Βολταιρικά

Αν η απόπειρα φίμωσης κάθε διαφορετικής φωνής δεν συνιστά την τρομοκρατία της άλλης πλευράς, τι μπορεί να συνιστά ο κολασμός καθενός που προειδοποιεί και ενημερώνει για σενάρια που όλος ο κόσμος συζητάει;
Δυστυχώς στην ελληνική κοινωνία μαζί με την κρίση και τις επιπτώσεις της, έχει εξαπλωθεί η κακοπιστία και η πολεμική διάθεση απέναντι στις απόψεις που διαφέρουν από τις πεποιθήσεις ή τις ιδεοληψίες του καθενός.

Μοντέρνα Σταχτοπούτα

Οι ελληνικοί νόμοι της Φυσικής

Tου Aποστολου Λακασα

Συμφέροντα, συντεχνιασμός, λαϊκισμός. Τα τρία κακά της μοίρας της μεταπολιτευτικής (και όχι μόνο) Ελλάδας αποτυπώθηκαν απτά στο ζήτημα του «λάθους» υποερωτήματος στη Φυσική κατεύθυνσης, στην οποία εξετάστηκαν χιλιάδες φετινοί υποψήφιοι για ιατρικές, πολυτεχνεία και άλλες σχολές θετικών επιστημών. Ποιος φταίει για τα εξεζητημένης δυσκολίας θέματα και τις παλινωδίες της Κεντρικής Επιτροπής Εξετάσεων, η οποία στην αρχή ακύρωσε το υποερώτημα Γ4 της Φυσικής υπό την πίεση της Ενωσης Ελλήνων Φυσικών και τρεις ημέρες μετά το... «ξεακύρωσε»; Η επιπολαιότητα και αβελτηρία που επέδειξε η ΚΕΕ δεν μπορούν να κρύψουν τον κρυφό πόλεμο συμφερόντων που παίζεται κάθε χρόνο εις βάρος των υποψηφίων και των γονιών τους. Συνολικά, όπως υπολογίζει στην τελευταία του έρευνα το Κέντρο Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ, ένα δισεκατομμύριο ευρώ δίνουν κάθε χρόνο οι γονείς για την εξωσχολική υποστήριξη των μαθητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Τα περίπου 800 εκατ. πηγαίνουν σε οργανωμένα φροντιστήρια και τα υπόλοιπα 200 εκατ. σε ιδιαίτερα μαθήματα. Οταν το παιδί φθάσει στο Λύκειο, οι γονείς, με θυσίες, το στέλνουν σε φροντιστήριο προετοιμασίας στα μαθήματα που εξετάζονται στις εισαγωγικές για τα ΑΕΙ. Εύλογα, εν μέσω οξύτατης κρίσης, ευνοούνται τα οργανωμένα φροντιστήρια, που κοστίζουν λιγότερο σε σχέση με τα ιδιαίτερα. Ενδεικτικά, για ένα οκταμελές τμήμα της Γ΄ Λυκείου κάθε μαθητής πληρώνει 4.000-4.500 ευρώ ετησίως, ενώ η ταρίφα των ιδιαίτερων μαθημάτων ξεκινά από 30 ευρώ την ώρα και ξεπερνά τα 100 ευρώ. Και όπως συμβαίνει παντού, και στην εκπαιδευτική αγορά, το καλό όνομα (π.χ. του φροντιστηρίου ή του καθηγητή που κάνει ιδιαίτερα) χτίζεται αργά, αλλά απαραίτητη είναι -κάπου κάπου- και μία διαφημιστική ένεση. Τι καλύτερο, λοιπόν, από μία θέση περιωπής σε επιτροπές, σωματεία, ενώσεις, τα οποία έχουν βαρύνοντα λόγο στις κρίσιμες πανελλαδικές εξετάσεις. Τι καλύτερο για έναν καθηγητή όταν προκρίνει στις κρίσιμες εξετάσεις να τεθούν όχι δύσκολα θέματα, τα οποία μπορούν να λυθούν μέσα στη σχολική τάξη, αλλά εξεζητημένα θέματα, τα οποία... στέλνουν αδιάβαστους τους υποψηφίους και ενισχύουν το κύρος των καθηγητών ιδιαίτερων μαθημάτων στην «πιάτσα»... Εκτός από τα συμφέροντα, αναπτύσσεται και ο συντεχνιασμός. Ενδεικτικά η ΟΛΜΕ, παρότι γνωρίζει ότι αυτό είναι θεσμική εκτροπή που θα πλήξει το αδιάβλητο των πανελλαδικών εξετάσεων, ζήτησε από την ηγεσία του υπ. Παιδείας να παρέμβει και να ακυρώσει την πρώτη απόφαση της ΚΕΕ. Και από κοντά ο λαϊκισμός. Η Eνωση Ελλήνων Φυσικών ζήτησε «συγγνώμη γι’ αυτά τα θέματα από τους μαθητές ως ύστατη προσπάθεια να σώσει την τιμή και το κύρος της επιστήμης»! Από κοντά ανέλαβαν δουλειά τα κόμματα. Εν μέσω προεκλογικής περιόδου ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε «κατάργηση των γενικών εξετάσεων και μετακίνηση προς την ανοιχτή πρόσβαση στα ΑΕΙ». Στην Κουμουνδούρου ξέχασαν γρήγορα τις συνεχείς διαμαρτυρίες των πρυτάνεων ότι «δεν υπάρχει σάλιο» ούτε για τους υπάρχοντες φοιτητές.

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή της 31/5/2012

Οπαδική λογική

Μπορείς να γράφεις σε κάτι το οποίο δεν διαθέτεις;

Ναι, αν είσαι οπαδός!

Όμως, υπάρχει ακόμα, και ευτυχώς, μια σημαντική μερίδα της κοινωνίας, που αν και  θυμωμένη, δεν θα γίνει ποτέ πελατεία κανενός. Οι πολίτες αυτοί έχουν κάθε δικαίωμα να αξιώνουν από κάθε αρχηγό και κόμμα που ευαγγελίζεται έναν άλλον δρόμο εξόδου από την κρίση, να του πουν καθαρά, με σοβαρότητα και με επιχειρήματα, ποιός είναι αυτός ο άλλος δρόμος, πως θα είναι το κάθε μας βήμα, ποιοί θα είναι υπεύθυνοι σε κάθε τομέα, και πόσο χρόνο θα κρατήσει αυτή η πορεία. Γιατί δεν είναι όλοι σαν την "κυρία" της φωτογραφίας ...

Ευχαριστίες

Σ' ευχαριστώ, ω Εταιρεία

εν αφθονία μου παρέχεις

στέγη, τροφή και προστασία

Δ. Σαββόπουλος

Σε ποιον άραγε οφείλουμε ευχαριστίες; Είναι ερώτηση αυτή για σοβαρό προβληματισμό; Απλά, ευχαριστούμε τους πάντες και καθαρίζουμε. Ναι, αλλά έτσι μπορεί να θεωρηθούμε κόλακες. Και προς την εξουσία αυλοκόλακες. Και αν αυτό γίνεται δημόσια, ασφαλώς, και δεν μας τιμά.

Μπορεί κανείς να νοιώθει υπερήφανος για την κριτική του ικανότητα, την σώφρονα αντίληψη για τα πράγματα, να νοιώθει σωστός και υπεύθυνος πολίτης όταν συμπεριφέρεται ως «τσάτσος του Βαρδινογιάννη» κατά την χύδην έκφραση; Όταν άκριτα ευχαριστεί δεν θα θεωρηθεί γλείφτης, σάλιαγκας, ιδιοτελής και γελοίος; Το αυγό του Κολόμβου δεν είναι καλή λύση.

Αν μάλιστα ασκείς εξουσία και ακολουθείς τη συνταγή τότε διατρανώνεις τις υποψίες για ανεπάρκεια, χάνεις την αξιοπρέπεια και τη σοβαρότητά σου και αν έχεις δώσει δείγματα πονηρού και ράδιου εισπράττεις και ένα ακόμα χαρακτηρισμό για το βιογραφικό σου: μακιαβελίσκος.

Υπάρχει, βέβαια, η αγγλοσαξωνική αντίληψη για τη χρήση του ευχαριστώ. «Καλημέρα σας, ευχαριστώ», «Γιάννης Αγιάννης ευχαριστώ» κλπ Και όταν πάρουμε αυτό που επιθυμούμε και τις αποστάσεις από τα πρόσωπα μπινελικώνουμε εκ του ασφαλούς. Είναι η διπλωματία της γηραιάς Αλβιόνας και του καθ’ ημάς Βυζαντίου.

Υπάρχει η πραγματικά ευγενική χρήση: «Προσοχή κλπ , ευχαριστώ [που δώσατε προσοχή σ’ αυτά που σας είπα]», «ευχαριστώ για την προσοχή σας», στο τέλος μιας διάλεξης. Για το σεβασμό που δείξατε στα λεγόμενά μου. Ευχαριστώ τον σερβιτόρο για την περιποίηση κλπ

Όμως η άκριτη ευχαριστία προς κάθε κατεύθυνση, και μάλιστα προς την κάθε μορφής εξουσία, δηλώνει δουλοπρέπεια.

«Ευχαρίστησέ τους, δεν χάνεις τίποτα» μούλε κάποτε ένας επιφανής και μαιτρ της ευχαριστίας. Μα έτσι δεν αντιλαμβάνονται ότι κάποια πράγματα απορρέουν από την υποχρέωσή τους πχ να υπηρετούν τους πολίτες και ευχαριστώντας τους θεωρούν ότι κάνουν χάρη. Δεν εννοούμε την τυπική ευγενική ευχαριστία που μπορεί να ειπωθεί κατά τον αποχαιρετισμό αλλά εκείνη που εκφράζεται με δημόσια ανακοίνωση.

Τι θα πει ευχαριστώ τον τάδε γιατί μου έβγαλε ένα πιστοποιητικό γεννήσεως… Το έχει υποχρέωση. Όπως επίσης ότι έστειλε το συνεργείο του Δήμου και άλλαξε μια λάμπα στο δρόμο. Οι πολίτες πληρώνουν γι’ αυτό στο Δήμο. Είναι υποχρέωση του Δήμου και δεν αποτελεί ειδική μεταχείριση και κάτι εν τέλει πέραν των αρμοδιοτήτων του. Το ίδιο με τα σκουπίδια, το ΕΚΑΒ, την πυροσβεστική όταν καλούνται. Ο παπάς που τελεί ένα μυστήριο. Ο δάσκαλος που κάνει τη δουλειά του. Αν όμως οι άνθρωποι αυτοί ενεργούν με αυταπάρνηση τότε μάλιστα! Αν προσφέρουν πέραν των τυπικών τους υποχρεώσεων, τότε μάλιστα! Τους οφείλουμε μεγάλες και δημόσιες ευχαριστίες. Αν όμως πέφτουν οι σοβάδες στα κεφάλια των μαθητών στο σχολείο για το οποίο έχει την ευθύνη ο Δήμος και έρχεται το συνεργείο και αποκαθιστά τις ζημιές οφείλεις δημόσια ευχαριστία; Όταν ή επιτροπή κατανέμει τα ποσά που διαθέτει το κράτος για τη λειτουργία των σχολείων η έκφραση δημοσίως ευχαριστιών δεν θα θεωρηθεί δικαίως «γλείψιμο» και δουλοπρέπεια; Και προσπάθεια λαμογιάς και αβανταδορισμού προς αυτούς που την απευθύνουμε;

Μπορεί να την έχουν ανάγκη θα μου πείτε. Ενδεχομένως να είναι και ο μόνος τρόπος για να δηλώσουν την ύπαρξή τους ορισμένοι. Ας κάνουν, όμως, πράγματα έξω από τις τυπικές τους υποχρεώσεις και ας τις λάβουν δικαίως.

Θα πρέπει όμως να ευχαριστήσω τη μαμά μου επειδή με γέννησε;

Επίσης οι ευχαριστίες δεν επιβάλλονται με κανένα τρόπο.

Αν θεωρείς ότι τις οφείλεις τότε τις προσφέρεις. Αχάριστος αυτός που δεν τις εκφράζει και δίκαιο το παράπονο αλλά αν δεν νομιμοποιείται η προσφορά προς τι η χάρη; Και αν είναι πάλι ιδιοτελής γιατί να μην εισπράξει το αντίτιμο;

Παλιά συνήθεια των βουλευτών και των άλλων παρατρεχάμενων η δια του τύπου έκφραση ευχαριστιών οι οποίες τις περισσότερες φορές λειτουργούν ως μπούμερανγκ αφού μάθαιναν και άλλοι για τις επιλεκτικές συμπεριφορές. Ευνοιοκρατία που όπως  η χαρά της εκδιδόμενης προδίδει τις πονηρές της δραστηριότητες.

Κακές πρακτικές αλλά αναγκαίες για όσους δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς αισθητή την παρουσία τους. Τελετές και ευχαριστίες από παρατρεχάμενους, το έσχατο καταφύγιο την ανικανότητας.

Όμως σύγχρονοι πολίτες έχουν το αντίδοτο στα επιβαλλόμενα ευχαριστήρια. Κοροϊδεύουν και γελούν με τις συμπεριφορές των δήθεν που η τύχη το ’φερε να κληρωθούν στρατηγοί. Που βλέπουνε τον ίσκιο τους και τον περνάνε για μπόι.

Κακή συνήθεια και παλιά σ’ αυτόν τον τόπο που μας έκανε να εφεύρουμε  την κωμωδία. Ας είν’ καλά –τρόπος του λέγειν- ο Αριστοφάνης, ο Ροΐδης, ο Σούτσος, ο Δημητριάδης, ο Μητρόπουλος και χιλιάδες άλλοι που κρατάνε ζωντανή αυτή τη συνήθεια του λαού μας. Και αλλοίμονο σε εκείνους που επισείοντας την απειλή και το φόβο, ιδιοτελώς φερόμενοι, και προσπαθούν να εκβιάσουν δημόσιες ευχαριστίες.

Η μαγκιά

Εκεί όμως είναι η διαφορά μας με την Τσέλσι. Αυτοί δεν μπήκαν για να χάσουν όρθιοι. Αλλά για να κερδίσουν ακόμη και ξαπλωμένοι.

Και αφού καθάρισαν με δέκα παίκτες τους φλωρούμπες στη Βαρκελώνη, τελείωσαν με μισή ομάδα και τους Γερμανούς στο Μόναχο.

Αυτό είναι μαγκιά, αδέλφια. Οχι να βγάζεις λόγους στο καφενείο και να κάνεις συνελεύσεις στην πλατεία.

Αλλά να κυνηγάς τον άλλο σε όλο το γήπεδο, να μην τον αφήνεις να ανασάνει, να παλεύεις με ό,τι σου έχει απομείνει, να πέφτουν σύννεφο οι κλωτσιές και εσύ να μένεις όρθιος.

Είναι η κατάληξη του άρθρου στα ΝΕΑ του Πρετεντέρη με τίτλο "Όλοι Τσέλσι".

Ο Υπαρκτός κι ο Πρόεδρος

Toυ ΚΥΡ

Τα γερόντια

Ποίηση: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Ερμηνεία: Ν. Μαραγκόπουλος

(Πρώτη εκτέλεση στοδίσκο "Κατά Μάρκον")