Πως το λέει ο λαός; «Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος». Παρακολουθούμε με …δέος τις κινήσεις των συγκατοίκων του Αμχερστ τις τελευταίες μέρες.
Τι προσπαθούν να περάσουν στον κόσμο; Ότι δεν προέρχονται από το παλιό πολιτικό σύστημα που δείχνει να καταρρέει γι’ αυτό, γράφει ο Λακόπουλος στα σημερινά ΝΕΑ (31-5-10), κάνουν τους αδιάφορους για το ξεμπρόστιασμα των τέως που τους παρέδωσαν το δαχτυλίδι.
Δείχνουν να διαχωρίζουν τη θέση τους από το σύστημα που καταρρέει λες και δεν προέρχονται απ' αυτό.
«Αντιστέκονται, δίνοντας την εντύπωση ότι κάτι ξέρουν για τους προκατόχους τους που δεν ξέρουν οι υπόλοιποι. Για τους οποίους όμως ισχύει αυτό που έλεγε ο αμερικανός κωμικός Τζος Μπίλινγκς: «Όσο λιγότερα ξέρουμε τόσο περισσότερα υποπτευόμαστε» καταλήγει ο Λακόπουλος.
Δευτέρα 31 Μαΐου 2010
Εικόνες παρακμής
Όταν σε μια χώρα σκοτώνονται οι οπαδοί για έναν αγώνα χαντ μπολ τότε σίγουρα χρειαζόμαστε ομαδικώς ψυχίατρο.
Ποιος μας έφτασε ως εκεί; Τι είναι αυτό που μπορεί να αποτελέσει είδηση από δω και πέρα; Υπάρχει κάτι ακόμα που δεν είδαμε; Υπάρχει κάτι που μπορεί να μας ξαφνιάσει;...
Και εις άλλα με υγεία.
Ποιος μας έφτασε ως εκεί; Τι είναι αυτό που μπορεί να αποτελέσει είδηση από δω και πέρα; Υπάρχει κάτι ακόμα που δεν είδαμε; Υπάρχει κάτι που μπορεί να μας ξαφνιάσει;...
Και εις άλλα με υγεία.
Κυριακή 30 Μαΐου 2010
Μια άλλη ελληνική πατέντα
Το σύγχρονο ελληνικό φροντιστήριο που αφορά τους μαθητές της Β/θμιας Εκπ/σης.
Ο Παντελή Κυπριανός διδάσκει ιστορία της εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Στη σημερινή Αυγή (30-5-10) δημοσιεύει άρθρο με τίτλο «Το φροντιστήριο ενάντια στη μάθηση και τη γνώση».
Αρχικά αναφέρεται σε παλαιότερο άρθρο του, πάλι στην Αυγή (14-2-10) στο οποίο έκανε αναφορά στο φροντιστήριο και την ιστορία του. Υπενθυμίζει τις δυο θέσεις που είχε διατυπώσει: «ενώ το φροντιστήριο υποτίθεται ότι βοηθά τους μαθητές να πετύχουν την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αναδιπλασιάζει (όπως εξάλλου όλοι οι θεσμοί της μη τυπικής εκπαίδευσης) τις εκπαιδευτικές ανισότητες• ενώ πάλι όλοι καταφέρονται εναντίον του («παραπαιδεία» κλπ.), πρόκειται για σύνθετο φαινόμενο, η εκρίζωσή του οποίου είναι εξαιρετικά δυσχερής. Εδώ υποστηρίζω ότι φροντιστήριο και γνώση είναι ασύμβατα και ότι όσο υπάρχει κάθε μέτρο που επιδιώκει να βελτιώσει την εκπαίδευση δεν έχει τύχη. Ο λόγος; Το φροντιστήριο αντιστρατεύεται τον σκοπό της εκπαίδευσης, την κριτική μάθηση και γνώση»
Ακολουθεί μια μικρή αναφορά σε ορόσημα της «κριτικής σκέψης» και εξειδικεύει στο:
«Το φροντιστήριο, μαθησιακό φαστφούντ
Διαδεδομένο στο γερμανικό πανεπιστήμιο, το φροντιστήριο υποδήλωνε την πρακτική άσκηση και εμβάθυνση διδασκαλίας. Σε μας πήρε με τον χρόνο τη σημερινή του σημασία, τη διδασκαλία εκτός τυπικής εκπαίδευσης. Από καινοτόμα πανεπιστημιακή πρακτική, μετατράπηκε σε παράλληλη με το σχολείο πρακτική και σε θεσμό αντίθετο με τις αρχές του Ουμανισμού και της κριτικής σκέψης.
Η μεγάλη αλλαγή από το πανεπιστημιακό φροντιστήριο στο νέο είναι η προοδευτική μετάβαση, από την εμβάθυνση σʼ ένα γνωστικό πεδίο, στην αυθαίρετη κατάτμηση και επιλογή της γνώσης, την απόρριψη ό,τι μένει απέξω, και την «εκμάθηση» της επιλεγμένης τη μέρα των κρίσιμων εξετάσεων ώστε οι μαθητές να «πετύχουν».
Συνέπειες: η γνώση υποστασιοποιείται. Εκλαμβάνεται ως αποθήκη δεδομένων άνισης αξίας. Ο μαθητής καλείται να αποσπάσει ένα κομμάτι από αυτήν, το, κατά περίπτωση, πιο χρηστικό, και να τη χρησιμοποιήσει κατά καιρούς στη γεμάτη εξετάσεις και διαγωνισμούς ζωή μας. Πού οι στόχοι της αρχαιοελληνικής παιδείας, η ευρυμάθεια του Ουμανισμού, η επιστροφή στα πράγματα του Ρεαλισμού, η κριτική σκέψη του Διαφωτισμού, η ερευνητική περιέργεια του Νεουμανισμού!
Η γνώση γίνεται πράγμα ανεξάρτητο από την πρόσληψη και την κρίση. Ο κόσμος γίνεται διχοτομικός αλήθεια/ψέμα, σωστό/λάθος, και όχι μια σύνθετη αέναη διαδικασία πρόσληψης, αλληλεπίδρασης και δράσης. Οι συνέπειες της αντίληψης είναι γνωστές και επώδυνες: μία αλήθεια, ένα βιβλίο, λογοκοπία, παπαγαλία. Μόνο που και εδώ έχουμε τις λύσεις: τις επιτυχίες των μαθητών τις πιστώνεται το φροντιστήριο, τα αρνητικά τα χρεώνεται το σχολείο.
Όλα αυτά θα είχαν ίσως μικρή σημασία αν δεν εντυπώνονταν σε στάσεις και σε πρακτικές των νέων κι αν δεν είχαν επιπτώσεις και στη λειτουργία του σχολείου. Ένα από τα μεγάλα προβλήματα του ελληνικού σχολείου ήταν παραδοσιακά τα κλειστά αναλυτικά προγράμματα. Το τι, το πώς και το πόσο θα διδαχθεί ήταν καθορισμένα από το κράτος. Αν στη συνθήκη συγκρότησης του εθνικού κράτους αυτό είχε κάποιο νόημα, σήμερα είναι καταστροφικό. Γιʼ αυτό γίνεται όλο και περισσότερο λόγος για αποκέντρωση, εντονότερη συμμετοχή των φορέων της εκπαίδευσης (εκπαιδευτικοί, γονείς, παιδιά) στα του σχολείου. Αυτά όμως δεν μπορεί να γίνουν όσο βασιλεύει το φροντιστήριο.
Το φροντιστήριο είναι ένα σύμπαν από ανθρώπους, όνειρα, συμφέροντα, αλλά και λάθη και κακούς υπολογισμούς από διάφορες κυβερνήσεις. Πέρα από την ανάγκη επιβίωσης χιλιάδων ανθρώπων και τις αγωνίες των νέων και των γονέων τους, βρήκε έρεισμα στην εργαλειακή αναπαράσταση του πτυχίου και της γνώσης μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας. Πρόκειται για την εικόνα που αναπαράγει και πουλά σήμερα το φροντιστήριο, εικόνα διαμετρικά αντίθετη με τις σύγχρονες αντιλήψεις για τη γνώση, τη μάθηση, το σχολείο. Με την έννοια αυτή, η αποδυνάμωση του φροντιστηρίου είναι σύμφυτη με την προσπάθεια για τη βελτίωση του σχολείου αλλά και μια διαδικασία για την αλλαγή έξεων και αναπαραστάσεων για τη γνώση, τη μάθηση, εν τέλει την ίδια τη ζωή».
Ο Παντελή Κυπριανός διδάσκει ιστορία της εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Στη σημερινή Αυγή (30-5-10) δημοσιεύει άρθρο με τίτλο «Το φροντιστήριο ενάντια στη μάθηση και τη γνώση».
Αρχικά αναφέρεται σε παλαιότερο άρθρο του, πάλι στην Αυγή (14-2-10) στο οποίο έκανε αναφορά στο φροντιστήριο και την ιστορία του. Υπενθυμίζει τις δυο θέσεις που είχε διατυπώσει: «ενώ το φροντιστήριο υποτίθεται ότι βοηθά τους μαθητές να πετύχουν την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αναδιπλασιάζει (όπως εξάλλου όλοι οι θεσμοί της μη τυπικής εκπαίδευσης) τις εκπαιδευτικές ανισότητες• ενώ πάλι όλοι καταφέρονται εναντίον του («παραπαιδεία» κλπ.), πρόκειται για σύνθετο φαινόμενο, η εκρίζωσή του οποίου είναι εξαιρετικά δυσχερής. Εδώ υποστηρίζω ότι φροντιστήριο και γνώση είναι ασύμβατα και ότι όσο υπάρχει κάθε μέτρο που επιδιώκει να βελτιώσει την εκπαίδευση δεν έχει τύχη. Ο λόγος; Το φροντιστήριο αντιστρατεύεται τον σκοπό της εκπαίδευσης, την κριτική μάθηση και γνώση»
Ακολουθεί μια μικρή αναφορά σε ορόσημα της «κριτικής σκέψης» και εξειδικεύει στο:
«Το φροντιστήριο, μαθησιακό φαστφούντ
Διαδεδομένο στο γερμανικό πανεπιστήμιο, το φροντιστήριο υποδήλωνε την πρακτική άσκηση και εμβάθυνση διδασκαλίας. Σε μας πήρε με τον χρόνο τη σημερινή του σημασία, τη διδασκαλία εκτός τυπικής εκπαίδευσης. Από καινοτόμα πανεπιστημιακή πρακτική, μετατράπηκε σε παράλληλη με το σχολείο πρακτική και σε θεσμό αντίθετο με τις αρχές του Ουμανισμού και της κριτικής σκέψης.
Η μεγάλη αλλαγή από το πανεπιστημιακό φροντιστήριο στο νέο είναι η προοδευτική μετάβαση, από την εμβάθυνση σʼ ένα γνωστικό πεδίο, στην αυθαίρετη κατάτμηση και επιλογή της γνώσης, την απόρριψη ό,τι μένει απέξω, και την «εκμάθηση» της επιλεγμένης τη μέρα των κρίσιμων εξετάσεων ώστε οι μαθητές να «πετύχουν».
Συνέπειες: η γνώση υποστασιοποιείται. Εκλαμβάνεται ως αποθήκη δεδομένων άνισης αξίας. Ο μαθητής καλείται να αποσπάσει ένα κομμάτι από αυτήν, το, κατά περίπτωση, πιο χρηστικό, και να τη χρησιμοποιήσει κατά καιρούς στη γεμάτη εξετάσεις και διαγωνισμούς ζωή μας. Πού οι στόχοι της αρχαιοελληνικής παιδείας, η ευρυμάθεια του Ουμανισμού, η επιστροφή στα πράγματα του Ρεαλισμού, η κριτική σκέψη του Διαφωτισμού, η ερευνητική περιέργεια του Νεουμανισμού!
Η γνώση γίνεται πράγμα ανεξάρτητο από την πρόσληψη και την κρίση. Ο κόσμος γίνεται διχοτομικός αλήθεια/ψέμα, σωστό/λάθος, και όχι μια σύνθετη αέναη διαδικασία πρόσληψης, αλληλεπίδρασης και δράσης. Οι συνέπειες της αντίληψης είναι γνωστές και επώδυνες: μία αλήθεια, ένα βιβλίο, λογοκοπία, παπαγαλία. Μόνο που και εδώ έχουμε τις λύσεις: τις επιτυχίες των μαθητών τις πιστώνεται το φροντιστήριο, τα αρνητικά τα χρεώνεται το σχολείο.
Όλα αυτά θα είχαν ίσως μικρή σημασία αν δεν εντυπώνονταν σε στάσεις και σε πρακτικές των νέων κι αν δεν είχαν επιπτώσεις και στη λειτουργία του σχολείου. Ένα από τα μεγάλα προβλήματα του ελληνικού σχολείου ήταν παραδοσιακά τα κλειστά αναλυτικά προγράμματα. Το τι, το πώς και το πόσο θα διδαχθεί ήταν καθορισμένα από το κράτος. Αν στη συνθήκη συγκρότησης του εθνικού κράτους αυτό είχε κάποιο νόημα, σήμερα είναι καταστροφικό. Γιʼ αυτό γίνεται όλο και περισσότερο λόγος για αποκέντρωση, εντονότερη συμμετοχή των φορέων της εκπαίδευσης (εκπαιδευτικοί, γονείς, παιδιά) στα του σχολείου. Αυτά όμως δεν μπορεί να γίνουν όσο βασιλεύει το φροντιστήριο.
Το φροντιστήριο είναι ένα σύμπαν από ανθρώπους, όνειρα, συμφέροντα, αλλά και λάθη και κακούς υπολογισμούς από διάφορες κυβερνήσεις. Πέρα από την ανάγκη επιβίωσης χιλιάδων ανθρώπων και τις αγωνίες των νέων και των γονέων τους, βρήκε έρεισμα στην εργαλειακή αναπαράσταση του πτυχίου και της γνώσης μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας. Πρόκειται για την εικόνα που αναπαράγει και πουλά σήμερα το φροντιστήριο, εικόνα διαμετρικά αντίθετη με τις σύγχρονες αντιλήψεις για τη γνώση, τη μάθηση, το σχολείο. Με την έννοια αυτή, η αποδυνάμωση του φροντιστηρίου είναι σύμφυτη με την προσπάθεια για τη βελτίωση του σχολείου αλλά και μια διαδικασία για την αλλαγή έξεων και αναπαραστάσεων για τη γνώση, τη μάθηση, εν τέλει την ίδια τη ζωή».
Είμαστε στην αρχή μεγάλων εξελίξεων;
Έβλεπα τον Παπαναγιώτου στη ΝΕΤ Κυριακή μεσημέρι. Σκυλάκος, Σιφουνάκης, Πλεύρης, Μαργαρίτης και ο Στυλιανίδης. Δεν μπορούσα να πιστέψω τι άκουγα. Δεν έχουν πάρει τίποτα είδηση οι άνθρωποι. Εκτός τόπου και χρόνου. Ζουν στο παρελθόν. Αναφέρονται σε άλλη χώρα. Και στο μικρόκοσμο της επαρχίας: τα ίδια. Δεν έχει πάρει είδηση κανείς τίποτα.
Τα ξανάφερα στο μυαλό μου διαβάζοντας το άρθρο του Πρετεντέρη στο σημερινό Βήμα (30-5-10) με τίτλο «Απέραντη θλίψη».
«Δεν ξέρω αν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει. Και το κυριότερο χαρακτηριστικό μιας παρακμής είναι ακριβώς αυτό: η αδυναμία συνειδητοποίησής της από όσους τη συγκροτούν.
Ακούω λόγια, πολλά λόγια, συζητήσεις για νέα κόμματα ή για νέα σχήματα ή για νέους νόμους ή για νέες ιδέες. Αλλά τις ακούω από τους ίδιους που μας οδήγησαν ως εδώ. Και οι οποίοι φαίνεται να θεωρούν ότι απλώς δεν αρέσει η παράσταση και ότι αρκεί να αλλάξουν έργο- στο οποίο, βεβαίως, θα συνεχίσει να παίζει ο ίδιος θίασος!
(…)
Με απέραντη θλίψη παρακολουθώ βουλευτές όλων των κομμάτων να αντιδικούν καθημερινά όχι για την κατάντια τους αλλά για το ποιος φταίει λιγότερο.
«Εσείς!», «Όχι, εσείς!», «Όχι, και οι δυο σας!». Και την ίδια στιγμή να ανταλλάσσουν (συνήθως σε άθλια ελληνικά...) φούμαρα διαφάνειας και σαπουνόφουσκες ηθικής, γενικόλογες μπαρούφες και μεγαλόστομες ανοησίες- λες και χρειάζεται «Κώδικας δεοντολογίας υπουργών» για να ξέρει ο υπουργός ότι δεν πρέπει να τα παίρνει από τη Siemens!
Απέραντη θλίψη επειδή την ίδια στιγμή σκέφτομαι ότι αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι καλούνται να διευθύνουν και να διοικήσουν μια χώρα, να τη βγάλουν από την οικονομική κρίση και την πολιτική απαξία. Όπως τους κόβω, ούτε μία στο εκατομμύριο!
Πολύ φοβούμαι, όμως, ότι ο ελληνικός λαός που έχει φάει το φούμαρο με το κουτάλι, αρχίζει να χορταίνει. Αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι κάτι συμβαίνει και, κυρίως, ότι κάτι πρέπει να συμβεί. Και αν θέλετε την γνώμη μου, αποκλείεται να αναζητήσει τις νέες λύσεις σε παλαιά πρόσωπα. Χωρίς αυτό, βεβαίως, να σημαίνει ότι τα νέα πρόσωπα υπάρχουν ή ότι θα είναι απαραιτήτως καλύτερα».
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Δανίκας στο Βήμα του Σαββάτου (29-5-10): «Στοίχημα; Οποιος στις Δημοτικές κατέβει με τις ευλογίες του κόμματός του, θα φάει φούμο. Το σύστημα γκρεμίστηκε. Ποιος Μαντέλης και κουραφέξαλα. Αυτά είναι φραγκοδίφραγκα. Γιατί αρχίζει η εξής απλή λογική. Ποιος τον τοποθέτησε εκεί; Και πόσα τα πρόσωπα των συγκοινωνούντων δοχείων Siemens και πολιτικής; Και πόσοι, είπατε, οι διαπλεκόμενοι εφοριακοί; Εκατό; Αστεία πράγματα. Ασπιρίνες για τον καρκινοπαθή. Γιατί η ευθύνη αρχίζει από την κεφαλή. Τμηματάρχες, προϊστάμενοι, διευθυντές, γραμματείς, υπουργοί. Ολοι μαζί. Και μόνο ο Βοσκόπουλος; Ολοι της νυχτερινής ζωής πρέπει να έχουν καταβροχθίσει τον άμπακο. Μια σύντομη διασταύρωση φορολογικών δηλώσεων και περιουσιακών δεδομένων θα μετατρέψει την καχυποψία σε λιποθυμία. Βάλε από κοντά τις βιλάρες των υπαλήλων της πολεοδομίας. Τις κουρσάρες των αστυνομικών. Τις πισίνες των μεγαλογιατρών. Τις καταθέσεις των μεγαλοδικηγόρων. Τον ατελείωτο πλούτο των πολιτικών. Μιλάμε για περίπου το μισό φέσι ολόκληρης της χώρας. Ισως και παραπάνω απ΄ αυτό. Για να καταλάβετε. Το μεγαλύτερο μέρος του στόλου των Cayenne, των Μercedes και των Ρorsche, καθώς και οι τοίχοι, οι κήποι, οι πισίνες, τα έπιπλα, τα χρυσαφικά και τα στολίδια των κυριών, τα εξοχικά, τα σκάφη, όλα όσα συνιστούν τον μεταπολιτευτικό νεοπλουτισμό αυτής της ρακένδυτης Ψωροκώσταινας προέρχονται από κλοπές που διαπράχθηκαν κατ΄ εξακολούθηση στον δημόσιο κορβανά. Τα σχολεία που δεν έγιναν. Τα νοσοκομεία που βρωμίσανε. Οι δρόμοι που δεν κατασκευάστηκαν. Ο σιδηρόδρομος που δεν εκσυγχρονίστηκε. Τα πάρκα που έμειναν στα χαρτιά. Ολα, μα όλα αυτά τα ανύπαρκτα δημόσια αγαθά μετατράπηκαν σε μαρουλόφυλλα για να ανάβουν τις πουράκλες τους οι πολιτικοί, οι αεριτζήδες και οι εν γένει λεχρίτες. Υπάρχει λύση; Μόνο αν η κοινωνία τους πετάξει ώστε ο τόπος να ξεβρωμίσει οριστικά. Αλλιώτικα, ενθάδε κείται η Ελλάς. Να φτύνεις στον τάφο της και μετά να γελάς!»
Φοβάμαι ότι βρισκόμαστε στην αρχή μεγάλων εξελίξεων.
Σάββατο 29 Μαΐου 2010
Γιατί φτάσαμε στο ΔΝΤ
H είδηση αλιεύθηκε από το εδώ.
Παρακάμπτει τελικώς τα ελληνικά λιμάνια το κρουαζιερόπλοιο ZENITH λόγω της απεργίας που έχει εξαγγείλει για τη Δευτέρα η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία...
Θα καταπλεύσει στη Μάλτα ώστε να μην υποστούν νέα ταλαιπωρία οι επιβάτες του.
Στην πιο κρίσιμη στιγμή για την ελληνική οικονομία και του τουρισμού η ισπανική εταιρία διαμηνύει για ακόμα μία φορά ότι θα απομακρύνει για πάντα το πλοίο από το λιμάνι του Πειραιά αν συνεχιστούν οι κινητοποιήσεις των συνδικαλιστών εναντίον του.
Εκτιμάται ότι η απομάκρυνση του ΖΕΝΙΤΗ από το λιμάνι του Πειραιά θα σημάνει απώλειες 10 εκατ. ευρώ για την ελληνική οικονομία. Δεν αποκλείεται όμως και το ενδεχόμενο η εταιρεία να ακυρώσει τα προγράμματα κρουαζιέρας για την επόμενη σεζόν όχι μόνο του ΖΕΝΙΤΗ, αλλά και ενός ακόμη κρουαζιερόπλοιου που θα ερχόταν στην Ελλάδα με έδρα και αυτό τον Πειραιά.
Παρακάμπτει τελικώς τα ελληνικά λιμάνια το κρουαζιερόπλοιο ZENITH λόγω της απεργίας που έχει εξαγγείλει για τη Δευτέρα η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία...
Θα καταπλεύσει στη Μάλτα ώστε να μην υποστούν νέα ταλαιπωρία οι επιβάτες του.
Στην πιο κρίσιμη στιγμή για την ελληνική οικονομία και του τουρισμού η ισπανική εταιρία διαμηνύει για ακόμα μία φορά ότι θα απομακρύνει για πάντα το πλοίο από το λιμάνι του Πειραιά αν συνεχιστούν οι κινητοποιήσεις των συνδικαλιστών εναντίον του.
Εκτιμάται ότι η απομάκρυνση του ΖΕΝΙΤΗ από το λιμάνι του Πειραιά θα σημάνει απώλειες 10 εκατ. ευρώ για την ελληνική οικονομία. Δεν αποκλείεται όμως και το ενδεχόμενο η εταιρεία να ακυρώσει τα προγράμματα κρουαζιέρας για την επόμενη σεζόν όχι μόνο του ΖΕΝΙΤΗ, αλλά και ενός ακόμη κρουαζιερόπλοιου που θα ερχόταν στην Ελλάδα με έδρα και αυτό τον Πειραιά.
Και μετά ψάχνουμε να βρούμε ψύλλους στ' άχυρα
Η είδηση δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της 27-5-2010. «Ο Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων αποτελεί εγγύηση για την τήρηση των διαδικασιών στις δημοπρατήσεις σχολείων, γι’ αυτό και πετυχαίνει κατά μέσο όρο εκπτώσεις της τάξης του 42-45%. Αντίθετα, οι περισσότεροι δήμοι που μέσω προγραμματικών συμβάσεων αναλαμβάνουν την κατασκευή σχολείων πετυχαίνουν συμβάσεις με έκπτωση 5-6%. Αυτό σημαίνει ότι με τα χρήματα που ο ΟΣΚ κατασκευάζει επτά σχολεία, οι δήμοι κατασκευάζουν πέντε». Ακόμη, «το 2006 δημοπρατήθηκε η πρώτη ομάδα σχολικών συγκροτημάτων, η οποία δεν έχει ακόμα κατασκευαστεί», ανέφερε ο κ. Δανδουλάκης. «Μιλάμε για σχολεία με έτοιμες μελέτες και οικόπεδα “καθαρά” από ιδιοκτησιακής άποψης. Αν είχαν ανατεθεί στον ΟΣΚ σήμερα θα λειτουργούσαν».
Περαιτέρω, όπως ανέφερε ο κ. Γ. Στάθης, διευθυντής κατασκευαστικών έργων του ΟΣΚ, στο 90% των δημοπρατήσεων από τον Οργανισμό το κόστος δεν ξεπερνά τον αρχικό προϋπολογισμό, ενώ αντίθετα, στην περίπτωση των δήμων παρατηρούνται πολύ μεγάλες υπερβάσεις. «Υπάρχει σχολείο στην Αττική που έφθασε στο 181% του αρχικού προϋπολογισμού», είπε χαρακτηριστικά. Επιπλέον, η μελέτη ενός σχολείου από τον ΟΣΚ κοστίζει το ένα τέταρτο απ’ ό,τι η ανάθεσή της σε ιδιώτη μελετητή".
Αυτά!
Περαιτέρω, όπως ανέφερε ο κ. Γ. Στάθης, διευθυντής κατασκευαστικών έργων του ΟΣΚ, στο 90% των δημοπρατήσεων από τον Οργανισμό το κόστος δεν ξεπερνά τον αρχικό προϋπολογισμό, ενώ αντίθετα, στην περίπτωση των δήμων παρατηρούνται πολύ μεγάλες υπερβάσεις. «Υπάρχει σχολείο στην Αττική που έφθασε στο 181% του αρχικού προϋπολογισμού», είπε χαρακτηριστικά. Επιπλέον, η μελέτη ενός σχολείου από τον ΟΣΚ κοστίζει το ένα τέταρτο απ’ ό,τι η ανάθεσή της σε ιδιώτη μελετητή".
Αυτά!
Παρασκευή 28 Μαΐου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
