Ενδιαφέρον

Το βρήκα στο blog "O κόσμος του αύριο" και μου φάνηκε χρήσιμο.
Ο τίτλος του: "Πιστεύετε ότι μπορείτε να κάνετε πολλά πράγματα ταυτόχρονα; Κάνετε λάθος".

Συνοπτικά αναφέρεται σε αποτελέσματα έρευνας Βρετανών επιστημόνων, οι οποίοι έδειξαν ότι όσοι προτιμούν να κάνουν τις δουλειές τους διαδοχικά, τη μια μετά την άλλη, ήταν πολύ καλύτεροι στα αποτελέσματα από εκείνους που συνήθιζαν να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα.

"Πιο συγκεκριμένα οι single tasking άνθρωποι επέδειξαν μεγαλύτερη πειθαρχία και αυτοσυγκέντρωση και γι’ αυτό αποδείχθηκαν καλύτεροι όταν υποχρεώθηκαν να κάνουν πολλές δουλειές μαζί.

Αντίθετα όσοι είχαν συνηθίσει να εκτελούν πολλές εργασίες ταυτόχρονα αποδείχθηκαν κατώτεροι των προσδοκιών.

Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος εξυπνάκιας θα σας πει πως μπορεί να τα κάνει όλα ταυτόχρονα και χωρίς λάθη μην τον πιστέψετε. Όπως δεν ξέρει τι κάνει, προφανώς δεν ξέρει και τι λέει" καταλήγει το σημείωμα στο blog.

Ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά

Οι εμπρηστές των δασικών εκτάσεων είναι οι ίδιοι που δεν σέβονται τίποτα στη ζωή των διπλανών τους. Που με το κασετόφωνο τέρμα από το ανοικτό παράθυρο του αυτοκινήτου τους πετάνε επιδεικτικά τη γόπα στα ξερόκλαδα. Που περνάνε με κόκκινο το φανάρι σκοτώνοντας τον ανυποψίαστο με το μηχανάκι. Είναι οι ίδιοι που από παλιά βλέπαμε με το παραμικρό να αδειάζουν τα ράφια των σουπερμάρκετ, που παραβιάζουν τις ουρές, που τρώνε με τα δύο χέρια στις χασαποταβέρνες, που πετάνε πανέρια στις τραγουδιάρες, που πίνουνε ακριβά ουίσκια, που κυκλοφορούν με τζιπ και φυτρωμένο κινητό στ’ αυτί, που μένουν σε σπίτια σατέν.
Πως οι άνθρωποι αυτοί να μπορέσουν να συνεχίζουν τη ζωώδη τους συμπεριφορά χωρίς λοβιτούρα, φακελάκια, νταβατζιλίκια, παρακρατική συμπεριφορά, εμπρησμούς και άλλες «θεάρεστες» πράξεις;… Ο τρόπος ζωής που έμαθαν θέλει λεφτά και προσπαθούν να τα εξασφαλίσουν με κάθε τρόπο. Με κάθε μέσο. Θεμιτό ή αθέμιτο, εκεί θα κωλύσουν; Ο κόσμος όλος είναι το σπίτι τους, το κινητό και το τζιπ. Γι’ αυτό δέρνουν τον πυροσβέστη που άργησε κατά την αντίληψή τους να φτάσει στο σπίτι τους.

Το κράτος είναι ληστρικό στους αδύναμους και επιεικέστατο στους «δικούς του». Άλλοτε μπορεί να το κρύβανε, τώρα το ξέρουν όλοι. Ανάλγητο στους μη έχοντες και χαριστικό στους κατέχοντες. Τα παίρνει από τους χαμηλοσυνταξιούχους και τα χαρίζει σε άλλους που δεν ξέρουν τι έχουν, σ’ αυτούς που είναι παρατρεχάμενοι της εξουσίας. Οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει αυτή.
Όμως οι πικρίες, η οργή και η δυσαρέσκεια δεν μπορεί να μεταφράζονται σε καταστροφή της οικονομίας, των μνημείων, της δημόσιας περιουσίας, του φυσικού περιβάλλοντος, της ιστορίας αυτού του τόπου. Ακόμα κι αν είμαστε ο θαλασσομάχος Μιαούλης δεν αρμόζει να καίμε τα καράβια της πατρίδας, όσο άδικα κι αν μας φέρθηκε αυτή.

Το κράτος εξάλλου δεν μπορεί να υποκαθίσταται από τα κανάλια. Οι αρμόδιοι φορείς από τους δημοσιογράφους. Το δίκαιο να υποκλίνεται στις απόψεις των μεγαλοδικηγόρων. Αυτά είναι τριτοκοσμικά πράγματα.

Κάθε μέρα που περνάει αυτά που βλέπουμε γύρω μας προσπαθούμε να τα βάλουμε σε μια σειρά. Διαρκώς προσπαθούμε να δούμε ποιοι είμαστε; Σκεπτόμαστε ότι τώρα με τα καμένα στις ακριβές περιοχές της Αττικής θα αποκαλυφθούν και όσοι είχαν χτίσει στο δάσος και τα δέντρα τους κρύβανε την ανομία… Τα μεγάλα όμως προβλήματα του κόσμου είναι οι τιμές των σάντουιτς στα πλοία και η τιμή του εσπρέσο στο Κολωνάκι σε σχέση με την αντίστοιχη στο Παρίσι και το Βερολίνο. Είναι και οι άλλοι ηλίθιοι, που ενώ καίγεται το σύμπαν γύρω τους αυτοί βρήκαν την ώρα να πάρουν την κάμερα στα χέρια και να πάνε να γυρίσουνε το θέαμα. Η καταστροφή κι ο όλεθρος ως θέαμα. Αυτά έμαθαν από τη μεγάλη δασκάλα, την ΤV, που τους αποβλάκωσε.
Δείτε αυτούς που παρακολουθούμε. Αυτούς στους οποίους δίνουμε τα μεγάλα νούμερα τηλεθέασης. Δείτε αυτούς που επιλέγουμε να μας αντιπροσωπεύουν όπως εμφανίζονται στα κανάλια κατά τη διάρκεια ή μετά από μεγάλες καταστροφές. Εκτός από λίγες εξαιρέσεις, αυτοί είμαστε.

Αμερικάνικο

Τι είναι οι εκλογές; Κατά έναν αμερικάνικο σαρκαστικό ορισμό είναι η διαδικασία μεταφοράς τεράστιας αγοραστικής δύναμης από δημόσιους και ιδιωτικούς πόρους προς τις επιχειρήσεις ραδιοτηλεοπτικών μέσων ενημέρωσης.

Ο άλλος Περικλής

Ο Περικλής Κοροβέσης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του ’67 συνελήφθη και βασανίστηκε άσχημα για την αντιδικτατορική του δράση. Ο ίδιος, μετά, με το βιβλίο του «Ανθρωποφύλακες» και την αποφασιστική του στάση στο Συμβούλιο της Ευρώπης κατάφερε τη διεθνή καταδίκη του μορφώματος των συνταγματαρχών.

Ο Κοροβέσης είναι γνωστό (και ιδιαίτερα στους αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας στην οποία αρθρογραφεί) ότι έχει έναν ιδιόμορφο λόγο και μια ανάλογη συμπεριφορά και καλά κάνει. Αυτό το ξέρανε όλοι όσοι τον πρότειναν στα ψηφοδέλτια και πρόβλημά τους. Πώς λοιπόν από αυτόν τον άνθρωπο ζητάνε σήμερα δηλώσεις μετανοίας; Είναι δυνατόν; Ο άνθρωπος είπε τη γνώμη του και γράμματα ξέρει.

Από την άλλη όμως όταν ο ίδιος δηλώνει: «ο μόνος που μπορεί να με διαγράψει είναι ο εαυτός μου, αλλά μέχρι στιγμής δεν μου έχει υποβληθεί καμία παραίτηση», μπορεί να εκφράζει πικρία, σίγουρα έχει ειρωνικό ύφος αλλά επιβεβαιώνει, επίσης, με τον πιο τρανό τρόπο την ιδιορρυθμία του. Δείχνει, ακόμα, και ένα άλλο ήθος καθώς και τρόπο αντίληψης της εκπροσώπησης του λαού. Δεν περιμένει κανείς από ένα εκπρόσωπο του έθνους, αγωνιστή, μαχόμενο και διανοούμενο, τέτοιου ύφους δηλώσεις. Ο Κοροβέσης και ο κάθε Κοροβέσης μπορεί να λέει ότι θέλει. Το παρελθόν για τον καθένα μας είναι αξιοσέβαστο, όμως όσο τρανό κι αν είναι, δεν μπορεί να δίνει άλλοθι στον οποιονδήποτε για να μην τεκμηριώνει αυτά που λέει και για το ύφος που τα διατυπώνει. Αντίθετα, επειδή η Δημοκρατία είναι και τρόπος διαπαιδαγώγησης των πολιτών, είναι σχολείο, το χρέος αυτών τον ανθρώπων είναι πολύ μεγαλύτερο. Οι συμπεριφορές των εκπροσώπων του έθνους δεν αφορούν μόνο τους ψηφοφόρους ή τους συμπαθούντες το στενό ή ευρύτερο χώρο τους, μας αφορούν όλους.

Υπάρχουν εξηγήσεις;

Τρελή η οικονομική κρίση. Η Αθήνα όμως είναι τόσο άδεια τον Αύγουστο που δεν την έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Οι αθηναίοι προφανώς σε διακοπές.

Τα επιδοτούμενα κλιματιστικά άλλαξαν σε υπερτριπλάσιο αριθμό από τον εκτιμώμενο. Τα αυτοκίνητα (κυρίως ακριβά τζιπ) προκειμένου να επωφεληθούν οι αγοραστές από τις μικρές φοροαπαλλαγές έκαναν την αγορά να πουλάει κατά 45% πάνω από το αναμενόμενο λένε οι σχετικές ειδήσεις των ημερών.

Αφορμή γι’ αυτά η ανάρτηση «Μειώνονται οι τιμές στα σχολικά είδη» του blogger «Ο κόσμος του αύριο», ο οποίος σημειώνει: « Όχι μη χαίρεστε. Δεν συμβαίνει στην Ελλάδα αλλά στη Γαλλία. Όταν μια οικονομία λειτουργεί κανονικά μια κρίση (μείωση ζήτησης κ.λπ.) οδηγεί σε μείωση των τιμών αν φυσικά η χώρα δεν τυπώνει χρήμα. Στη χώρα μας όμως ο ανταγωνισμός είναι ανύπαρκτος. Όλοι κανονίζουν τις τιμές μεταξύ τους φτιάχνοντας άτυπα καρτέλ και όλα παραμένουν ακριβά».

Εδώ σε μας το πετρέλαιο πέφτει παγκοσμίως και η τιμή πώλησης της βενζίνης αυξάνεται! Πως συμβιβάζονται ρε παιδιά όλα τα παραπάνω;…

Ο Σαμ, ο Τζώνι κι ο Μουαμάρ

21 Δεκεμβρίου 1988. Βόμβα που είχε τοποθετηθεί σε αεροπλάνο της αμερικανικής εταιρείας PanAm εκρήγνυται πάνω από το Λόκερμπι της Σκωτίας. Όλοι οι επιβαίνοντες σκοτώνονται και ακόμα 11 κάτοικοι της κωμόπολης στην οποία κατέπεσαν τα συντρίμμια. Σύνολο 270 άνθρωποι.

Δικαστήριο στο έδαφος της Ολλανδίας καταδικάζει τον Λίβυο βομβιστή αλ-Μεγκραχί σε ισόβια κάθειρξη ενώ αθωώνει έναν δεύτερο Λίβυο συγκατηγορούμενο του. Ο δεύτερος τη ίδια μέρα μετά την έκδοση της απόφασης επιστρέφει στη Λιβύη όπου του επιφυλάσσεται υποδοχή ήρωα.

Το Λιβυκό καθεστώς αποδέχεται την καταβολή περίπου δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων ως αποζημίωση στις οικογένειες των θυμάτων και οι διαταραγμένες λόγω του συμβάντος σχέσεις με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία αποκαθίστανται

Στις 20/08/09 ο βομβιστής του Λόκερμπι, όπως αποκαλείται πλέον ο καταδικασθείς Λίβυος, απελευθερώνεται για ανθρωπιστικούς λόγους, όπως διευκρίνισε ο υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης της Σκωτίας. Ο Λίβυος πάσχει από καρκίνο του προστάτη σε τελικό στάδιο και οι γιατροί του δίνουν τρεις μήνες ζωή.

Το αεροσκάφος που τον έφερε πίσω στην Τρίπολη υποδέχθηκαν χιλιάδες Λίβυοι ανεμίζοντας σημαίες της Λιβύης και της Σκωτίας. Πατριωτικά τραγούδια της Λιβύης ακούγονταν στο αεροδρόμιο και επικρατούσε ατμόσφαιρα γιορτής, επισημαίνεται στη σχετική ειδησεογραφία

«Βαθύτατα θλιβερή» είναι η υποδοχή ήρωα που επιφύλαξε η Λιβύη δήλωσε ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών. «Είναι προφανές πως το να βλέπουμε την Τρίπολη να υποδέχεται ως ήρωα κάποιον που έχει καταδικαστεί για μαζικές δολοφονίες, είναι βαθύτατα ανησυχητικό, βαθύτατα θλιβερό, ιδιαίτερα για τις οικογένειες των 270 ανθρώπων που σκοτώθηκαν στην επίθεση του 1988» δήλωσε στο BBC.

«Η Λιβύη πρέπει να αντιληφθεί ότι η συμπεριφορά της τις επόμενες ημέρες θα είναι καθοριστική για το τρόπο με τον οποίο ο κόσμος θα αντιμετωπίσει την επιστροφή της στην κοινότητα των πολιτισμένων εθνών» προειδοποίησε

Ανάλογες ήταν και οι αντιδράσεις των Αμερικανών. Ο πρόεδρος Ομπάμα χαρακτήρισε λάθος την απελευθέρωση. Ζήτησε δε από τη Λιβύη να μην διοργανώσει υποδοχή ήρωα κλπ κλπ.

Τι να πει κανείς;… Πολλαπλά τα διδάγματα για το πώς αντιμετωπίζεται η ζωή στον κόσμο και για τον τρόπο διακυβέρνησης, τις αξίες κλπ. Και οι δολοφονημένοι; Σε τι έφταιξαν που πλήρωσαν με τόσο άδικο τρόπο;

Ευχαριστώ, άρα υπάρχω

«Ευχαριστώ το Θεό που με αξίωσε να τραγουδήσω Μίκη Θεοδωράκη», είχε δηλώσει ο Πάριος. «Ευχαριστώ τη μαμά μου», ακούμε συχνά να δηλώνουν τα λαϊκά είδωλα. «Ευχαριστώ τη Δήμητρα», είχε πει δημοσίως ο αείμνηστος Ανδρέας. «Ευχαριστούμε τους Αμερικανούς», επίσης, από του βήματος της βουλής, ο τέως πρωθυπουργός Κ. Σημίτης.

«Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσοι βοήθησαν και ιδιαίτερα τους…» είναι η στάνταρ δήλωση που γίνεται κατά το κλείσιμο των εργασιών, εκδηλώσεων κλπ.

Όμως συχνά το πράμα γίνεται ακόμα πιο θρίλερ: «Θέλουμε να ευχαριστήσουμε [ και ποιος μπορεί να σας σταθεί εμπόδιο; Ποιος είναι ικανός να σας κρατήσει… χο, χο !] όσους βοήθησαν με οποιοδήποτε τρόπο στην έγκαιρη … κάτω από δύσκολες … συνθήκες, την συγκεκριμένη ημέρα και ώρα. Ευτυχώς η έγκαιρη παρουσία … και η έγκαιρη ειδοποίηση βοήθησε στο να … Ευχαριστώ τον έμπειρο Διοικητή … και το προσωπικό του σώματος, την αστυνομία, την «Ομάδα …» με επικεφαλής τον κ. …, τους αντιδημάρχους ... , τους δημοτικούς συμβούλους … και όλους όσοι βοήθησαν … Επίσης, ευχαριστώ τις κυρίες ... και την κυρία … υπεύθυνες για την …». Χαμός! Ποταμός! Χείμαρρος ο εκλαμπρότατος!

Στις τοπικές εφημερίδες μπορεί κανείς να διαβάσει διάφορες ευχαριστίες: «Ευχαριστούμε όσους μας συμπαραστάθηκαν στο πένθος, στις δύσκολες ώρες που περάσαμε, κλπ»

Αλλά και προβοκατόρικες ευχαριστίες, διαφημιστικές, αβανταδόρικες: «Ευχαριστούμε τον δημοτικό σύμβουλο, τον νομάρχη, τον δήμαρχο, τον σεβασμιότατο, τον βουλευτή, τον υπουργό, τον προϊστάμενο, τον γιατρό, τον μαθηματικό, τον φιλόλογο, τον φυσικό, τον χημικό κλπ» πάντα μετά την ιδιότητα και τον τίτλο ακολουθεί καθαρά και έντονα το όνομα του Κυρίου Κυρίου.

Οι πράξεις αυτού του είδους δείχνουν δήθεν αθώες, αποτέλεσμα πολιτισμού αλλά δεν είναι. Σχεδόν πάντα έχουν διπλή σκοπιμότητα: Δηλώνουν την ύπαρξη αυτού που κάνει τη δήλωση και αφ’ ετέρου δημοσιοποιείται η αιτία της. Δηλαδή δημοσιοποιεί την «πράξη», τη δραστηριότητα και το όνομα του προσώπου που ενήργησε. Λειτουργεί διαφημιστικά σε κάθε περίπτωση αφού μπορεί να λέει ο καθένας ότι θέλει αρκεί να γράφονται σωστά τα ονόματα...

Τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποιος κώδικας δεοντολογίας ευχαριστιών ο καθένας μπορεί να ευχαριστεί όποιον θέλει και για όποιον λόγο κρίνει απαραίτητο. Δυστυχώς όμως για πολλούς θεσμικούς παράγοντες αυτό εκλαμβάνεται ως άλλοθι για να δηλωθεί η ξεχασμένη τους παρουσία στο θεσμικό τους ρόλο. Ευχαριστώ, άρα υπάρχω.

Όμως υπάρχει και άλλη διάσταση στο θέμα «έκφραση δημοσίων ευχαριστιών». Είναι αυτή της αποκάλυψης «των δικών μας ανθρώπων». Δηλαδή το αποτέλεσμα της μεγάλης χαράς του ευεργετηθέντος, ο οποίος έλαβε κάτω από το τραπέζι τις διάφορες «ευεργεσίες». Ως κοινωνικό ον δεν μπορεί τη μεγάλη χαρά να την κρατήσει για τον εαυτό του, θέλει να την μοιραστεί με τους συνανθρώπους του. Το τεράστιο βάρος των σχετικών συναισθημάτων που τον πλημμυρίζουν τον κάνει να μην μπορεί να σκεφτεί ότι η δημόσια ευχαριστία «καίει» τον ευεργέτη του. Δήμαρχοι, νομάρχες, υπουργοί κ.α. την έχουν πατήσει από ανθρώπους που θα έπρεπε να κρύβονται και να προστατεύουν τους «ευεργέτες» τους αλλά σαν τη γνωστή εκδιδόμενη η χαρά δεν τους άφησε.

«Σε ευχαριστώ ω Εταιρεία! Εν αφθονία μου παρέχεις στέγη, τροφή και προστασία» είχε τραγουδήσει αυτοσαρκαζόμενος ο Σαββόπουλος, εκφράζοντας δημοσίως την ευγνωμοσύνη του προς την εταιρεία που εξέδιδε τους δίσκους του. Βεβαίως οι ευχαριστίες αποτελούν έκφραση ευγνωμοσύνης αλλά και ευγένειας. Δείχνουν λεπτό ήθος. Ναι, αλλά μπορεί και να είναι και ο μοναδικός λόγος για να δηλώσει κανείς την ύπαρξή του. Και είναι διπλό το κακό αν έχει θεσμικό ρόλο.