Συνηθίζουμε το τέρας;

Φίλος εκπαιδευτικός υπήρξε υποψήφιος για μια θέση διευθυντή δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Έλαβε γνώση "ενυπόγραφα", όπως όριζε η εγκύκλιος και πιστεύοντας ότι κάτι θα άλλαζε μάζεψε τα χαρτιά του και τα κατέθεσε. Βγήκαν τα αποτελέσματα στα μετρήσιμα και διαπίστωσε ότι πραγματικά δημοσιοποιήθηκαν σωστά τα μόρια. Διάβασε και το δελτίο τύπου της υπουργού με τις "αξιοκρατίες" και τις "διαφάνειες" και είπε: επιτέλους κάτι αλλάζει! Μπράβο τους! Το κλίμα όμως κράτησε 18 μέρες. Την 18η ανακοινώθηκαν όχι ξεχωριστά τα μόρια των συνεντεύξεων, όπως θα έπρεπε, αλλά πονηρά τα "τελικά μόρια". Όπου εκτός από τους γνωρίζοντες κανείς άλλος δεν θα έμπαινε στον κόπο να σχηματίσει τις διαφορές και να δει τι είχε γίνει στις συνεντεύξεις.
Τι είχες Γιάννη; Τι είχα πάντα, θα μου πεις. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ούτε η ΟΛΜΕ δεν έβγαλε άχνα, ούτε οι λοιπές "δημοκρατικές δυνάμεις"... Γιατί άραγε;

Συνηθίσαμε ...

"Συνηθίσαμε στην αισχροκέρδια..." είναι ο τίτλος του άρθρου της Μαρίας Λίλα στα στημερινά ΝΕΑ. Το παραθέτουμε.
Πρώτη, δευτέρα και µόλις καταφέρεις να διανύσεις τα πρώτα χιλιόµετρα µε πέµπτη ξαναπέφτεις στα φρένα. Το ανθρωπάκι µε το χέρι απλωµένο ζητεί ξανά τον οβολό σου και εσύ έναν τοίχο να χτυπήσεις το κεφάλι σου. Δεν σου έφταναν οι λακκούβες, η ξεφλουδισµένη άσφαλτος και οι κλειστές λωρίδες λόγω έργων, πρέπει να πληρώσεις και από πάνω για την ταλαιπωρία που απλόχερα σου προσφέρεται σε όλη τη διαδροµή από Αθήνα για Θεσσαλονίκη. Το αίµα σου βράζει και δεν φταίει µόνον ο καύσωνας, νιώθεις και είσαι για µία ακόµη φορά στην ίδια σου τη χώρα και κερατάς και δαρµένος!

Αποφάσισα, λοιπόν, φέτος να µη µείνω Ελλάδα για τις καλοκαιρινές µου διακοπές και έφυγα για Βουλγαρία.

Μετά τον Γολγοθά της Εθνικής, αναγκάστηκα να µείνω δύο µέρες στη Σόφια για να ηρεµήσουν τα νεύρα µου και µετά έκλεισα ξενοδοχείο στη Βάρνα για δέκα ηµέρες. Πεντακόσια ευρώ η διαµονή σε δίκλινο πέντε αστέρων µε ηµιδιατροφή, πρωινό και βραδινό. Η περιοχή λεγόταν Χρυσή Αµµος και ήταν γεµάτη πολυτελή ξενοδοχεία, πισίνες, καζίνο και εµπορικά καταστήµατα που λειτουργούσαν όλες τις ώρες και τις µέρες.

Οι ευχάριστες εκπλήξεις διαδέχονταν η µία την άλλη στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Το γεύµα πλούσιο και µε άφθονο κρασί µάς κόστισε µόλις 14 ευρώ, ενώ δοκιµάζοντας την τύχη µας στο καζίνο παίξαµε 10 λέβα και κερδίσαµε 300, κάπου 150 ευρώ. Ουσιαστικά τις υπόλοιπες ηµέρες µε τα κέρδη µας από το καζίνο φάγαµε, ήπιαµε και διασκεδάσαµε ανέξοδα. Στα καταστήµατα τα ρούχα και τα παπούτσια «φώναζαν» να τα αγοράσεις, καθώς οι τιµές ήταν στο ένα τέτατρο των ελληνικών.

Ακόµα πιο µεγάλη εντύπωση µου έκανε η διαφορά τιµής στα φάρµακα. Τα ίδια ακριβώς είχαν λιγότερο από τη µισή τιµή της Αθήνας και ούτε λόγος για τα καλλυντικά.

Κρέµες προσώπου γνωστών εταιρειών στο ένα δέκατο της ελληνικής τιµής τους. Μπορεί να ήταν και µαϊµούδες όµως για τα φάρµακα δεν µπορώ να εξηγήσω το γιατί και το πώς. Τυχαίο; Δεν νοµίζω. Συνηθίσαµε στην αισχροκέρδεια και τίποτα πια δεν µας τροµάζει. Βλέπεις στις βιτρίνες της Αθήνας κουστούµια και φορέµατα µε τρία µηδενικά και τα θαυµάζεις. Κανένα από αυτά δεν µπορεί να κοστίζει πάνω από 50 ευρώ σε ύφασµα και εργατικά όµως συνηθίσαµε να αγοράζουµε φύκια για µεταξωτές κορδέλες και να πουλάµε τα καλοκαίρια χρυσό το νερό και την ξαπλώστρα στην παραλία!

Τι πλήξη Θέε μου...

Ανία θεωρείται η δυσάρεστη ψυχική κατάσταση που προκαλείται από την πλήρη έλλειψη ενδιαφέροντος σε κάτι με το οποίο ασχολείται κανείς, ή από την έλλειψη κάποιας απασχόλησης που προσελκύει την προσοχή. Συνώνυμά της θεωρούνται η βαρεμάρα, η μονοτονία και η πλήξη.

Το πράγμα έχει ενδιαφέρον. Αν ψάξει κανείς θα βρει πολλές απόψεις για την έννοια. Από χιούμορ: «Αν βαριέσαι μόνος σου, παντρέψου για να βαριέσαι με παρέα» αποφαίνεται ο Πράις-Τζόουνς Ντέιβιντ. «Η ανία στρέφει τον άνδρα στο σεξ και τη γυναίκα στα ψώνια» λέει κάποιος της πιάτσας. «Η δουλειά απαλλάσσει τον άνθρωπο από τα τρία βασικότερα κακά απ' την ανία, απ' τα ελαττώματα και την ανάγκη» έχει πει ο Βολτέρος. «Να μην κάθεσαι ποτέ αργός, διότι η αργία είναι πράγμα ανιαρό» λέει ο Ισοκράτης. «Πλήξη: η αρρώστια των πλουσίων και των ανέργων» έχει γράψει ο Νίτσε.

Η διαχείριση του ελεύθερου χρόνου έχει να κάνει και με την προσωπικότητα του ατόμου αλλά και την κουλτούρα του.

Ο Μ. Μητσός αναρωτιέται στα σημερινά ΝΕΑ: Είναι άραγε η ανία απειλητική; Για να παρατηρήσει ότι ο Γκαίτε έλεγε πως χωρίς αυτήν, δύσκολα θα κάναµε τον κόπο να πάρουµε στα χέρια µας ένα µολύβι, ένα πινέλο ή ένα µουσικό όργανο. «Η αλήθεια όµως, σηµειώνει ο Μάρσντεν, είναι ότι ένας µέσος νεαρός σε µια µέση ευρωπαϊκή πόλη ένα µέσο βράδυ Παρασκευής πολύ δύσκολα εκτιµά την αξία της ανίας που του επέβαλε η σύγχρονη ζωή. Η ανία αποτελεί την κυριότερη αιτία της βίας στα προάστια των µεγαλουπόλεων. Κι αυτό, επειδή η βία είναι συναρπαστική. Και η συγκίνηση που προσφέρει δύσκολα µπορεί να αντικατασταθεί από τη συγκίνηση που προκαλεί µια παρτίδα πινγκ πονγκ.

Μια λύση για την αντιµετώπιση της ανίας θα ήταν να την απαγορεύσουµε. Δεδοµένου όµως ότι απουσιάζουν τα θρησκευτικά πάθη, οι ταξικοί πόλεµοι ή η πλήρης οικονοµική κατάρρευση, µια ακόµη καλύτερη λύση θα ήταν να την αποδεχθούµε. Ποιος ξέρει, ίσως µια µέρα να την αγαπήσουµε» καταλήγει ο Μητσός. Μήπως, όμως, με το τέλος της πανδημίας της γρίπης Α πρέπει να ασχοληθούμε «µε µια άλλη πανδηµία, ακόµη πιο επικίνδυνη, ύπουλη και διαλυτική: την ανία;» αναρωτιέται. Δεν θα πρέπει ακόμα να αγνοούμε τον θυμόσοσφο λαό μας που υποστηρίζει ότι "στου τεμπέλη το τσαντήρι στήνει ο διάολος εργαστήρι".

Το τρελοβάπορο

Έλα Χριστέ και Κύριε, λέω κι απορώ

τέτοιο τρελό βαπόρι, τρελοβάπορο...

Ο. Ελύτης

Ο χειρότερος πρώτος. Θα σηκωθούν κι οι πέτρες... Ποια δικαιοσύνη; Ποια συλλογικότητα; Ποια μόρφωση ο αμόρφωτος;... Αλήτες, ανίκανοι και γλύφτες να μιλάνε για αξίες. Ποιές αξίες; Το γλείφειν, η ίντριγκα, ο κομματισμός, η ημετεροκρατία, οι απειλές, οι εκβιασμοί και η αποθέωση της ανικανότητας; Ή είναι τόσο ηλίθιοι ορισμένοι ή τόσο θρασείς.

Σιγά σιγά

-

(-Πώωωωω !... Είδες τι γίνεται στη Μόσχα με όλα
αυτά τα δάση που καίγονται ταυτόχρονα;

-Ευτυχώς εμείς τα καίμε σιγά σιγά...)

Του Ηλία Μακρή

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της 11ης Αυγούστου 2010

Υστέρηση στα έσοδα

(Αν μέχρι το βράδυ δεν παραδοθούν οι φοροφυγάδες
με τα πολυτελή σκάφη ... για αντίποινα θα συγκεντρώσουμε
τους επαγγελματίες του νησιού στην πλατεία και
θα τους εκτελέσουμε φορολογικά !!! )

Του Πάνου Μαραγκού

Δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ της 9ης Αυγούστου 2010

Τι συμβαίνει με το Λασίθι;

Μια ανάσα από το 1,7 ευρώ το λίτρο βρίσκεται η τιμή της αμόλυβδης ενώ πολλοί είναι οι καταναλωτές που άρχισαν τις διακοπές τους πληρώνοντας 1,45 ευρώ το λίτρο και φτάνοντας στους προορισμούς τους αναγκάζονται να ξαναγεμίσουν τα ρεζερβουάρ ακριβότερα ακόμα και 36 λεπτά το λίτρο.
Γιατί το Λασίθι βρίσκεται συνεχώς στις πρώτες θέσεις της ακρίβειας;
Μη βγει κανένας έξυπνος και μιλήσει για μεταφορές και τέτοια... Το Λασίθι δεν είναι και τόσο άκρη στην Ελλάδα. Κατοικείται από Έλληνες φορολογούμενους και βασίζεται κατά κύριο λόγο στον τουρισμό.

(Σχετική δημοσίευση στα ΝΕΑ 11-8-10)