Αλκέτας Παναγούλιας

Ο Αλκέτας Παναγούλιας που έφυγε προχθές έχει γράψει το βιβλίο "Από τον Λευκό Πύργο στον Λευκό Οίκο" που κυκλοφόρησε, αν δεν απατώμαι το 2007.
Στη μνήμη του ανθολογούμε δυο αποσπάσματα:
"Το τι υπάρχει πίσω μας και το τι υπάρχει μπροστά μας είναι ασήμαντα συγκρινόμενα με το τι υπάρχει μέσα μας" και
"Η ζωή έχει λογική. Δεν πας για ψάρεμα με λάσο ούτε για κυνήγι με ψαροντούφεκο και απόχη. Μόνο στην Ελλάδα γίνονται τα απίθανα και προσπαθούμε να ψαρέψουμε λαγό με αγκίστρι".
Επίκαιρα λόγια από έναν θυμόσοφο του ποδοσφαίρου.

Ο αστυνόμος της γειτονιάς

Του Α. Πετρουλάκη

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή (15-6-12)

Προϊόντα του "μόνο"

Αναφαίρετο το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Σε μια χώρα που ότι δηλώσεις είσαι, γιατί να μην χρησιμοποιείται η πρακτική της διαφήμισης των προϊόντων ως «μοναδικών», καταγγέλλοντας ταυτόχρονα όλα τα υπόλοιπα ως απομιμήσεις, κάλπικα και δήθεν;

«Μόνο το Α μπoρεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση», «Μόνο με το Β θα εξασφαλιστεί η έξοδος από την κρίση». Και γιατί παρακαλώ το Α και το Β, αφού «Μόνο το Γ μπορεί να εγγυηθεί λύση και σταθερότητα»; Και επιπλέον: «Μόνο το Γ έχει ολοκληρωμένο πρόγραμμα»;

Ναι αλλά είμαστε κι εμείς εδώ: «Οι Ευρωπαίοι ξέρουν ότι μόνο το Δ μπορεί να κάνει αλλαγές στο κράτος και τη φορολογία». Επίσης «Μόνο το Δ εγγυάται τις συντάξεις». Στην απέναντι όχθη, το Ε, αυτοκαταστροφικά μοναχικό: «Μόνο το Ε είπε την αλήθεια στον λαό». Και: «Μόνο το Ε μιλάει για την προστασία των αγροτών». Και το τυπικά πλέον απροσδόκητο σύνθημα: «Μόνο το Ε μπορεί να αντιμετωπίσει το Δ».

Στο χώρο του πολιτικού φάσματος πάντοτε: «Τη σημαία του υπεύθυνου πόλου μόνο το Ζ μπορεί να τη σηκώσει αξιόπιστα». Και: «Μόνο το Ζ έχει θέση ευθύνης». Στο Η τώρα τα πράγματα είναι μετριοπαθέστερα: «Μόνο με το Η μπορεί να υπάρξει εναλλακτική κυβερνητική πλειοψηφία χωρίς το Α και το Β, το Γ και το Δ».

Στο χώρο επίσης της σεμνοταπεινότητας υποστηρίζεται με το ανάλογο ύφος πως: «Οι  Θ  είναι το μόνο πατριωτικό, αστικό και λαϊκό κίνημα». Όμως η πατριωτικότητα διεκδικείται και από τους Κ οι οποίοι επίσης υποστηρίζουν ότι: «Μόνο το Κ είναι το γνήσιο πατριωτικό κόμμα».

Κι ενώ χαίρονται πως ο καθένας τους είναι "μόνος" ίσως αποδειχθεί για πολλούς απ’ αυτούς ότι μπορεί να παραμείνουν μόνοι. Το γαρ πολύ της μοναδικότητας γεννά τη μοναξιά; Ίδωμεν.

Σαχλαμάρι

Του ΑΡΚΑ

Αχ κοινωνία άδικη...

Χωρίς σχόλια

Σούπερμαν επί δέκα

"...Προφανώς ψάχνουμε για σούπερμαν επί δέκα. Πρέπει να έχει γερό στομάχι, γερά νεύρα, ατσάλινους συνεργάτες και ανεξάντλητη υπομονή και αυτοπεποίθηση. Θα πρέπει να του απαγορεύσουμε να διαβάζει ή να ακούει όσα παρανοϊκά θα λέγονται και θα γράφονται γι’ αυτόν και εκείνος θα πρέπει να μιλάει απ’ ευθείας με τον λαό, λέγοντας σκληρές αλήθειες που θα δίνουν όμως την προοπτική της ανάπτυξης και της ευνομίας. Ο συστηματικός και διαχρονικός ανεμιστήρας λάσπης και συνωμοσιολογίας έχει προσπαθήσει να ακυρώσει οιονδήποτε σοβαρό, έμπειρο άνθρωπο. Ο ένας είναι «τραπεζίτης», ο άλλος «ξέρεις εσύ, είχε επιχείρηση...», ο τρίτος έκλεψε νεράντζια από τον γείτονα... Το λόμπι της δραχμής και της οπισθοδρόμησης τα έχει καταφέρει να αποθαρρύνει μέχρι τώρα κάθε σοβαρό άνθρωπο που σκεπτόταν να αναμειχθεί στην πολιτική ή στα δημόσια πράγματα. Ετσι φτάσαμε στη σημερινή κατάντια, στην εθνική παρακμή και τα πρόθυρα της καταστροφής. Κάπου εδώ, σε λίγες μέρες, τελειώνουν όμως τα ψέματα και η όποια αστική τάξη αυτής της χώρας, οι Ελληνες της Διασποράς που αγαπούν τον τόπο, οι νέοι που έχουν πολλά να προσφέρουν αλλά τους διώχνει η μιζέρια, πρέπει να βρουν τον τρόπο, τα μέσα, το όραμα για να δώσουν τη μάχη. Ανθρωπος για τον πάντοτε εύκολο ρόλο του «μεγάλου χαλαστή» βρέθηκε. Ανθρωπος για τον ρόλο του κτίστη";
Η κατάληξη του άρθρου του Α. Παπαχελά στη σημερινή Καθημερινή.

Οδεύουμε προς ένα κοινωνικό δαρβινισμό;

"... η τυφλή Πέμπτη ίσως αποτελεί μήτρα για πολλές τέτοιες μέρες που θα ’ρθουν. Αυτό το τελευταίο, το προαίσθημα ότι τα χειρότερα έπονται, είναι το σήμα κινδύνου που πρέπει να ακούσουμε σαν πολιτική κοινωνία, ώστε να αντιδράσουμε αναλόγως, όσο υπάρχει ακόμη χρόνος για έλλογες αντιδράσεις ελλόγων όντων. Nα σκεφτούμε βαθιά και καθαρά. Πολλοί συμπολίτες μας υποφέρουν αδίκως, οικογένειες νοικοκυραίων στενάζουν, επιχειρήσεις έντιμων και προκομμένων ανθρώπων συνθλίβονται. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η βία και η διάλυση όμως δεν αποτελούν διέξοδο σε καμία περίπτωση. Αντιθέτως, οι θεσμοί και οι αξίες του πολιτικού και νομικού πολιτισμού, η αξιοπρέπεια, η ανθρωπιά, είναι τα πολυτιμότερα αποθέματα, για τα οποία πρέπει να αγωνιστούμε, το μονάκριβο κεφάλαιο για την αναγέννηση που όλοι ονειρευόμαστε. Ανευ αυτών ουδέν. Και ακριβώς επειδή είναι άυλα, αυτά κανείς δεν μπορεί να μας τα πάρει, αν δεν τα παραδώσουμε εμείς βορά στον φόβο και τον κοινωνικό δαρβινισμό".


Είναι η κατάληξη του άρθρου του Ν. Ξυδάκη στη σημερινή Καθημερινή.