναι η μόνη που διοργανώνει για τρίτη φορά Ολυμπιακούς Αγώνες, όταν όλοι γνωρίζουν πόσο «καθαροί» είναι σήμερα οι Ολυμπιακοί. Όλη μας η εποχή περνάει μέσα από αυτή τη στάση…»

Καταλήγει ο καθηγητής Κ. Μποτόπουλος στο άρθρο του με τίτλο «Οι Ολυμπιακοί βιτρίνα της εποχής», στα σημερινά ΝΕΑ.

Γαργάρες

Ίσως είναι βολικότερο να μιλάς για τον «ρατσισμό» που εξέφρασε μια ανόητη αναγνωρίσιμη κοπελίτσα από αυτόν που βλέπεις να έχει καθιερωθεί σε κάθε χώρο γύρω μας. Μακάρι με την ίδια ταχύτητα και ευθιξία να αντιμετωπίζονταν και να λύνονταν όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν την κοινωνία μας χρόνια και χρόνια. Η όποια αδυναμία ασφαλώς και δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να γίνονται ισοσκελισμοί και δεν μπορεί να δικαιώνει τον οποιονδήποτε που  λέει δημόσια ότι του κατέβει. Ο συγκεκριμένος όμως χειρισμός του θέματος αναδεικνύει την περισσή υποκρισία που χαρακτηρίζει το σύστημα.

Το Μεγάλο μας Τσίρκο

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει το φετινό καλοκαίρι σε περιοδεία σε όλη –τρόπος του λέγειν- την Ελλάδα το εμβληματικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη «το Μεγάλο μας Τσίρκο», σε μουσική και διεύθυνση ορχήστρας επί σκηνής του Σταύρου Ξαρχάκου. 
«Το Μεγάλο μας Τσίρκο» αποτελεί σταθμό όχι μόνο για το νεοελληνικό θέατρο, αλλά και για τη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ελληνική ιστορία. Με τραγούδι, σάτιρα, δράμα, καραγκιόζη, διατρέχει  μερικές από τις πιο σημαντικές ιστορικές περιόδους του έθνους μας για να μας προκαλέσει το συναίσθημα και το νου. Να μας συγκινήσει, να μας προβληματίσει και να μας διδάξει.

Το 1973, μαθητές στα φροντιστήρια της Κάνιγγος, όταν αποφασίσαμε να το δούμε το κατέβασε η χούντα. Αργότερα για άλλους λόγους χάσαμε και την παράσταση της μεταπολίτευσης, με τις προσθήκες και το μνημειώδες τραγούδι για τα παιδιά του Πολυτεχνείου που πρόσθεσε ο Ξαρχάκος στη δεύτερη παράσταση. Τη σκηνοθεσία είχε τότε ο Καζάκος, τα σκηνικά ο Σπαθάρης, τη μουσική όπως και τώρα ο Ξαρχάκος και τους κεντρικούς ρόλους η Καρέζη με τον Καζάκο και τους  Παπαγιαννόπουλο, Καλαβρούζο, Περλέγκα και τον αξέχαστο Νίκος Ξυλούρη να ερμηνεύει τα τραγούδια της παράστασης.

Τριάντα εννέα χρόνια μετά την πρώτη του παρουσίαση το έργο ανεβαίνει ξανά φέτος το καλοκαίρι από το ΚΘΒΕ, σε συμπαραγωγή με το Θέατρο Ακροπόλ, με τον κορυφαίο έντεχνο Σταύρο Ξαρχάκο παρόντα στη σκηνή να διευθύνει την ορχήστρα, τους χορωδούς και τον εξαίσιο ερμηνευτή Ζαχαρία Καρούνη. Στο ρόλο που στην πρώτη παράσταση ερμήνευε ο Παπαγιαννόπουλος ο Γιώργος Αρμένης. Στους ρόλους των Καζάκου-Καρέζη οι Τάσος Νούσιας και Μαρίνα Ασλάνογλου.

Η παράσταση, το σκηνικό, η μουσική, οι ερμηνείες καταπληκτικές στη νέα αυτή παράσταση που είδαμε στο θέατρο της Νίκαιας.

 Στο πρόγραμμα των περιοδειών που έπεσε στα χέρια μας διαβάσαμε για Χανιά, Ρέθυμνο, Ηράκλειο αλλά όχι για το Λασίθι …

 Το Λασίθι έμεινε έξω και από μια άλλη υψηλού επιπέδου παράσταση της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ με τους Μπάση, Καράλη και Μπινοπούλου οι οποίοι υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Κρήτης πρόσφεραν δυο δωρεάν παραστάσεις στο Ηράκλειο και τα Χανιά. Έτσι οι Λασιθιώτες που δεν θέλησαν να πάνε στο Ηράκλειο έχασαν την ευκαιρία να απολαύσουν την «Τρίτη Ανθολογία» του Σπανού και τα «12 Τραγούδια του F.G.Lorca» του Γιάννη Γλέζου.

 Να έχουν ευκαιρίες να παρουσιάσουν τη δουλειά τους οι ντόπιοι καλλιτέχνες αλλά να έχουν και οι πολίτες του Λασιθίου την ευκαιρία να απολαύσουν Τέχνη υψηλής ποιότητας.  Καλό είναι το τζάμπα αλλά η ποιότητα στην Τέχνη δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη. Τέλος πάντων, υγεία νάχουμε να πηγαίνουμε Αθήνα, Ηράκλειο να βλέπουμε και τίποτα πιο ποιοτικό….

Και για να μην είμαστε άδικοι προτείνουμε σε όσους δεν τις είδαν: την έκθεση του Τσόκλη στη Σπιναλόγκα και την έκθεση φωτογραφίας του Φρεντ Μπουασονά στην Ελούντα.

Κραυγές

Αναδημοσίευση από το blog του Χρίστου Μιχαηλίδη: filoftero

Φίλτατοι Φίλοι,
Μετά την μονομερή καταγγελία της λαϊκής εντολής απ' τους  φρόνιμους, η ειρήνη  κι η δημοκρατία  αποδεικνύονται  ιστορικά  για μια ακόμα φορά οι  μεγάλοι  εχθροί  του ελληνισμού. Είναι οι περίοδοι  που η χώρα  πλημυρισμένη από  δημοκράτες και προοδευτικούς  πνίγεται στα σκάνδαλα της εξουσίας και στην λαϊκή διαφθορά. Με το που έσπασε η φούσκα της οικονομίας αποκαλύφθηκε όλη  η αλήθεια. Όποιος μπορούσε, όταν μπορούσε, κι όσο μπορούσε , πράσινος, κόκκινος για γαλάζιος, κατέκλεβε  τα ταμεία της κοινωνίας. Θες τράπεζες, εφορίες , τελωνεία, θες τραίνα, αεροπλάνα και βαπόρια, θες νοσοκομεία, φάρμακα, ταμεία, θες συντάξεις κι επιδόματα, θες πυραύλους  κι υποβρύχια, θες  πανεπιστήμια η νεκροταφεία, θες πεζοδρόμια,  πλατείες, αποχετεύσεις, όπου κι αν ψάξεις, ό,τι και να ψάξεις,  η ίδια  παρέα, η ίδια κατάληξη. Κόμμα, συνδικαλισμός, κλοπές. 
Ένας λαϊκός φασισμός διαφθοράς, προέκταση μιας διεφθαρμένης  κι ανίκανης εξουσίας που κατόρθωσε να πτωχεύσει και το φως και τον  ηλιο και τη θάλασσα. Αυτοανοσο νόσημα κατάντησε η δημοκρατία στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Έτσι, η χώρα κατέληξε όταν έχει περίσσεια δημοκρατίας να εμφανίζει έλλειμμα δημοκρατών κι όταν έχει περίσσεια δημοκρατών να  εμφανίζει έλλειμμα δημοκρατίας.
 Ένα εσωτερικό μνημόνιο ανυπόγραφο επιβλήθηκε στον ανυπεράσπιστο πολίτη απ' τους "in" αντιμνημονιακούς, υποχρεώνοντας τον να εργάζεται για να συντηρεί διακομματικούς στρατούς και δεξιοαριστερές νομενκλατούρες.
Στις τηλεπαρόλες η πατρίδα αποκοιμήθηκε με τους ίδιους καημούς, προδομένη  απ'  την ίδια  τη πατρίδα.


Χαλασμένοι του '69.


Πελάτες και έμποροι της αστικής δημοκρατίας και του όποιου σοσιαλισμού.


Προδότες της πολυγαμίας.


Ραντεβού, όπως πάντα, στο παρελθόν μας.


(Το όνομα ΄το ξέρουν μόνο οι φίλοι του)

Οι επιτόπου

Οι «επιτόπου» είναι μια ειδική κατηγορία πολιτικών που εμφανίζονται όπου υπάρχει καταστροφή προκειμένου να δουν οι γύρω, συνήθως πληγέντες από την καταστροφή, ότι ενδιαφέρονται. Αλλά, αν ενδιαφέρονταν, θα είχαν κάνει κάτι για να προλάβουν την καταστροφή, έτσι δεν είναι; Επίσης, δεν αντιλαμβάνομαι τι νόημα έχει κάθε που συμβαίνει μια πυρκαγιά ο αρμόδιος υπουργός να μεταβαίνει στο κέντρο επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής. Τι ακριβώς κάνει εκεί ο υπουργός; Παρακολουθεί αν κάνουν καλά τη δουλειά τους οι πυροσβέστες ή δίνει εντολές για το πώς θα την κάνουν; Φαντάζομαι ότι θα αναγνωρίζει πως εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα, και τον ίδιο βεβαίως, πώς να σβήνουν τις πυρκαγιές... σημειώνει ο Παπαχρήστος στα σημερινά ΝΕΑ.

"Επιτόπου" βέβαια υπάρχουν και σε άλλες εκδοχές. Εκδηλώσεις, τελετές και τα συναφή. Εδώ κυρίαρχος είναι ο "Τοπικός Επιτόπου". Η επίσημη δικαιολογία: ο κόσμος τα θέλει. Κολακεύεται από την παρουσία του άρχοντα ο οποίος σε αρκετές περιπτώσεις πιάνει και ... το μικρόφωνο.

To A, το Ε και το Οοο...!!!

Η πραγματικότητα είναι κάτι που μας τρομάζει ιδιαιτέρως στην Ελλάδα. Οι θεωρίες συνωμοσίας που συχνά ανακαλύπτουμε για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα, είναι νομίζω το πιο τρανό παράδειγμα. "Προκειμένου να μην αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα", καταλήγει στο χθεσινό  του άρθρο στα ΝΕΑ ο Τ. Θεοδωρόπουλος, "είμαστε πάντα πρόθυμοι να ανακαλύπτουμε φανταστικούς εχθρούς κι εμείς να αναλαμβάνουμε να τους αντισταθούμε παίζοντας τον ρόλο του ανεμόμυλου, καθότι χαβάς τουρκιστί αήρ. Και να κατατροπώνει η επιστημονική κοινότητα τους μαθητευόμενους μάγους στους οποίους μαθητεύουν τα παιδιά μας. Αν μάλιστα θέλεις να απαλλαγείς από την ευθύνη παραγωγής σκέψης, γιατί η σκέψη κοστίζει και δεν είναι καιρός για έξοδα, και είκοσι τέσσερα φωνήεντα να έχεις ετοιμοπαράδοτα, τίποτε δεν θα καταφέρεις. Τα φωνήεντα δεν παράγουν σκέψη. Και η εθνική μας βλάβη μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε συνηθίσει, αντί να ασχολούμαστε με τις σκέψεις μας, να ασχολούμαστε με τα φωνήεντά μας. Οπότε και τρία να μείνουν φτάνουν, το Α για το Αχ, το Ε για το Ρε, και το Ο για τον αυτοθαυμασμό".