Γκάντι

«Όταν με πιάνει απόγνωση, ξαναθυμάμαι πως σε όλη την πορεία της Ιστορίας ο δρόμος της αλήθειας και της αγάπης πάντα αναδείχθηκε νικητής. Υπήρξαν τύραννοι και φονιάδες που για κάμποσο καιρό έμοιαζαν ανίκητοι. Μα, στο τέλος, πάντοτε πέφτουν, θυμηθείτε το, πάντοτε» μας θυμίζει τη σκέψη του Γκάντι ο Ρ. Βρανάς στα σημερινά ΝΕΑ (6-3-10).

Αυτά τα μέτρα ποιος θα τα ανακοινώσει;

Μια χαρά τα διάβασε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ Πεταλωτής τα σκληρά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης.

Ήταν όμως δουλειά του η ανακοίνωσή τους; Που ήταν οι αρμόδιοι υπουργοί; Που ήταν ο πρωθυπουργός;

«Είναι και πολιτικό θέμα- μία κυβέρνηση που παίρνει τόσο οδυνηρά μέτρα δεν μπορεί να αναθέτει την ανακοίνωσή τους σε εκείνον που δεν μπορεί να αρνηθεί το θλιβερό καθήκον. Είναι κλασικό παράδειγμα στρουθοκαμηλισμού και πολύ αρνητικό μήνυμα για την ελληνική κοινωνία, που δεν το έχει σε τίποτα να συνεχίσει την κλασική της συμπεριφορά της φοροδιαφυγής και φοροκλοπής, σε καιρούς που κάτι τέτοιο είναι απαγορευτικό. (…)
Η μικρή αυτή λεπτομέρεια έδειξε ότι στην κυβέρνηση μπορεί να είναι έτοιμοι να αποφασίσουν τα πάντα αλλά επίσης αρνούνται να αναλάβουν το παραμικρό προσωπικό πολιτικό κόστος για τις αποφάσεις τους. Αλλά πρέπει να γνωρίζουν ότι μπορείς να προσδοκάς πολιτικά οφέλη μόνο όταν δείχνεις ότι δέχεσαι και τη ζημιά» γράφει ο Στέφανος Τζανάκης στα σημερινά (6-3-10) ΝΕΑ. Ομολογούμε δεν το είχαμε προσέξει.

Ομπρός βοηθάτε...

«Η θετική εικόνα μιας χώρας δεν οικοδομείται από λεόντειες δηλώσεις προς τους «κακούς ξένους», αλλά από τη θαρραλέα αντιμετώπιση των προβλημάτων της και τη συμμετοχή στα διεθνή κοινά, που αποφέρει πολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο» παρατηρεί ο Θ. Ντόκος στην Καθημερινή (4-3-2010).

Ας κάνουμε θαρραλέα την αυτοκριτική μας: Για ποια πράγματα θα πρέπει να καμαρώνουμε σήμερα; Τη διαφθορά, την ποιότητα ζωής, την προστασία του περιβάλλοντος, την αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης, τη δικαιοσύνη, τα επίπεδα εγκληματικότητας, την παιδεία, τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα, την εφαρμογή της ισονομίας;…

Θυμωμένοι είμαστε, και πώς να μην είμαστε, ας κάνουμε όμως το θυμό μας δημιουργία. Μπορούμε;

Εναλλασσόμενη εθνικότητα

O Π. Μπουκάλας στην Καθημερινή της 3ης 3ου 2010 παρατήρησε ότι όσο ο Χατζημαρκάκης (ευρωβουλευτής με το κόμμα των Γερμανών Φιλελευθέρων) έκανε δηλώσεις στη γραμμή των ελληνικών θέσεων για διάφορα θέματα ήταν για τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης Ελληνογερμανός. «Όταν όμως προχθές, σε σχετική συζήτηση μεταξύ ευρωβουλευτών ποικίλης προελεύσεως, εμφανίστηκε με το περιοδικό Focus ανά χείρας και υιοθέτησε κάμποσους χαρακτηρισμούς του για τους Ελληνες (για τους Ελληνες συλλήβδην, όχι για την ιθύνουσα τάξη και κάποιους πολιτικούς ταγούς), ο κ. Χατζημαρκάκης εξέπεσε από το ύψος του «Ελληνογερμανού» και καταγράφηκε από τα κανάλια μας σαν ‘προκλητικός Γερμανός βουλευτής’».
Μήπως τα ίδια δεν κάναμε, από την ανάποδη, με τον Όττο Ρεχάγκελ μετά το Ευρωπαϊκό του 2004; Και τον Σωτήρη Νίνη κλπ κλπ κλπ
Ότι μας βολεύει είναι δικό μας κι ας μην είναι και ότι δεν μας βολεύει ας είναι δικό μας στο τάρταρο.
«Στους δικούς μας δρόμους και γράφοντας τις μικροϊστορίες μας, αλλάζουμε και ξαναλλάζουμε την εθνικότητα κάποιου, την ταυτότητά του, ανάλογα με το αν μας εξυπηρετούν περιστασιακά ή μας «προσβάλλουν» (πάλι περιστασιακά) οι πράξεις του» συμπεραίνει ο Μπουκάλας. Έχει άδικο ο άνθρωπος;

Σχετικά: «Εναλλασσόμενη εθνικότητα»

Νίτσε - Καζαντζάκης: Η συνάντηση δυο γιγάντων

Στην έκτη διάλεξη της σειράς «Πατριδογνωσία», τις οποίες διοργανώνει η Ιστορική Λαογραφική Εταιρεία Νομού Λασιθίου, τη Δευτέρα 8 Μαρτίου, η φιλόλογος Έφη Μπουκουβάλα-Κλώντζα θα αναπτύξει στο Επιμελητήριο Λασιθίου, στον Άγιο Νικόλαο, το θέμα «Φρειδερίκος Νίτσε- Νίκος Καζαντζάκης: Η συνάντηση δυο γιγάντων».

Φλεβάρη του 1883 είδε το φως στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη ο Ν. Καζαντζάκης. Χρόνια σκλαβιάς, υποταγής, ατιμώσεων, σκληρότητας, με το όραμα της λευτεριάς ζωντανό, καθημερινή ανάγκη και στόχο ιερό.

Μεγάλωσε σε οικογενειακό περιβάλλον αυστηρά θρησκευτικό, πατριωτικό και γαλουχήθηκε απ’ αυτό στον ιδεαλισμό, την αναζήτηση της αλήθειας και με το όραμα της απελευθέρωσης «του θεριού που κείτουνταν στη θάλασσα», του γενέθλιου τόπου του, που ύμνησε όσο τίποτα άλλο στη ζωή του.

Στο Παρίσι, όπου συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές, γνώρισε τον Τζαίημς, τον Μπερξόν και τον Νίτσε. Από τον πρώτο έμαθε να απορρίπτει την ύπαρξη του δεδομένου και του τελεσίδικου στην καθημερινή μας ζωή, από τον δεύτερο εμπνεύστηκε το όραμα του αγωνιζόμενου ανθρώπου για την προσωπική του τελειότητα. Ο Μπερξόν στάθηκε ίσως ο πιο σημαντικός δάσκαλος για τον Καζαντζάκη. Στον μεγάλο γερμανό στοχαστή είναι αφιερωμένη η διδακτορική του διατριβή: «Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη φιλοσοφία του δικαίου και της πολιτείας».

Όπως θα πρέπει να περιμένει κανείς ο Νίτσε επέδρασε πάρα πολύ στον Καζαντζάκη με την κοσμοθεωρία του. Ο ίδιος έγραψε για τις επιδράσεις του αυτές: «Ο Νίτσε με δίδαξε (...) πως δεν πρέπει ποτέ να ’χεις μια αντίληψη για τη ζωή που να σου επιτρέπει ελπίδες και ανταμοιβές. Είσαι ελεύθερος άνθρωπος, όχι μισθοφόρος (...). Να παλεύεις χωρίς να καταδέχεσαι να ζητάς ανταμοιβή, [αυτό] είναι η αληθινή ελευθερία».

Τι αποδέχεται, τι αμφισβητεί, τι απορρίπτει ο Καζαντζάκης από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία; Ποια τα σημεία σύγκλισης και πού είναι εμφανής η αποστασιοποίηση; Ποια αναπάντητα υπαρξιακά ερωτήματα, διαρκώς επίκαιρα, αναδύονται μέσα από το έργο και των δύο διανοητών; Είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία θα επιχειρήσει μια κριτική αντιμετώπιση η κα Έφη Μπουκουβάλα-Κλώντζα στη διάλεξή της.

Η Έφη Μπουκουβάλα-Κλώντζα γεννήθηκε στην Αθήνα, σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ψυχολογία στο Πάντειο. Διδάσκει στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση του Νομού Λασιθίου, είναι έγγαμη και μένει μόνιμα στον Άγιο Νικόλαο.

Δρόμοι...

Αυτόν τον δρόμο μάγκες μου που πήραμε και πάμε
μας βγάζει απ' ότι αγαπήσαμε, μας βγάζει από ότι αγαπάμε [αρχικός Κ. Πρετεντέρη]

Έρημοι δρόμοι, γερμένοι ώμοι
κλαμένες φάτσες μεσ' τη νυχτιά [αρχικός Λ.Παπαδόπουλου]

Δρόμοι παλιοί, που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα [αρχικός Μ. Αναγνωστάκη]

Στο δρόμο σου περπάτησα κυρά μου αριστοκράτισσα [ ; ]

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία [Κ. Μητροπούλου]

Με σταματούν στο δρόμο [Γ. Παπανδρέου]

Αυτόν τον δρόμο που διάλεξες να πας κοίτα να προλάβεις τον καιρό
που ναι σαν το κύμα τ' αλμυρό [Ν. Γκάτσος]

Μας πέταξες στου δρόμου την άκρη [Άπονη ζωή]

ΥΓ. Ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου είπε στο υπουργικό συμβούλιο ότι τον σταματάει ο κόσμος στον δρόμο και του λέει: "Πάρε μέτρα. Είμαστε μαζί σου".

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Νάνα

Παρακολουθώ με αγωνία τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η οικονομία της Χώρας μας και ως πολίτης αυτής αισθάνομαι την ανάγκη να βοηθήσω. Θεωρώ ότι είναι χρέος απέναντι στην πατρίδα μου, η οποία με τίμησε με τον αξίωμα του ευρωβουλευτή, να παραιτηθώ από την σύνταξη που λαμβάνω από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους λόγω της θητείας μου στο Ευρωκοινοβούλιο, μέχρι η Χώρα να εξέλθει από την οικονομική κρίση, ώστε να μην επιβαρύνω τον κρατικό προϋπολογισμό. Κλπ κλπ

Νάνα Μούσχουρη